Zacząłem od SN 2024any w NGC1222, supernowa odkryta 19 stycznia, odległa o ponad 100mln lat świetlnych. Rozjaśnienie nieba powodowane przez bliskość Księżyca oraz niewielka wysokość nad horyzontem (20stopni) sprawiały, że w 7mm(240x)  galaktyka(12,6mag) była widoczna tylko jako bardzo delikatne pojaśnienie, natomiast supernowa była wyraźnie widoczna, nieznacznie słabsza od pobliskiej gwiazdy 13mag.

Ponieważ do kolejnych  supernowych nie było pośpiechu, postanowiłem zerknąć na Syriusza, który akurat minął południe. Zawsze kiedy jest okazja wpatruje się niego by dostrzec składnik B, niestety nielicznym zimowym okazjom zawsze towarzyszył zły seeing, więc jak dotąd jedyny raz widziałem go w listopadzie 2021.  Tym razem wg meteoblue seeing miał być przyzwoity, więc nie robiąc sobie większych nadziei założyłem okular 5mm(340x) i niespodziewanie  składnik B wyskoczył od razu iskrząc się pomiędzy spajkami. Widoczny był wyraźnie - szacuje że rozmytą tarczkę Syriusza dzieliło od niego około 8" czarnego nieba więc warunki były naprawdę dobre. W 7 mm Syriusz B był widoczny troszkę ciaśniej, ale równie dobrze. Postanowiłem jeszcze przetestować mój najnowszy nabytek, czyli zoom Svbony 3-8mm. Test wypadł pomyślnie, składnik B był świetnie widoczny w ogniskowych 3-6mm, w 7mm było już trochę ciaśniej, natomiast w 8mm(210X) pomniejsze flarki Syriusza już go dotykały. Ogólnie Svbony dawał widocznie jaśniejsze tło wokół Syriusza niż Nikon, ale ładnie punktował gwiazdki nawet w 3mm, myślę ze się nada do zabawy z podwójnymi:). W sumie na Syriuszu spędziłem prawię godzinę, następnie zerknąłem ma M42 - 6 gwiazd trapezu świetnie widoczne, również pobawiłem się zoomem. Ładne widoki Syriusza zachęciły mnie do Procyona, niestety tutaj poniosłem porażkę, mimo 2x wyższej wysokości nad horyzontem i wytoczenia najcięższych dział w postaci TOE 2,5mm(680x). Procyon w 2,5mm był mniej więcej wielkości Syriusza w 5mm, składnik B miałem ustawiony między spajkami, miejsce gdzie powinien się znajdować było czarne, niestety bez rezultatu, mimo że różnica w jasności składników w porównaniu z Syriuszem to tylko 0,6mag więcej. Godzina żaglowania okularami 2,5mm, 3,5mm i 5mm nic nie dała, no cóż, stawiam na niedoskonałość mojego wzroku... Korzystając z tego że zaledwie 11' od Procyona jest dość ciasna podwójna HR2950 0,8"(6m i 6.96m) sprawdziłem jak uda się ją rozdzielić. W 5mm gwiazdki zlewały się ze sobą, rozciągnięte bez rozdzielenia, w 2,5mm wyraźnie było widać 2 rozdzielone falujące punkty w morzu szarości - seeing odbiegał może  od ideału , ale jak na zimowe warunki i tak był bardzo dobry.

Po zabawie z podwójnymi wróciłem do supernowych...  2024bch w NGC3206 odległa o 62mln lat świetlnych, mimo że w ciemniejszych regionach nieba(zmierzone SQM-L - 20.7) to galaktyka(13,28m) widoczna w 7mm tylko jako bardzo delikatna mgiełka, 2024bch widoczna jako gwiazdka w okolicach 14m.

Trzecia i ostatnia supernowa - 2024gy odległa o 45 mln lat świetlnych w NGC4216(9,81m) robiła największe wrażenie ponieważ widoczna była na wyraźnie widocznym dysku galaktyki, mimo niewielkiej jasności w granicach 13,5mag.

Sama Gwiazda Granat to bardzo jasna, dla mnie soczyście czerwonawa gwiazda, bardzo wyróżniająca się z tłumu. Po prostu pięknie czerwona.

A tutaj porównanie wielkości.

Letnie gwiazdozbiory

2010-07-11 Byłem z aparatem Canonem by zrobić perełki letniego nieba, no muszę przyznać, że chociaż trwa lato, ale u mnie pełno gwiazdeczek na nocnym niebie, w tym temacie będę umieszczał swoje fotografie, być może któraś przypadnie Wam do gustu, kto wie, a jak nie to temat będzie do sunięcia. Pozdrawiam i życzę miłego oglądania zdjęć.

W dniach 22 i 23 kwietnia 2020 roku misja kosmiczna New Horizons zrobi zdjęcia dwóch najbliższych gwiazd Proxima Centauri (4,2 roku świetlnego) oraz Wolf 359 (7,9 roku świetlnego). W połączeniu z obserwacjami z Ziemi daje to bazę pomiarów paralaksy do tych obiektów około 23 razy większą niż tradycyjne 2 jednostki astronomiczne. Aktualnie satelita New Horizons znajduje się w odległości 46 razy większej od Słońca niż Ziemia (około 8 mld km), czyli ponad 6 godzin świetlnych.

Potrzebne są zdjęcia miłośników astronomii dysponujących małymi teleskopami (ok. około 6 cali) z kamerami CCD/CMOS z 22 i 23 kwietnia. Połączenie tych zdjęć astroamatorskich ze zdjęciami z satelity New Horizons pozwoli stworzyć trójwymiarowy obraz najbliższych gwiazd na tle tych dalszych. Zdjęcia z satelity New Horizons mają być opublikowane w maju 2020r.
Dodatkowo zespół naukowców działających w ramach projektu New Horizons oraz Brian May - gitarzysta zespołu Queen (posiadacz doktoratu z astrofizyki) mają stworzyć trójwymiarowe obrazy pokazujące Wolfa 359 i Proximę Centauri.

Poniżej pokazano zdjęcie okolicy gwiazdy Wolf 359 wykonane przy końcu 2019r. Ruch własny Wolfa 359 spowoduje, że ten czerwony karzeł przesunie się o ponad sekundę do kwietnia 2020r. Zielona kropka oznacza przewidywaną pozycję na zdjęciach New Horizons tego obiektu w kwietniu 2020r.

W Polsce nie widać Proximy Centauri. Ale można zaobserwować tylko czerwonego karła Wolf 359 (CN Leo) w gwiazdozbiorze Lwa o jasności obserwowanej około 13,5 magnitudo.  Góruje on teraz na naszym niebie około godz. 22 na wysokości około 48 stopni (Polska północna).

Pomóżmy!!!

Materiały źródłowe:
[1] z 17 kwietnia 2020r. "Amateur Astronomers: Help NASA's New Horizons Mission with a Historic Stellar Parallax Experiment" - http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20200417
[2]z 29 stycznia 2020r. "Seeing Stars in 3D: The New Horizons Parallax Program"  - http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20200129
[3] https://pl.wikipedia.org/wiki/Wolf_359

Promień naszego Słońca wynosi 696 000 km. Na filmie są przedstawione jeszcze większe gwiazdy o dużej średnicy promieni Słońca,to olbrzymy,nadolbrzymy i supergiganty.

https://youtu.be/xGlx6c-kQ7U

BŁĘKITNE SEKRETY POŁUDNIOWEJ KRÓLOWEJ, CZYLI KILK SŁÓW O MIMOSIE

W konstelacji Krzyża Południowego, należącej do Południowego Nieboskłonu znajduje się niezwykła, intensywnie niebieska jasna gwiazda należąca do typu widmowego B1IV. Mimosa, bo o niej mowa, to podolbrzymzlokalizowany blisko 280 l.ś. od Ziemi. Niestety, niewidoczny z terenu Polski. Mogą ją podziwiać obserwatorzy znajdujący się poniżej dwudziestego siódmego równoleżnika.
Mimosa jest dziewiętnastą pod względem jasności gwiazdą na nocnym niebie oraz drugą (tuż po AlphaCrucis) w swojej konstelacji. Jej jasność wizualna wynosi średnio ok. 1,3^m.

Parametry fizyczne:

Beta Crucis jest masywną gwiazdą. Przy obecnej masie wynoszącej blisko 14 M_?, prawdopodobnie zakończy życie jako supernowa, a w centrum eksplozji pozostanie gwiazda neutronowa złożona z niezwykle gęstej materii zdegenerowanej.
Gwiazda generuje silny wiatr, który jest przyczyną intensywnej utraty masy, która w przypadku Mimosy sięga 10^-8M_? rocznie.

Wiele masywnych, gorących, błękitnych gwiazd wykazuje znaczną prędkość rotacji, np. Gamma Cassiopeiae (450 km/s), Spica (200 km/s). Natomiast Mimosa wiruje z szybkością 35 km/s (w okolicach równika). Jej okres rotacji wynosi ok. 8 dni.
Jako podolbrzym jest gwiazdą o dużej jasności absolutnej, równej w jej przypadku jasności 20.000 Słońc.

Parametry chemiczne:

Beta Crucis to bardzo gorąca gwiazda wczesnego typu widmowego B. Temperatura jej powierzchni szacowana jest na 27.000 K. Emitowane przez gwiazdę światło nie napotyka na drodze szczególnie obfitych obszarów mgławicowych i nie ulega znacznej deformacji, dzięki temu docierająca do obserwatora barwa jest wyraźnie błękitna. Wskaźnik barwy B-V wynosi -0,23.
Znaczna część wysyłanych przez gwiazdę fal elektromagnetycznych należy do zakresu promieni UV.

Mimosa, przy swej temperaturze powierzchni 27.000 K jest jedną z najgorętszych, jasnych, blisko 1-magnitudowych gwiazd. Przewyższa pod tym względem nawet Spikę (?Virginis), której dwa główne, spektroskopowo rozdzielne składniki mają temperatury ? Vir Aa  i  ? Vir Ab odpowiednio: 22.400 K i 18.500 K. Za to Mimosa nieznacznie ustępuje gwieździe tej samej konstelacji: ?Crucis (Acrux), u której temperatura powierzchni sięga aż 28.000 K.

Natomiast pod względem intensywności błękitnego koloru, Mimosa dorównuje Spice i wraz z nią uchodzi za najbardziej błękitną pośród jasnych, blisko 1- magnitudowych gwiazd.

Gwiazda wielokrotna:

Beta Crucis jest gwiazdą wielokrotną złożoną z co najmniej sześciu komponentów o następujących parametrach:
 

Składowa główna A: 1,3^m

B: 11,4^m; st.sep. A-B: 43??

C: 7,2^m; st.sep. A-C: 373??

D: 11^m; st.sep. A-D: 10??

E: 12^m; st.sep. A-E: 30??

Jedynie składowa C jest łatwym obiektem do obserwacji przy użyciu teleskopu o niewielkiej aperturze. Pozostałe gwiazdy systemu albo są zbyt ciemne, albo znajdują się zbyt blisko głównego komponentu i nikną w jego silnym blasku.
AlphaCrucisA jest gwiazdą spektroskopowo podwójną (stad mowa o sześciu składnikach). Bliski komponent ?Cru Ab jest oddalony od ?Cru Aa o dystans 8 A.U. a ich wzajemny okres obiegu wynosi blisko 5 lat.

Profesor Jim Kaler z Uniwersytetu w Illinois wspomina, iż ?Crucis posiada szczególny składnik o niewielkiej masie i jasności. Prawdopodobnie należy do klasy podkarłów (IV) i znajduje się jeszcze na etapie formowania.

Warto wspomnieć, że w odległości około 140?? od Mimosy znajduje się niezwiązana grawitacyjnie z systemem, ale bardzo interesująca gwiazda węglowa, DY Cru o niebywale czerwonej barwie. Jej wskaźnik barwy B-V to aż +3,8.

Gwiazda zmienna:

Mimosa to gwiazda zmienna typu Beta Cephei. Są to gorące gwiazdy typu widmowego OlubB, o krótkich okresach zmienności, rzędu kilku godzin oraz niewielkich amplitudach zmian, sięgających dziesiątych części magnitudo. Jasność wizualna Mimosy waha się w zakresie 1,23^m do 1,31^m. Gwiazda wykazuje kilka okresów zmienności. Niektóre źródła podają o pięciu, których czas trwania mieści się w przedziale 4,6- 8,6 dni.

...........................................................

Źródło:

1.      R. Burnham: ?Burnham?s Celestial Handbook?, tom. II, str. 729.

2.      J.B. Kaler: ?First Magnitude: the Book of the Bright Sky?; str. 181- 182.

3.      Notatki Jima Kalera, profesora Uniwersytetu w Illinois.

4.      E. Howel: ?Becrux (Beta Crucis): Bright Star in the Southern Cross?, Nov. 2013.

5.      Katalog gwiazd podwójnych ?Stelle Doppie?.

6.      Zdjęcie konstelacji Krzyża Południowego: Dave Chapman, 2017r.

Jeśli nie ten wątek to przepraszam. W nowy rok dzięki laskawosci pogody mogłem w końcu pooglądać gwiazdy jako że były to moje pierwsze obserwacje przez teleskop obserwowałem najjasniejsze gwiazdy, no ale w końcu z za wschodniego nieba zaczął wyłaniac się Orion. Większość czasu przeszukiwalem ten gwiazdozbior nawet udało się zobaczyć jakiś przelatujacy obiekt. Jednak potem padło na syriusza i ku mojemu zdziwieniu koło syriusza znalazł się no właśnie nie wiem co. Obiekt przypominający jakąś mgielke. Ktoś może wie co to może być

Wysłane z mojego SNE-LX1 przy użyciu Tapatalka

Na podstawie książki Asterisms, Small star for telescopes and binoculars autorstwa Demelza Ramekers.

Przedstawiam tyle te asteryzmy, które widziałem osobiście przez lornetkę.
Ponieważ w książce nie ma narysowanych kształtów, narysowałem wraz z córką własne propozycje. Ola jest autorką wielu kształtów asteryzmów, do których nie wiedziałem jak się zabrać.

Jest bardzo dużo grafiki, do każdego asteryzmu jest zdjęcie plus konstelacje. Jest tego zbyt dużo. Dlatego wszytskie grafiki wraz z artykułem dostępne są na moim blogu

LINK

A więc po kolei...

Andromeda

Gwiazdozbiór ten proponuje trzy asteryzmy, z czego w trzecim TPK 1 niczego ciekawego nie zaobserwowałem. Zatem przedstawiam dwa. 

Kij hokejowy.
To dość znany asteryzm dla wielu pasjonatów nieba. Leży on niedaleko Kaskady Kembleja i niedaleko NGC 752. Tworzy on ciąg gwiazdek układających się w linię prostą, a kończący się charakterystycznym zakrzywieniem. Bardzo ładny obiekt na lornetkę.

Pentagon.
Oznaczony jest w książce, jako The home Plate, czyli coś w rodzaju płyty domowej???
Mnie osobiście nazwa Pentagon (użyta także w książce) bardziej przypadła do gustu i od razu wiadomo, o co chodzi. Kształt ma taki sam jak Pentagon w USA widziany z lotu ptaka. Przyjemny asteryzm dla lornetki. 

Woźnica
Woźnica oferuje dwa asteryzmy.

Uśmiechnięta twarz
Znajduję się w okolicy gromady M38 i powinna być widoczna w lornetce w jednym polu widzenia.
Jest t o bardzo ładny asteryzm uśmiechniętej buzi wraz z oczami. Łatwo go odnaleźć i jest od razu widoczny. Przyjemny dla oka. 

Latająca ryba
Jest tuż obok uśmiechniętej twarzy. Trzeba użyć trochę wyobraźni, aby zobaczyć tytułową latająca rybę, ale da się to zrobić. Przedstawiam na zdjęciu propozycje mojej córki, jak ona to widzi. 

Wieloryb
Konstelacja ta ma tylko jeden proponowany asteryzm. 

Znak zapytania
Bardzo łatwo go znaleźć. Jest to bardzo charakterystyczny układ gwiazd w kształcie znaku zapytania. Warto go odszukać. Obiekt typowo lornetkowy. 

Łabędź
Gwiazdozbiór ten ma kilka ciekawych asteryzmów.

Mały Orion
Układ gwiazd do złudzenia przypominający słynną konstelację Oriona. Nawet wypatrzyłem "mgławicę M42". Warto go odszukać. 

Pierścień wróżki
Jest to dość szeroki asteryzm. Wiele małych gwiazd tworzy kształt owalu przypominającego pierścień. Czemu autor dodał słowo "wróżki" nie wiem? Trzeba się trochę tutaj skupić, aby odszukać właściwe gwiazdki w gąszczu słabych gwiazd tła nieba. 

Szyja Emu
Jest to taka wygięta linia, przypomina trochę kształt Kobry. Wg autora jest to szyja Emu. Nie wiem czemu dodał słowo "czerwona"? Jakoś tego koloru nie widziałem. Ogólnie trochę się tutaj namęczyłem, żeby go znaleźć. 

Uśmiechnięta twarz 2 (łac. Vultus Irrisorie)

Już była uśmiechnięta twarz w Woźnicy.
Więc niech będzie to uśmiechnięta twarz nr 2. Podobna do poprzedniej. 

Podkowa (Horseshoe).
Rzeczywiście widoczny jest tutaj kształt litery "U" lub podkowy. Niezbyt trudny asteryzm do znalezienia. 

Asteryzm rury piankowej (Meerschaum Pipe) niestety poległ. Nie widziałem nic takiego we wskazanym miejscu.

Delfin

Delfin proponuje trzy swoje asteryzmy, z czego widziałem dwa. Trzeci Theta Delphinus Group jest opisywany jako ?... look like a bucking horse with a cowboy on his back" co google przetłumaczyło mi jako ?wygląda, jak koń z kowboja z kowbojem na plecach? i nie mam pojęcia, o co tutaj chodzi. W każdym razie nic tam nie widziałem. 

Muchomor

To dość znany asteryzm. Można tutaj używając nieco fantazji, zobaczyć grzyba. Może to muchomor, a może nie? Nie byłem w stanie tego ocenić.
Packa na muchy (Poskus 1)
Mnie osobiście nie bardzo dało się wyobrazić tam packi, a na zdjęciu poniżej przedstawiam propozycję mojej córki. Myślę, że ma racje. To może tak wyglądać i przypomina istotnie packę. No nie jest to obiekt łatwy.

Smok
Autor ma tutaj tylko jedną propozycję ? mini Kasjopea. 

Mini Kasjopea
Asteryzm do złudzenia przypomina dużą Kasjopeję.  Jest bardzo łatwy do odnalezienia i dość  widowiskowy. Absolutnie konieczny do odnalezienia.

Pegaz

Pegaz oferuje trzy propozycje, z czego jedna jest do sprawdzenia sprzętu. Nazywa się Stephan's Test i opiera się na grupie wokół NGC 7331. Mając do dyspozycji niebo +3.5 mag, nawet nie próbowałem tam zaglądać. Może innym razem. .

Mini Delfin
Bardzo przyjemny asteryzm przypominający znaną małą konstelację. Miniaturka Delfina jest tutaj jeszcze mniejsza od oryginału. Koniecznie trzeba to zobaczyć. 

Mini krzyż
Też bardzo łatwy do odnalezienia asteryzm. Wygląda po prostu jak mały krzyż. 

Byk
W Byku mamy dwie propozycje. 

Pies
Ładny, jasny asteryzm. Oto propozycja na zdjęciu mojej córki. Także pozycja obowiązkowa.

Plemnik
Taki łańcuszek wielu gwiazdek ułożony niemal w linię prostą. 

Trójkąt

Mały trójkąt.
Mały trójkąt w trójkącie.
Ja tak to widzę... 

Wielka Niedźwiedzica
Jest tutaj cztery propozycje, z czego widziałem trzy. Asteryzm Gas Pump Handle był jeszcze zbyt nisko, żeby go móc zobaczyć. 

Łopata
Dość trudny asteryzm. Poświeciłem mu wiele czasu. Trudno sobie od razu wyobrazić łopatę, ale po chwili ukazuje się nam kształt narzędzia. To propozycja mojej córki. 

Wieża Eiffla.
Mały i prosty asteryzm. Rzeczywiście widać tutaj najbardziej znaną wieżę świata. 

Złamany pierścień
Prosty asteryzm, ale mały asteryzm. Widoczny niepełny pierścień jakby złamany z jednej strony. 

Mała Niedźwiedzica
Są tutaj trzy propozycje. I wszystkie trzy godne uwagi. 

Rekin
Na pierwszy rzut oka ciężko sobie cokolwiek tu wyobrazić. Po głębszym spojrzeniu można wypatrzeć kształt morskiego potwora. Poniżej propozycja mojej córki. 

Pierścionek zaręczynowy
To dość znany asteryzm, wokół gwiazdy polarnej. Sama polarna jest tutaj diamentem. 

Mini wieszak
Asteryzm bardzo podobny do wielkiego wieszaka. Bardzo ładny i obowiązkowy do wyłowienia. 

Lisek
Ma jedna, ale jaką propozycję!

Wieszak
Jest chyba najbardziej znany z małych asteryzmów na całym niebie! Piękny wieszak wiszący nad naszymi głowami. 

Następnym razem wrzucę inne propozycje asteryzmów.

P.S. Jeśli nie ten dział to proszę o przeniesienie wątku.

Kurs prowadzi dr Bernd Koch - wykładowca na Wydziale Fizyki  Uniwersytetu w Wuppertalu.  Wszystkie informacje na temat tego kusru zamieściłem niżej.

Mamy jeszcze kilka wolnych miejsc. Na zgłoszenia osób zainteresowanych czekamy do wtorku 10 kwietnia 2018.  Jeżeli będzie dużo zgłoszeń to zadecyduje ich kolejność.

Na zachętę dodam, że dr Koch wszystkim uczestnikom kursu przekaże bogaty zestaw oprogramowania służącego do przetwarzania tego typu danych.

Zapraszam

Kurs obsługi spektrografu DADOS
Miejsce, termin: Wuppertal, 8 - 10 czerwca 2018
Prowadzenie: dr Bernd Koch
Język kursu: angielski
Koszt uczestnictwa w kursie: 140 EUR na osobę
Liczba uczestników: 10 - 14 osób
 
Kurs w formie warsztatu dotyczy obsługi spektrografu DADOS i jego akcesoriów, kamer CCD i prowadzenia teleskopu, 
a także kalibracji otrzymanych widm zgodnie z udostępnionymi podręcznikami i samouczkami (część w języku  angielskim).
 
Dostępnych jest 6 kompletnych, identycznych  stanowisk warsztatowych wyposażonych w spektrografy DADOS,  
kamery (STF-8300M dla widm), kamery wideo TIS DMK 41 (do prowadzenia), notebooki (Windows 7), itp., 
oraz 6 kompletnych teleskopów Celestron 11 EdgeHD na montażach Astro-Physics GTO900 
i jeden 0.5 m Planewave / TEC160FL na montażu GM4000HPSII.
 
Rozpoczęcie warsztatu: piątek, 8 czerwca 2018, około 18:00.
Zakończenie warsztatu: niedziela, 10 czerwca 2018, około 15:00.
Miejsce warsztatu: 
Carl-Fuhlrott-Gymnasium (Schulzentrum Süd), 
Jung-Stilling-Weg 45, 
D-42349 Wuppertal. 
 
Koszty dojazdu, hotelu i wyżywienia ponoszą uczestnicy we własnym zakresie. 
Spróbujemy zorganizować wspólny transport rejsowym busem.
Dr Koch może polecić hotel za około 50 EUR za noc, w którym również on zamieszka.
 
Linki:

 
https://www.baader-planetarium.com/de/blog/grundlagen-der-sternspektroskopie-mit-dem-baader-dados-spaltspektrografen
 
http://www.baader-planetarium.de/dados/download/tutorial-dados-d.pdf
 
https://www.baader-planetarium.com/blogs/wp-content/uploads/2017/07/DADOS-Kurs-2018-Bernd-Koch-1.pdf

Mój teleskop Sky-Watcher N-150/750 EQ3-2

Używane soczewki -6mm a do tego barlowa 2x

screen z mapy nieba po nakierowaniu w miejsce obserwacji z teleskopu

https://zapodaj.net/39e245c766a43.jpg.html

A tutaj jakieś zdjęcia( niestety amatorskie bo nawet statywu Jescze niemam :c)

https://zapodaj.net/7cf6a39cd6b6f.jpg.html

https://zapodaj.net/5add056e2708e.jpg.html

Po krótkim śledztwie okazało się, że powstał on dlatego, że w tym miejscu coś było na zdjęciach z materiału zbieranego w VIII, a nie było już w materiale zbieranym w X.

na pojedynczych RAW wygląda to tak ( obrócone względem innych zrzutów poście)

Przejrzałem i obrobiłem dziś tylko sesję VIII, wydaje się, że obiekt jest nieruchomy (tzn. nie widzę przemieszczenia w ciągu 3h). Wygenerowałem mapkę AAVSO ale w tym miejscu nic nie wiedzę. Co i jak mogę jeszcze przeszukiwać aby zweryfikować co też  to mogło  być? 

Na zestakowanym materiale tylko z VIII wygląda jak zwyczajna gwiazdka.

Otoz ogladalem sobie tegoroczne perseidy i pomiedzy kolejnymi smuzkami zauwazylem lecacego satelite chcac nie chcac podazalem wzrokiem za nim. W pewnym momencie gwiazda obok toru lotu satelity rozblysla dosyc wyraznie na chwile i wrocila do swojej jasnosci sprzed rozblysku. Obserwowalem ja pozniej przez dluzszy czas ale byl to jednorazowy wybryk.

Moje pytanie czy to tylko moje zwidy czy takie cos jest mozliwe? 

Sprawdzilem dokladnie na mapie byla to 30 Her lub inaczej G Her w Herkulesie. Smaczku dodal mi fakt ze jak sie okazuje jest to gwiazda zmienna aczkolwiek w okresie ponad 89 dni.

Czy przy gwiazdach zmiennych takie rozblyski sie zdarzaja?

Odległość do WR124 została określona na 10900 lat świetlnych, co daje jasność gwiazdy na poziomie 150 000 jasności Słońca. Na podstawie tych danych masa gwiazdy została określona na 9 mas Słońca, a jej początkowa masa na 25 mas Słońca. W trakcie swojego krótkiego życia (około 8.6 miliona lat), będąc gwiazdą Wolfa Rayeta WR124 odrzuciła w przestrzeń większą cześć swojej materii. Jej temperatura powierzchniowa to 36000K, co sprawia, że większość energii emitowana jest jako promieniowanie ultrafioletowe. 

WR124 otoczona jest przez gorącą mgławicę utworzoną z potężnego wiatru gwiazdowego (wiatry takie to charakterystyczna cecha gwiazd Wolfa Rayeta). Mgławica Mi1-67 rozszerza się z szybkością 150 000 km/s, a jej średnica to około 6 lat świetlnych, co się przekłada na wiek około 20 tysięcy lat. W mgławicy można zaobserwować sporej wielkości obszary materii, niektóre o masie równej 30 masom Ziemi i rozmiarach osiągających 150 miliardów kilometrów. 

Szkoda że gwiazda ta nie jest położona bliżej nas  W atlasie Interstellarum mgławica Sh2-80 jest oznaczona jako obiekt do wypatrzenia przez filtr tlenowy w sprzęcie o dużej aperturze.

Zdjęcie poniżej zrobiłem refraktorem 130mm i kamerką QHY163M. To ekspozycja 4x10 minut przez filtr Ha. Pełna klatka i powiększenie na mgławicę Mi1-67 z gwiazdą WR124 w jej środku.

Na podstawie: https://en.wikipedia.org/wiki/WR_124 

Przeglądając dzisiejsza prasówkę w internecie natrafiłem na artykuł o jednym z naszych sąsiadów a mianowicie Betelgezie czyli alfie z Oriona.

Ze względu na fakt iż jestem raczej początkującym miłośnikiem nie wiem na ile poważnie brać wszystko to co zostało tam opisane.

W dużym streszczeniu Czerwony Nadolbrzym według najnowszych badań jest w końcowej fazie swojego żywota i dosłownie w każdej chwili może wybuchnąć. Co więcej nie wykluczone ze wybuch już miał miejsce ale ze względu na odległość 500-600  lat świetlnych (choć na Wikipedi podają 427) światło wybuchu jeszcze do nas nie dotarło.

Naukowcy potwierdzili również ze potężne wybuchy promieniowania gamma towarzyszące super nowym nie zagrażają ziemi dlatego nie dość ze mamy szanse w ciągu żywota zobaczyć drugie słonce na naszym niebie to jeszcze to przeżyjemy...

Cały artykuł można znaleźć pod linkiem poniżej:

http://karolketzer.natemat.pl/94621,kosmiczny-wybuch-na-naszych-oczach

Co o tym myślicie a może ktoś z forumowiczów ma jakieś informacje z bardziej wiarygodnego źródła?