Ad rem.
Podróżując przez Kazachstan stanęliśmy z kolegą na nocleg w stepie, a że niebo dość nawet wyraźne, no to się "gapiliśmy". No i zaobserwowaliśmy bardzo nietypowe zjawisko - obaj widzieliśmy pierwszy raz coś takiego.

Trochę danych:
data obserwacji: 2025.09.10 godz. ok. 21 (godz. bardzo orientacyjnie, być może była to nawet 22, byliśmy tak zafascynowani zjawiskiem, że nawet nie zanotowaliśmy danych),
miejsce obserwacji: Kazachstan pomiędzy Shieli a Kyzyłordą, najprawdopodobniej (nie zaznaczyłem sobie miejsca na nawigacji z powodu j.w.) gdzieś tutaj (z dokładnością do kilku kilometrów wzdłuż linii drogi):
https://maps.app.goo.gl/VRNb1xe3xw719q2t8
Obiekt poruszał się z prędkością plus minus średnio analogiczną do większości satelitów, "przeleciał" całe niebo orientacyjnie w jakieś 3-5 minut? Byl to najjaśniejszy obiekt na niebie, gołym okiem widoczny jako bardzo jasny punkt, przez lornetkę wyraźnie miał kształ bardzo jasnej kulki (dokładnie kulki). Poruszał się z południa na północ (nie było to nic startującego z Bajkonuru - ten położony jest ok. 300km w kierunku NW). I teraz najlepsze: cały czas "pchał" przed sobą podwójną (wyraźnie składającą się z dwóch części trochę jakby nachodzących na siebie) poświatę, składającą sie jakby z wielu maleńkich rozmytych światełek, o coś jakby interferencyjnym wzorze - nie potrafię dokładnie tego opisać (stąd powtarzające się "jakby"), aczkowiek nie była to interferencja w ścisłym tego słowa znaczeniu, choć wzór ciut ją przypominał. Co najdziwniejsze, światło poświaty odsunięte było od obiektu o dość wyraźną odległość (normalnie kometa styka się z ogonem, światła samochodu stykaja się z poświatą itp.). Całość w momencie "kulminacyjnym" czyli mniej więcej w zenicie (niedokładnie, bo trajektoria lotu nieco odbiegała od równej połowy nieba, aczkowiek niespecjalnie dużo) miała wielkość - w całości od jasnego punktu do końca poświaty - mniej więcej jakieś 3-4 tarcze księżyca w pełni jedna ustawione w linii koło drugiej (znowu orientacyjnie). Przez cały czas poruszania się obiektu stosunek odległości, wielkości i położenie poświaty do punktu nie zmieniły się.
Ja wiem, że to bardzo subiektywne "jednostki" i subiektywny opis, ale tak jak pisałem - byliśmy w lekkim szoku, co widzimy.
Spróbowałem narysować mniej więcej, jak to wyglądało, aczkolwiek nie jest to dokładny wzór "interferencji" tych maleńkich "światełek" w obu częsciach poświaty; nachodzenie się obu części poświaty też jest dość umownie potraktowane:



No i pytanie: co to?

pzdr -
mazeno

Przeglądnąłem forum, czy nie powielam tematu, ale po dłuższym poszukiwaniu widzę, że nie ma wątku związanego z samymi tranzytami ISS. Jeśli niestety, dubluję wątek proszę moderatorów o przeniesienie.

Tymczasem wstawiam jeszcze ciepłe zdjęcie tranzytu ISS na tle tarczy Słońca. Niestety ostrość trochę skopana, ze względu na zły seeing.

Pozdrawiam. Paweł

Dokładnie jutro mijają dwa lata kiedy po raz pierwszy ISS przeciął tarczę Słońca a ja w końcu po niemal dwuletnich próbach torpedowanych pogodą zrobiłem w końcu zdjęcie tego zjawiska. 30 czerwca 2015 roku debiutancki i chyba najlepszy jak do tej pory tranzyt tak bardzo mnie ucieszył, że dzień później zarejestrowałem się na FA by się tym faktem z Wami podzielić
W ciągu ostatnich dwóch lat kilka razy polowanie zakończyło się sukcesem, prawdopodobnie podobna ilość prób spaliła na panewce przez pogodę.
Przez ostatnie 3 miesiące moim celem było złapanie stacji w każdej możliwej konfiguracji: tranzyt słoneczny i księżycowy oraz przelot solo.

16 KWIETNIA 2017
Efemeryda w dniu 16 kwietnia była dość obiecująca. Było wszystko, Słońce, deszcz, śnieg z deszczem i mocny wiatr. Jak to przeważnie bywa musiałem udać się na miejscówkę, która była oddalona od Bochni o około 30km. Pod Proszowicami pojawiłem się 45 minut przed tranzytem. Zastała mnie piękna pogoda, ale porywisty wiatr nie wróżył niczego dobrego. Kilka testowych klatek i czekam. Chmury z zachodu nadciągały błyskawicznie więc ustawiłem jeszcze raz ostrość, zablokowałem wyciąg i pozostało mi tylko czekać. Stałem na uboczu dość ruchliwej drogi, ale w niedzielę wielkanocną ruch był niezbyt duży jednak wzbudzałem spore zainteresowanie podróżnych. Kwadrans do tranzytu - chmury, 10 minut przed - to samo, 5 minut - wciąż chmury. Czekam twardo bo skoro już przyjechałem to odczekam aż stoper oznajmi mi, że już nie mam po co czekać Minuta do tranzytu - jakieś niewielkie przejaśnienia przez które widać zamglone Słońce. 16 sekund przed tranzytem Słońce było jeszcze schowane za chmurami, wtedy mała dziura odkryła naszą gwiazdę, zwolniłem blokadę wyciągu, szybkie ostrzenie i ostatnie 5 sekund odliczania już w pełnej gotowości. Na matrycy załapało się 5 klatek ze stacją na tarczy razem z przesuwającymi się chmurami. Seeing niestety słaby, wiatr zrobił swoje. Ale warto było czekać! W wyciąg wkręciłem filtr Ha 35nm wobec czego nasza gwiazda jest krwiście czerwona.

10"/1200mm, Pentax K-5 w ognisku głównym, folia Baader ND3.8, wkręcony Baader Ha 35nm, ISO200, 1/2000
godzina 14.08'44,4"
rozmiar kątowy ISS: 50,37"
odległość 536,4km
czas tranzytu 0,82s

Jak dynamiczna była pogoda w czasie tranzytu pokazuje gif (9 klatek w tym 5 ze stacją na tarczy):

25 MAJA 2017
Pod koniec maja był okres pojawiania się ISSa na wieczornym niebie w jasnych przelotach. Jako, że Słońce już dość płytko chowa się o tej porze pod horyzont jednej nocy można obserwować nawet trzy jasne przeloty. Pogoda z końcówki maja nie rozpieszczała i w końcu 6 dni przed końcem miesiąca sprzęt po polowaniu na samoloty został w ogrodzie z zamiarem sfotografowania Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w przelocie solo. Gdy wyszedłem za dom 20 minut przed przelotem rzuciłem okiem na kilka gwiazd i wiedziałem, że warunki są dość średnie ponieważ nie dało się fajnie wyostrzyć żadnej z nich. Sporo wilgoci w powietrzu, ale co tam, spróbować trzeba. Przeloty na nocnym niebie nieco różnią się od tranzytów, przy których jedynie celuję w Słońce lub Księżyc i czekam na odpowiedni moment. Stacja porusza się bardzo szybko (27600km/h) i wycelowanie szukaczem (tu nie ma problemu) a następnie umiejscownie jej w wizjerze (tu jest problem) nie jest łatwe. Zwłaszcza jak ma się nieco rozregulowany szukacz Nerwowych kilka namierzań i w końcu jest! W wizjerze to już jest walka. ISS zasuwa na tle gwiazd, ja staram się ustabilizować śledzenie i jednocześnie ostrzę. Seria kilkunastu zdjęć, znowu ostrzę i tak kilka razy. Gdy tubus jest już blisko mnie muszę zrobić krok w tył. Oczywiście Stacja na chwilę ucieka z wizjera, ale jej blask jest tak duży, że szybko ją namierzam! Kolejne serie i po około minucie walki obserwuję jak powoli zmierza ku wschodniemu horyzontowi. W 95% przypadków kiedy robię fotografię Stacji solo pot na czole jest obecny, nie inaczej jest i tym razem. Ale walka wygrana!

25 maja 2017, godz. 22.42, odległość 425km,  -4.0mag
10"/1200mm, Pentax K-5, barlow TVP 2x, ISO400, 1/500, pojedyncza klatka.

03 CZERWCA 2017

Kolejna okazja do wypełnienia zadania nadarzyła się 3 czerwca kiedy to w nieodległej ode mnie lokalizacji ISS przecinał Księżyc oświetlony prawie w 3/4. Dodatkowym smaczkiem jest fakt, że tranzyt jest tuż po 18. Moja pierwsza okazja złapania Stacji za dnia na Księżycu. Gdy już miałem się pakować nieoczekiwanie żona wkroczyła do akcji i pojechała na spotkanie z koleżanką, o którym przecież "wcześniej mi mówiła" No cóż, zostałem z dwoma córkami. Co zrobić, trzeba fotografować z domu. Wiedziałem, że pas tranzytu nieznacznie mija mój dom, ale bardzo niewiele. Po sprawdzeniu okazało się, że Księżyc i ISS zmieszczą się w jednym kadrze. Pogoda w miarę pewna, w ogrodzie rozłożyłem sprzęt i zrobiłem kilka testowych klatek. Pamiętając, że muszę mieć czas w okolicach co najmniej 1/1600 lub 1/2000 by ISS złapać ostro dostosowałem ISO w aparacie. Na kilka minut przed tranzytem córka koniecznie chciała mi pomóc a jedyną czynność jaką mogła wykonać to trzymanie stopera, który odliczał czas do tranzytu. Z kamieniem na sercu dałem go jej, ale spisała się wzorowo Tradycyjnie 5 ostatnich sekund zostało "wypikane" a ja potraktowałem Ksieżyc serią. Stacji nie zauważyłem w czasie przelotu, ale po sprawdzeniu klatek oczywiście była obecna. Pierwszy dzienny przelot ISS zaliczony! Tym bardziej cieszy, że w doborowym towarzystwie Księżyca.

3 czerwca 2017, G1807
10"/1200mm, Pentax K-5, ISO250, 1/2000
Księżyc: 72,4%
ISS: 36,96"; 747,63km

20 CZERWCA 2017

Na tranzyt 20 czerwca nie nastawiałem się za bardzo ponieważ 2 dni wcześniej miałem jeden z najlepszych w tym roku, ale jak to często bywa pogoda storpedowała polowanie. Może to i dobrze bo w niedzielę 18-go żona miała bieg w Niepołomicach i byłem kierowcą gdyby była pogoda ja byłbym pochmurny widząc Słońce i wiedząc, że ISS zaraz przetnie tarczę.
Zatem 20-go zaraz po pracy podjechałem 5 km na południe od Bochni i bez jakiejś większej historii tranzyt zaliczyłem. Żałuję, że nie zabrałem żadnego filtra poza folią Baadera. Jedyną "atrakcją" było to, że podczas 30-minutowego oczekiwania nie było kierowcy, który by nie zwolnił na widok betoniarki Stałem przy dość ruchliwej drodze Bochnia-Limanowa i nawet dwóch zatrzymało się zaciekawionych co robię. Kilka minut przed tranzytem spotkałem Kolegę, który mieszka nieopodal a z którym fotografujemy samoloty. Towarzyszył mi do końca, był ciekawy jak to robię. Jak stwierdził "żadnej magii w tym nie ma, ale trzeba być precyzyjnie przygotowanym"

Jak zwykle 10"/1200mm, Pentax K-5, ISO100, 1/8000, filtr Baader ND3.8, pojedyncze klatki
20 czerwca 2017 / G16h11m54,08"
Rozmiar ISS 45,79"
Odległość  do stacji 606, 28km, czas tranzytu: 0,89s

27 CZERWCA 2017

Końcówka czerwca to czas kiedy tranzyty ISS na tarczy słonecznej są najbardziej efektowne przez potencjalnie największy rozmiar kątowy stacji sięgający a czasem nieznacznie przekraczający 60".

18.VI w chmurach mi zwiał tranzyt z rozmiarem stacji 59,54" a 27.VI miałem najlepszy tegoroczny pod tym względem: 59,84"

Wyjechałem z Bochni o 12.20, godzinę przed zdarzeniem. Linia centralna przebiegała niecałe 8km ode mnie, ale w centrum było kiepsko z parkingiem więc zatrzymałem się ok. 500m na północ od centrum. Niestety z zachodu nadciągał front a z nim sporo chmur. Po niecałych 20 minutach byłem na miejscu, rozłożyłem sprzęt, testowo parę zdjęć Słońca - ostrość ok. Na szczęście na powierzchni naszej gwiazdy jest rejon aktywny AR2664, który znacznie ułatwił ustawienie fokusa. Z minuty na minutę coraz większe mleko nadciągało i były chwile kiedy Słońce na chwilę znikało pod grubą pierzyną chmur. 2-3 minuty przed byłem pewien, że tranzyt sfotografuję, ale przez cienką warstwę chmur. Jak zwykle stoper odliczył mi ostatnie 5 sekund, migawka wciśnięta. ISS na tarczy, ja zaś kolejny raz z tarczą

27 czerwca 2017 / G13h20m26,42"
10"/1200mm, Pentax K-5, ISO100, 1/6400, filtr Baader ND3.8, pojedyncze klatki
Rozmiar ISS 59,84"
Odległość  do stacji 465,11km, czas tranzytu: 0,57s

Plany na drugą połowę roku to sfilmowanie tranzytu kamerką, która robi 240 klatek na sekundę (chyba, że znajdę jeszcze lepszą). Zawsze o tym myślałem... No i wciąż niespełnione marzenie, podwójny tranzyt: ISS + samolot. Tak, to marzenie przez wielkie M, chyba największe.

Dziś pogodne niebo - aż dziwnie mi o tym pisać... 😉 Zabrałam mojego tatę, teleskop SW 90/900, aparat i wyszliśmy na okoliczne pole. Cel - pobyć pod gwieździstym niebem. Ale nie tylko. Dzień wcześniej, podczas planowania obserwacji zauważyłam że nisko nad zachodnim horyzontem ma pokazać się wyjątkowy obiekt - Chińska Stacja Kosmiczna Tiangong. Postanowiłam spróbować  Poza obserwacją stacji, oglądaliśmy M45, M42, M44 i Mel111 - ale to nie ten temat, to tylko tak na marginesie...  

Co to jest Tiangong? O ISS już zapomniałaś? 

Nie no... oczywiście że nie zapomniałam (co ciekawe od dziś zaczynają się wieczorne przeloty tej stacji)  Tiangong, nazywana inaczej CSS to odpowiednik Międzynarodowej Stacji Kosmicznej... - tylko że jest chińska i dużo mniejsza. Sama stacja składa się głównego modułu Tianhe, i dwóch naukowych - Mengtian i Wentian. Oprócz tego do stacji cumują: Tianzhou - statek zaopatrzeniowy (taki Progress/Dragon/Cygnus) oraz załogowy Shenzhou (taki Crew Dragon/Soyuz). Nie będę się więcej rozpisywać, więcej znajdziecie tutaj: 

http://en.cmse.gov.cn/ 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Chińska_stacja_kosmiczna

https://isstracker.pl/satelity/48274

O samym przelocie...

Jak już wspomniałam wszystko wyszło na spontanie, przy okazji... Pomogła mi strona Heavens.Above (tutaj sprawdziłam trasę przelotu, choć Stellarium również pokazuje ) Stacja miała wzejść o 19:02, przejść przez Erydana i Zająca aby w okres najlepszej widoczności wejść 'pod' Syriusza (Wielki Pies) [19:06] i wejść tam w cień Ziemi. Przewidywana jasność -> 0,1 mag - no i się sprawdziło. W przewidywanym czasie szybko pędząca kropka posuwała się i posuwała, stacja najjaśniejsza była faktycznie pod Syriuszem. Następnie wejście w cień Ziemi, zanikanie i koniec. Piękny spektakl! 😄 

W takim razie efekty przelotu...

2 fotki z telefonu na statywie Xiaomi Redmi Note 10 Pro  

( to te linie nisko nad horyzontem ) 

Czystego nieba! 

Milena 🙂 

Mam tak głupie pytanie, że aż wstyd je pisać. Dlaczego różnica 10 stopni w inklinaci ISS i CSS (51.5 vs. 41.5 stopni) daje tak dramatyczną różnicę w położeniu tych obiektów na polskim niebie? ISS Może się spokojnie pod zenit zapędzic a CSS błąka się gdzieś nisko nad horyzontem. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że przy inklinacji 41.5 stopni, nad równoleżnikiem 51.5 (centralna Polska), CSS mogłaby być potencjalnie widoczna na wysokości 80 stopni. Tak jednak nie jest. Gdzie tkwi błąd w tym rozumowaniu? Może mógłby ktoś podac jakis link z geometrią i objaśnieniem? Z góry dziękuję.

Pozdrawiam, Pawel

Nie mamy teleskopu by to obadać lepiej ale to udało się uchwycić

W nocy 26 lipca tego roku, fociłem sobie okolice gammy Casjopei, celem zarejestrowania mgławicy IC63. Zrobiłem tylko kilka klatek, bo nadpłynęły chmury. Dziś sobie je tak przeglądałem, i zauważyłem, ze na zdjęciach widać przemieszczający się obiekt. Nie jest widoczny jako punkt ani kreska, tylko lekko rozmazany, niebieskawego koloru obiekt. Stellarium pokazuje, że w tej okolicy i o tej godzinie, przelatuje sztuczny satelita Molniya 1-3, Norad 15429. Czy ktoś z Was może zweryfikować, czy to jest ten satelita, czy może coś innego. Mogę udostępnić oryginalne klatki (RAW).

Mam nagrania NOSS, ale te przeloty dotyczą innego rodzaju obiektów - czy ktoś wie o nich coś konkretnego?

Tu przelatują w okolicy gwiazdozbioru Orła...

Przypadkowo udało mi się nagrać, dwa ciekawe przeloty trójkątnych formacji w ciągu jednej nocy.

Szczegółowe informacje:

Nagranie od początku do 3 minuty, 38 sekundy:
11.05.2019. godz 22:00 Trójkątna formacja lecąca po południowym nieboskłonie, z kierunku Północny-Zachód, w kierunku Południowy-Wschód. Formację prowadzą dwa obiekty; trzeci obiekt zwieńczający "trójkąt" leci za nimi. Wielkość gwiazdowa obiektów, ok. 7-8 mag, czyli poza ludzkim wzrokiem.

Nagranie od 3 minuty 44 sekundy:
Pięć godzin później, o godzinie 3.00 12.05.2019 - ponowny przelot trójkątnej formacji, z tą różnicą że odwrócona była o 180 stopni - czyli prowadził na początku obiekt tworzący wierzchołek trójkąta, a dwa pozostałe obiekty leciały za nim. Przelot również po południowym nieboskłonie, ale troche bardziej w kierunku zachodnim. Jasność podobnie 7-8 mag.
Czy formacja lecąca o 22.00 jest tą samą która leciała 5 godzin później, w odwrotnym ułożeniu? Czemu dokładnie służą te przeloty? I dlaczego się o nich jawnie nie mówi? ?

Nagranie wykonane aparatem Sony A7S + obiektyw Revuenon 2,8 / 135mm
Pogranicze słowacko-węgierskie

Co o tym myślicie??

https://www.youtube.com/watch?v=mkBiivqRwyg&feature=youtu.be

Myślę sobie, że szału nie będzie. Pewnie zanim doleci do Księżyca, przestanie być widoczna. No ale grzechem byłoby nie spróbować. W tle zaczyna rozbrzmiewać Pink Floyd. Jest dobrze. Zadzieram głowę do góry i zaczynam wypatrywać satelity. Jest trochę przed 18:46, dostrzegam ją kawałek za Vegą. Celuję lornetką. Jest trochę niewygodnie, obserwuję na podgiętych kolanach. Zmieniam nogę, dając odpocząć drugiej, cały czas śledząc flarę. Zaczyna coraz bardziej jaśnieć, aż w końcu "rozbłyska" i powoli zaczyna tracić na jasności. Pozycja przy statywie robi się coraz bardziej komfortowa, ale flara coraz słabsza. Schodzę coraz bardziej w stronę Księżyca, cały czas utrzymując satelitę w środku pola widzenia, ale Muńka dalej ani śladu. Przesuwam flarę w górną część pola i wypatruję Srebrny Glod od dołu. Mam wrażenie, że nim flara doleci do Księżyca przestanie być widoczna. Ale w końcu u dołu pola pojawia się Łysy. Spoglądam raz na flarę, raz na Księżyc. To się może udać! Ale im bliżej Muńka, wiem już że z cięcia lipa, choć przeleci bardzo blisko. Na sekundę flara ginie w blasku Księżyca i pojawia się ponownie. Przeleciała w odległości mniejszej niż 1/4 pełnej tarczy! Sam rozbłysk flary i ten prawie tranzyt obserwuję przy akompaniamencie "Shine on you crazy dimond (part I-V)". Syty kawałek. Syty widok. Oczy i uszy najedzone . Po wszystkim stoję z bananem na twarzy i gapię się na Łysego. Nie mam bólu dupy, że nie udaje się zaliczyć tranzytu. Pierwotnym założeniem był tranzyt jasnej flary. Bardziej żałowałem, że nie dysponuję sprzętem większego kalibru. Ale i tak było zaje*ście Teraz poluję na coś jaśniejszego. Może jakiś tranzycik na tle Saturna? Eeee tam, zamiast tego wolałbym młody Księżyc i -7 mag. Może jeszcze się uda. Następnym razem trzeba dokładniej ustawić lokalizację. Po całej akcji zawiesiłem wzrok na Łysym, a po 15 minutach zacząłem zwijać szpej.

Czy ktoś z Was zna stronę / oprogramowanie, które umożliwiałoby przewidywanie / sprawdzanie wstecz dla zadanej lokalizacji tranzytów satelitów na tle przynajmniej Słońca i Księżyca?

Coś w stylu https://transit-finder.com , które jest chyba tylko dla ISS, ale ma bardzo intuicyjne działanie i nawet laik potrafi się w nim odnaleźć. Choć mogłoby być coś innego, byle działającego.

Na skyandtelescope znalazłem tylko do ISS, HST

Znalazłem też coś na www.calsky.com/?Transit= , ale niestety nie za bardzo umiem to obsłużyć.

Z góry dziękuję za odpowiedź.

Widząc ISS ciężko uznać że jest ostra czy choćby smukła, jednak w czerwcu pokazała mi że całkiem nieźle potrafi ?przecinać?;)

Już od jakiegoś czasu chciałem zrobić szeroki kadr z jakimś spotkaniem ciał niebieskich i przelotem ISS. Kilka razy wstawałem nad ranem, jednak zawsze coś przeszkadzało ? zwykle chmurwy.

Gdy mamy widoczną Stację Kosmiczną na naszym niebie staram się sprawdzać wszystkie przeloty, nie tylko te wysokie gdy ?orbitalny domek? uzyskuje największe rozmiary kątowe. Sprawdzam wszystkie  w poszukiwaniu ciekawych spotkań do szerokiego kadru. I tak końcówka maja przyniosła mi nadzieję na złapanie upragnionego zdjęcia. Podczas przeglądu przelotów na heavens-above.com jeden bardzo mnie zaciekawił. Trzeciego czerwca wieczorem mam przelot ISS na wysokości 39 stopni, a nie wiele pod trajektorią lotu, bliskie spotkanie Księżyca z Jowiszem.

W wyobraźni od razu zacząłem układać kadr i planować co jak i czym robić by wykorzystać tą okazję. Na ringu była jednak jeszcze prócz mnie pogoda która w każdej chwili mogła dać mi w pysk serią chmurw. Kolejne dni minęły na obserwacji prognoz pogody które z dnia na dzień napawały mnie optymizmem.

Gdy wreszcie nadszedł dzień przelotu ( 3 czerwca), prognozy zaczęły się ?kiełbasić?. Czy to miała by być zapowiedź kolejnej przegranej walki? Od zachodu nadciągały chmury, w ciągu dnia kilka razy sprawdzałem mapy satelitarne jak daleko są i w jakim tempie się przesuwają. Pozostawałem ostrożnym optymistą.
Nadchodził wieczór i godzina ?0? czyli 22:50. Niestety musiałem zrewidować swoje zamiary co do kadru w plenerze. Obowiązki w domu nie pozwoliły mi zniknąć na wystarczająco długi czas, więc w życie został wdrożony plan awaryjny ? lokalizacja tarasowa. Jako urozmaicenie kadru i modela wykorzystałem setup DS-owy który stał od kilku dni na tarasie. Po 21 wstępnie ustawiłem kadr i dobrałem parametry naświetlania. Koniecznie chciałem złapać końcową fazę przelotu gdy stacja traci blask i znika, jednak mimo użycia obiektywu 14mm to pole widzenia było i tak zbyt małe by złapać całość w jednym kadrze. Stało się jasne że do tak szerokiego ujęcie trzeba będzie złożyć mozaikę. Jednak jak przestawić kadr tak by nie stracić nic z lotu stacji. Uznałem że spróbuję przekręcić głowicę statywu w trakcie klapnięcia lustra między kolejnymi klatkami. Ustawiłem kadr na Księżyc i Jowisza jako cel który musi się udać. A przesunięcie kadru i złapanie końcówki przelotu uznałem za cel dodatkowy, bez pewności wykonalności tego zadania.
Wróciłem do domu zająć się obowiązkami, by 10 min przed cięciem nieba przez ISS ponownie wyjść na taras. Chwilę zajęło mi poprawienie kadru oraz sprawdzenie ustawień. Reszta czasu to podekscytowanie i wgapianie się w zachodni horyzont kiedy pojawi się sunący punkt.  Jest! Pojawiła się, dość wysoko bo niżej przeszkadzały już chmury. Uruchomiłem pilot od Canona i zdjęcia zaczęły lecieć jedno za drugim. Spokojnie obserwowałem i podziwiałem przelot. Jak tylko stacja minęła lunarno-planetarną parkę, zacząłem przygotowanie do przesunięcia kadru, delikatnie ręka na uchwycie statywu i klika klatek by wczuć się w rytm? raz?..raz?.raz (dźwięk opuszczania lustra) i szybko ręką w bok (dźwięk podnoszenia ) wtedy stało się jasne że nie udało mi się odpowiednio daleko przesunąć, czynność powtórzyłem po paru klatkach. Pozostało obserwować dalej mknącą stację która straciła blask i zniknęła z widoku nad Saturnem. Szczęśliwy wykonaną próbą, zebrałem wszystkie graty i wróciłem do domu zerknąć jak to wygląda. Stwierdziłem że jest dobrze i poszedłem spać by w następne dni w wolnym czasie zająć się składaniem panoramy. Trochę gimnastyki podczas składania było, ale efekt mnie zadowala i czekam na kolejną okazję na szeroki kadr z tą ?kupą złomu? może tym razem w plenerze  

Canon 50d, Samyang 14mm f/5.6 iso500, łącznie jest 44 klatki po 4s. Obróbka: Startrails, PS CS5

15.06.2017 ? Zbrukane Słońce

Kolejna dawka emocji miała nadejść 15 czerwca kiedy to CalSky wyświetliło że będę miał tranzyt ISS na tle Słońca bez ruszania się z placu. Wiedziałem o tym 2 tyg. przed samym zdarzeniem, pozostało obserwowanie czy w tym czasie trajektoria nie zmieni się, a stacja nie ucieknie gdzieś poza tarczę Słońca. Trasa zmieniła się nieznacznie i to na korzyść zbliżając się do środka tarczy.

Linia tranzytu.(CalSky.com)

Symulacja tranzytu CalSky.com

Rozmiar stacji nie był oszałamiający, po godzinie 17 Słońce było już nisko więc  i ISS daleko (754km), rozmiar kątowy wynosił 36,7?. Z wyborem setupu czekałem do ostatniego dnia przed przelotem. Wtedy też ku mojej radości zobaczyłem że trasa lotu wiedzie w pobliżu plam słonecznych (jedynych jakie były wtedy widoczne). To ułatwi celowanie i urozmaici kadr dlatego zdecydowałem się łapać fragment Słońca, a nie całą tarczę. Nie chcąc przedobrzyć, nie wybrałem największego kalibru, tylko DSowy setup (newtona SW 150/750). Głównym problemem było dostosowanie filtra ND5 z 10? do zamocowania na 6?. Trzeba było coś prostego wymyślić, ale też na tyle solidnego bym za chwilę nie musiał ścierać z płytek stopionej matrycy kamerki. Przewierciłem boki oprawy i na druciki przykręciłem do teleskopu. Zabieg prosty ale gwarantujący bezpieczeństwo. Niebo niestety nie było wolne od obłoczków więc zapowiadała się loteria.  Tranzyt trafił się w dniu wolnym od pracy, więc mogłem wcześnie zacząć przygotowania. Graty już ok 13 wyniosłem na taras wszystko podpiąłem, wycelowałem i przyszła kolej na ustawienie ostrości. Niestety w tym teleskopie nie dorobiłem się jeszcze silniczka do focusera więc trzeba działać ręcznie. Patrzę w ekran laptopa i widzę siebie i wszystko co za mną, a nie to co jest wyświetlane? jak ja kocham błyszczące matryce w słonecznych warunkach. Zaraz przy drzwiach na wieszaku była bluza polarowa więc na szybko złapałem, laptop w jednym ręku, bluza na głowę tak by zakrywała laptop i na ślepo obmacywanie montażu by trafić do interesującego mnie pokrętła. Trwało to tylko chwilę a i tak po skończeniu byłem cały zlany potem. Na koniec przed przerwą puściłem testowe dwa aviki, prędkość nagrywania maksymalna 60kl/s. Zostawiłem wszystko na chodzie i zrobiłem sobie 3 godzinną przerwę.

Na stanowisko wróciłem chwilę po 17 ( tranzyt o 17:18:58). Poprawiłem kadr i zacząłem nagranie którego użyję to stacku Słońca, ale zaraz zaraz prędkość nagrywania zaczęła skakać między 20-40 kl/s, wcześniej było przecież 60kl/s. 10 min przed tranzytem zdecydowałem zrobić restart lapka, serce przyśpieszyło rytm. Jest tak wiele rzeczy które mogą zniweczyć wysiłek, np. ta chmurka które właśnie zasłoniła Słońce dobrze że tylko na minutę. Łapaniu tranzytu zawsze towarzyszą mi duże emocje. Wszystko się uruchomiło, krótki avik testowy i było jasne że restart w niczym nie pomógł, a jedynie zabrał czas którego mi zabrakło na sprawdzenie ostrości ustawionej w południe. Nerwowo spoglądam na zegarek by 15s przed tranzytem włączyć nagrywanie. Zrobiłem co mogłem, reszta w rękach ASI. Czas zwolnił, te piętnaście sekund ciągnęło się i ciągnęło a ja wgapiałem się w ekran. I jest! Ciemny punkcik mignął centralnie między grupami plam! Widziałem jak stacja bezwstydnie przeleciała Słońce, niewątpliwe był to bardzo szybki "numerek" 

Wiedziałem że coś się złapało, ale z jakim efektem to ujawnił dopiero etap obróbki. No to jest 2:1 dla mnie w moich tarasowych tranzytach. Dwa złapane, jeden nie-gdy chmurka chwilę przed lotem zasłoniła Słońce, by kolejną chwilę później lunąć na mnie deszczem dając do zrozumienia że tym razem to nie mój dzień.

Oto efekt polowania 15 czerwca:)

SW150/750 na NEQ6 +ASI224 z filtrem GSO red. Na zdjęcie składa się stack Słońca z 30 klatek oraz 9 klatek z ISS. Kolor dorzucony w PS.

Współrzędne mojego miejsca obserwacji.