Skąd ten pomysł? Ano ?Delta Optical? nie chce być już tylko postrzegana jako firma sprzedająca sprzęt, ale również jako partner społeczności astro-miłośniczej, promujący pasję astronomiczną.

Odrzucając hasła ideowe, każdy z nas wie i czuje, że rację bytu firmy stanowi wygenerowany obrót.

Jednak gdy firma "wyrasta" na lidera rynku,  otwierają się przed nią swoiste możliwości.

Możecie nazwać to PR-em, lecz podmiot posiadający taki status i prestiż , firma o mocnej pozycji na rynku nie musi liczyć już każdej złotówki a pokusić się może o działalność poza-handlową, opartą o nutkę filantropii.

Jednym słowem taki ktoś może się otworzyć na społeczność prowadząc działalność popularyzatorską,  ?dopieszczając jednocześnie swych klientów?.

Doceniając te pozytywne sygnały płynące ze strony firmy, Rada FA postanowiła zacieśnić współpracę z DO.

Razem z właścicielką DO, Panią Honoratą Matosek, wymyśliliśmy coś w rodzaju programu partnerstwa. 

Dlatego niniejszym nadajemy firmie ?Delta Optical? status:

"Partnera FA".

Co to oznacza w praktyce?

Tak jak miasta z różnych państw ustanawiają sobie partnerstwo. Tak my ?podmioty? z różnych, pozornie różnych ideowo sfer i bajek (sklep - społeczność) znajdujemy  wspólny mianownik, którym jest promocja pasji astro- miłośniczej.

Na zasadzie: najlepszy Sklep z najlepszym Forum.

A konkretnie:

1. Forum zachowuje swój akomercyjny charakter i współpracuję z firmą "Delta Optical" na zasadzie partnerskiej."
2. "Delta Optical" będzie mieć swój stały banerek z boku strony z dopiskiem ?Partner FA? z przekierowaniem na stronę Partnera
3. Tworzymy dział podrzędny: Zaplecze sprzętowe/testy i recenzje/testy Delta Optical
4. DO będzie wysyłać zaufanym userom sprzęt do testowania  a te osoby napiszą recenzję testowanych produktów ? będą to oczywiście obiektywne recenzje.
5. Będziemy promować też astro-miłośnicze  imprezy DO.

A co dla nas?

Firma D.O. daje 10% zniżki na zakupy

Dla userów minimum z rangą Kapella tj. 200 postów.

• Każdy kto chce skorzystać z promocji piszę do firmy  "Delta Optical" z konta na FA
• firma weryfikuje czy ma okr. liczbę punktów, jeśli tak udziela mu rabatu 10% na zakupywane  produkty

DO włącza się tym gestem  w życie astro-społeczności

Myślę to dobra wiadomość dla nas. Bo przy dzisiejszej cenie sprzętu, wielu z nas nie stać na pewne rzeczy i musi kupować używki.

A jednocześnie zachęci to do merytorycznych postów na forum, bo w promocji mogą wziąć udział tylko nasi userzy z "konkretnym stażem"

Pozdrawiam serdecznie, Administrator FA

15 kilogramów stali - a to tylko mowa o statywie z nogami o średnicy prawie 3 cali. Na to 15 kilogramów metalu i elektroniki w postaci głowicy. Do tego 2.5 kg pręt przeciwwagi i dwa ciężarki po 10 kilogramów każdy. I na to wszystko jeszcze można zapakować 35 kilogramów teleskopów. W sumie ponad 85 kilogramów astronomicznego szczęścia.
Tak się w skrócie prezentuje montaż Sky Watcher CQ350 Pro, który dzięki firmie Delta-Optical mam okazję testować. Producent montażu w ten sposób wypełnił lukę pomiędzy urządzeniami klasy EQ6 o nośności 15-20 kg i montażem EQ8 o nośności 50kg, ale którego sama głowica waży 25kg.
Sky Watcher przy okazji zdecydował się na popularną obecnie konstrukcję “center balanced”, dzięki czemu głowica wciąż zachowała kulturalną wagę własną. Bo te 15kg choć brzmi poważnie, to jednak tyle samo ważą głowice montaży EQ6 czy NEQ6. Jest to słodki ciężar, który jak najbardziej jesteśmy w stanie sami umieścić na trójnogu, a następnie dołożyć na górze posiadane przez nas łapacze fotonów. 

A co w środku?
Obie osie napędzane są silnikami krokowymi z przekładnią paskową. Oś RA posiada ślimacznicę zaopatrzoną w 308 zębów o średnicy 155mm. Oś Dec jest trochę mniej doposażona, bo dysponuje jedynie 288 zębami. Rozdzielczość w RA to 0.023 sekundy kątowej. Montaż wymaga zasilania 11-16V DC o wydajności prądowej 5A. 
Codzienną pracę ułatwiają czujniki pozycji startowej umieszczone na obu osiach, dzięki czemu montaż może ją odnaleść sam. Proces ten możemy uruchomić zarówno z pilota SynScan jak i z dedykowanej aplikacji, a również popularny wśród amatorów sterownik GS Server pozwala na tę operację. 
Fotografów na pewno ucieszy obecność PPEC - czyli korekcji błędu okresowego możliwa do zapisania na stałe w pamięci montażu. W przypadku CQ-350 PPEC ma rozdzielczość 200 pozycji.
Miłośnikom porządku na pewno przypadnie do gustu pęk kabli poprowadzony wewnątrz montażu, dzięki czemu zasilanie, połączenia USB czy też kabelki RJ możemy podłączyć do głowicy montażu, a ich wyjście znajdziemy pod siodełkiem, skąd wygodnie odprowadzimy je dalej do zestawu obserwacyjnego.
Standardowo w zestawie nie ma lunetki biegunowej - takową musimy kupić dodatkowo. Ale dokładne ustawienie na biegun możliwe jest z poziomu pilota SynScan po uprzednim wyrównaniu na 2 lub 3 gwiazdy. Jest też coraz więcej programów, które pozwalają na precyzyjne wyrównanie na biegun przy użyciu plate-solve (np. SharpCap czy Ekos). 

Składanie całości w działający zestaw nie jest zbyt uciążliwe i nie trwa długo. Trójnóg posiada wbudowaną poziomicę. Płyta montażowa jest płaska i posiada podkładki z twardego i śliskiego tworzywa sztucznego, prawdopodobnie polipropylenu. Umieszczenie głowicy na trójnogu nie sprawia problemów, potem bierzemy cztery śrubki - dwoma blokujemy głowicę do trójnogu, a kolejne dwie mocują pręt przeciwwagi. Pręt możemy umieścić pod dwoma różnymi kątami w zależności od szerokości geograficznej naszej miejscówki. Potem ciężarki, zasilanie, teleskop i możemy zacząć obserwacje. Siodełko standardowo umożliwia zamontowanie teleskopu na szynie Vixen lub Losmandy, a do jej blokowania służą dwa solidne pokrętła.

Śruby do ustawiania azymutu i elewacji są wygodne w obsłudze, ale po ustawieniu warto położenie głowicy zablokować dokręcając odpowiednie śrubki zaciskowe. 
Dźwignie sprzęgieł posiadają koronki blokujące. Wydawało mi się to na początku zbędnym gadżetem, ale jak sobie uświadomiłem jakie może mieć skutki przypadkowe rozsprzęglenie zestawu z 35kg teleskopem, to w sumie te blokady zaczęły mi się bardzo podobać.

No ale życie to nie bajka, i nie wszystko jest idealnie oczywiście. 
To co najmniej mi się spodobało to wyprowadzenie kabli na czoło głowicy od strony pręta przeciwwagi. W konstrukcji “center balanced” kable wychodzą z ruchomej części głowicy - no trudno, taki urok tego rozwiązania. Ale wszystkie te gniazdka możnaby umieścić na tylnej części obudowy, gdzie na pewno sprawiałyby mniej problemów z prowadzeniem podłączonych do nich kabli. Na przodzie niestety obracają się one po znacznym promieniu wraz z głowicą, a dodatkowo obecność pręta przeciwwagi wymagać będzie od użytkownika trochę uwagi przy prowadzeniu kabli. 

Natomiast niewątpliwie sama ilość kabli poprowadzonych wewnątrz montażu jest satysfakcjonująca. Na panelu czołowym mamy standardowe gniazdo zasilania, diodę LED, gniazdo USB do sterowania montażem z komputera, oraz gniazdka RJ do podłączenia pilota SynScan i guidowania. Kompletu dopełnia gniazdko SNAP do wyzwalania migawki aparatu.
Z boku panelu mamy gniazdka połączone kablami wewnątrz montażu z odpowiednikami umieszczonymi na siodełku. Jest wejście zasilania 6-24V, które jest rozdzielone na trzy wyjścia pod siodełkiem. Ich sumaryczna obciążalność to 5A. To samo napięcie zasila również aktywny hub USB3.0, a cztery porty USB mamy również dostępne pod siodełkiem. Dodatkowo są trzy gniazdka RJ - 4, 6 i 8 pinowe, które po drugiej stronie dostępne są z boku siodełka. Obciążalność pinów gniazdek RJ to 0.5A. Możemy więc sobie rozplanować kabelkologię zestawu z użyciem tych przelotek. Z drugiej strony przy takiej obciążalności montażu na tubie teleskopu bez problemu możemy zamocować mały albo średni komputer, który będzie nam całością zestawu sterował i wtedy większość kabli będzie poprowadzona bezpośrednio z niego do komponentów zestawu.

Pierwsze uruchomienie montażu przebiegło bez zakłóceń. Po włączeniu zasilania pilot SynScan przywitał typowymi pytaniami o położenie obserwatora, datę, godzinę, strefę czasową i czas letni. Następnie zaproponował znalezienie pozycji startowej na co się zgodziłem i po paru chwilach bziuczenia montaż zatrzymał się w wyznaczonej pozycji. Kolejne pytanie było już bardziej kłopotliwe - chodziło o “DEC offset”. Domyślałem się co to może znaczyć, ale upewniłem się w instrukcji. W przypadku kiedy chcemy używać podwójnego siodełka, niektóre z nich wymagają obrócenia osi Dec o 90 stopni, ponieważ osie zamontowanych teleskopów są prostopadłe do głównej szyny montażowej. Tutaj pojawia się potencjalny problem związany z blokerami osi Dec. Ponieważ wewnątrz montażu poprowadzone są kable, więc oś Dec nie umożliwia obrotu o 360 stopni, żeby nie ukręcić kabli. Zastosowano w niej mechaniczne stopery, które ograniczają jej ruch w zakresie około 150 stopni w obu kierunkach. Dlatego niemożliwe jest użycie podwójnego siodełka wymagającego obrócenia osi Dec o 90 stopni, ponieważ wtedy ruch w jednym z kierunków będzie ograniczony do około 60 stopni przez mechaniczny bloker. W drugą stronę będziemy mogli kręcić o 240 stopni, ale to w niczym nie pomaga. Dlatego jeśli chcemy zastosować szynę z podwójnym siodełkiem w CQ-350 musimy szukać rozwiązań, w którym szyna główna jest równoległa do osi mocowanych teleskopów. Z tego też powodu według mnie opcja “DEC offset” powinna być zablokowana w tym modelu montażu. 
Zachowawczo więc wybrałem “DEC offset” jako zero i następnie napotkałem w pilocie możliwość wyrównania na 1, 2 lub 3 gwiazdy. Po wyrównaniu na 2 lub 3 gwiazdy dodatkowo pojawia się możliwość dokładnego ustawienia montażu na biegun. 

Przetestowałem również kontrolę montażu z komputera za pomocą kabla USB oraz sterownika GS Server. Po wybraniu w opcjach połączenia odpowiedniego portu szeregowego oraz szybkości 115200 bez problemu udało się z montażem dogadać i sterować nim z komputera. 

Silniki krokowe montażu chodzą nie całkiem cicho, ale kulturalnie. Przyspieszenie jest płynne, nie następuje skokowa zmiana szybkości silnika podczas rozpędzania. Obciążenie CQ-350 za pomocą teleskopu SCT8 nie jest oczywiście adekwatne do jego natury i ledwo mi starczyło pręta przeciwwagi, żeby zrównoważyć ten teleskop. Ledwo starczyło z krótszej strony znaczy się. 

Ze względu na nieustępliwe chmury na takich suchych testach zakończyłem pierwszą sesję z CQ-350 Pro.Teraz czekamy na trochę nocnej pogody i po większym dociążeniu montażu mam nadzieję przekonać się jak bardzo bym go chciał w mojej szopce. 
No i jeszcze do przetestowania będzie współpraca z telefonem przez moduł WiFi. Sterowanie takim misiem z komórki na pewno będzie atrakcją samą w sobie 🙂

Ciąg dalszy nastąpi…

Jeszcze nie tak dawno (choć wydaje się, że było to wieki temu) lornetki Celestron SkyMaster 15x70 były jedynym budżetowym wyborem dla miłośnika astronomii oferującym osiągi większe niż standardowe lornetki 10x50. O ile egzemplarze z wczesnych lat produkcji uchodziły za przyzwoicie wykonane, o tyle modele obecnie produkowane to najniższa półka jakościowa nie licząc lornetkopodobnych wyrobów dostępnych na bazarach. Trzeba mieć sporo szczęścia by za pierwszym razem trafić na dobrze skolimowany i mechanicznie sprawny egzemplarz. Jednak w roku 2015 Celestron zaprezentował serię SkyMaster Pro, która obejmuje modele 15x70 i 20x80, wypełniającą lukę między budżetową serią SkyMaster a modelami Echelon, pretendującymi do miana lornetek segmentu premium. Mimo trzech lat obecności na rynku, lornetki SkyMaster Pro są u nas praktycznie nieznane.

Podstawowe dane specyfikacyjne serii Pro są zachęcające: optyka z powłokami FMC XLT i wypełnienie azotem to tylko niewielka część zalet, którymi kusi nowe dziecko Celestrona. Na przykładzie modelu 15x70 przekonamy się jak seria Pro sprawdza się w codziennym użytkowaniu.

Wrażenia ogólne
Lornetka spakowana jest w duży karton z estetyczną oprawą graficzną, a w kartonie znajdziemy dwuczęściową piankową formę. Głębsza część formy skrywa lornetkę z akcesoriami, a płytsze wieko miękki, schludnie wykonany futerał z miejscowymi usztywnieniami. Futerał jest idealnie dopasowany do samej lornetki, jednak projektanci zapomnieli chyba o deklach obiektywowych, bo z nimi lornetka wchodzi do futerału z dużym oporem. Do dyspozycji mamy dwa paski: jeden do futerału oraz jeden do lornetki. Ten drugi jest wygodniejszy i lepiej wykonany, z szeroką częścią opasującą szyję. W skład zestawu wchodzi też solidny adapter statywowy, nakładka z szyną umożliwiającą podłączenie celownika Red Dot, oraz wymienne skrzydełkowe muszle oczne.

Dekielki na okulary to dość standardowy element gumowy głęboko i bezpiecznie nachodzący na muszle oczne. Solidnie wyglądające dekle na obiektywy są również gumowe i dość dobrze trzymają się na tubusach, a nowością są nasuwane na tubusy gumowe pierścienie, dzięki którym nie musimy martwić się o dekle w czasie obserwacji. Pierścienie z deklami można też zsunąć z tubusów. Całości dopełnia standardowa szmatka do czyszczenia optyki i wielojęzyczna instrukcja obsługi.

Sama lornetka wykonana jest zdecydowanie atrakcyjniej i solidniej niż standardowe modele z serii SkyMaster. Ogumowanie jest antypoślizgowe i przyjemne w dotyku, a co więcej, niemal bezwonne. Wstawki upiększające w postaci srebrnych pierścieni na tubusach, pomarańczowych pierścieni na okularach i wklejonych w ogumowanie napisów zdają się przekonywać nas, że mamy do czynienia ze sprzętem solidnym jakościowo, wykonanym z dbałością o szczegóły. Ogumowanie dobrze przylega do korpusu lornetki i jedyne do czego można się przyczepić to niechlujne docięcie ogumowania przy pierścieniach utrzymujących soczewki obiektywów. Można to było wykonać zdecydowanie dokładniej. Najważniejsze cechy specyfikacyjne lornetki widnieją na tylnym kapslu osi mostka lornetki.

Waga lornetki gotowej do obserwacji to 1,56 kg.

Ergonomia i mechanika
Lornetka dobrze leży w dłoniach, a wyprofilowane wgłębienia na kciuki na korpusie z pryzmatami ułatwiają chwyt, jednak środek ciężkości leży nieco bliżej obiektywów, przez co podczas obserwacji dziennych idealny balans uzyskamy przy dłoniach spoczywających w całości na tubusach. Szeroka część korpusu z pryzmatami sprawia, że do regulacji ostrości trzeba nieco przesunąć dłoń w stronę pokrętła. Samo pokrętło jest dość standardowe, ogumowane, jednak z płytkim i niezbyt chwytnym karbowaniem, co w połączeniu z dużym oporem pracy może sprawiać nieco problemów podczas obserwacji, szczególnie obiektów szybko poruszających się. Muszę jednak przyznać, że regulacja ostrości jest płynna w całym zakresie obrotu, który wynosi około 550 stopni. Regulacja rozstawu okularów również pracuje z dużym oporem i bardzo płynnie. Podziałka na tylnym kapslu osi pokazuje wartości od 58 mm do 72 mm z czterema punktami pośrednimi. Rzeczywisty zakres to 55-73 mm. 

Po dokładniejszym przyjrzeniu się elementom osi i mostka które nie są pokryte ogumowaniem widać, że jest to wciąż rozwiązanie budżetowe. Mostek ugina się pod naciskiem, choć nie tak drastycznie jak w podstawowej serii SkyMaster. Inne są natomiast tuleje okularów i pierścień regulacji dioptrii o dość płytkim, twardym karbowaniu. On również pracuje dość ciężko i płynnie w całym zakresie obrotu, jednak producent nie przewidział tu podziałki dioptrii. Przy obracaniu pierścienia słychać specyficzny szum tarcia, choć w jego pracy nie wyczuwa się braku smarowania mechanizmu.

Wartość specyfikacyjna odsunięcia źrenicy wyjściowej (eye relief) to 17 mm, co w połączeniu z płytkim osadzeniem soczewek ocznych daje możliwość objęcia całego pola widzenia w okularach korekcyjnych, choć jest to wartość graniczna i trzeba nieco docisnąć okulary do szkieł korekcyjnych. Całe szczęście, że pomarańczowe pierścienie zwieńczające oprawy okularów lornetki są delikatnie wykończone i nie rysują szkieł korekcyjnych w przypadku obserwacji ze zdjętymi muszlami ocznymi.

Same muszle oczne są nieco szersze od strony oczu i odniosłem wrażenie, że są wręcz nieco zbyt szerokie, jednak jest to odczucie indywidualne. Guma jest giętka i podatna na wywijanie, jednak przy próbie powrotu do stanu pierwotnego (odwinięcia) muszle niemal za każdym razem zeskakują z pierścieni na okularach. To zapewne efekt zastosowania nieco zbyt miękkiej gumy i płytkiego kołnierza mocującego.

W zestawie z lornetką otrzymujemy również skrzydełkowe muszle oczne do obserwacji astronomicznych, które są wygodne i całkiem dobrze spełniają swoje zadanie. W ich przypadku również mamy do czynienia z odpadaniem przy próbie odwinięcia, jednak ?okularnicy? nie korzystają z muszli skrzydełkowych, a wywijanie ich mija się z celem do którego służą.

Dołączony do zestawu adapter statywowy jest solidny, jednak ma dość wąski profil jak na średniej wielkości lornetkę. Mimo tego drgania tłumione są zaskakująco szybko. Ogumowane, karbowane pokrętło adaptera jest duże i wygodne, natomiast nawet po maksymalnym dokręceniu adaptera nie uzyskujemy ścisłego połączenia i lornetka daje się dość łatwo obracać na śrubie adaptera co prowadzi do powstawania luzu. Ciekawym dodatkiem jest nasadka z klamrą na celownik Red Dot. Zasada jej mocowania na adapterze jest prosta i nawiązuje do blokowania wysokości siodełka rowerowego, czyli śruba + zacisk.

Optyka
Już na pierwszy rzut oka widać, że optyka lornetki ma dobrej jakości powłoki FMC o średniej intensywności. Nawet przy dokładnej inspekcji nie widać powierzchni optycznych bez powłok. Obiektywy mienią się kolorem fioletowym, niebieskozielonym, żółtym i różowym. Pryzmaty mają powłoki zielono-seledynowe, a okulary żółto-fioletowe. Wygląda to solidnie i zapowiada dobrą transmisję. Cieniem na tym sielskim obrazku rzuca się spora rysa na prawym obiektywie egzemplarza testowego.

Wnętrze tubusów jest wyczernione i drobno karbowane, jednak nie jest ani zmatowione ani sterylnie czyste. Dalej mamy mocno połyskliwą diafragmę, a za nią pryzmaty w przyzwoicie wyczernionych oprawach. Same pryzmaty są czyste, ich mocowanie prezentuje się całkiem solidnie, jednak staranność wykonania i wykończenia ich opraw pozostawia wiele do życzenia. Muszę tu wspomnieć o kolejnym zgrzycie w prawym torze optycznym. Chodzi o dwie skazy na pryzmacie położone naprzeciwko siebie po obwodzie oprawy pryzmatu, które widać również w świetle źrenic wyjściowych. Podsumowując, po dobrym wrażeniu jakie sprawia lornetka od zewnątrz, spodziewałem się lepszego wykonania wewnątrz i lepszej kontroli jakości.

Po skierowaniu lornetki na jasne tło widać rozjaśnione okolice źrenic wyjściowych. Soczewki oczne okularów mają średnicę 25 mm, a amatorski test latarkowy wykazał wartość 68 mm, czyli jedynie 2 mm mniej niż deklarowana apertura obiektywów.

Obserwacje dzienne
Pierwsze wrażenie podczas obserwacji w dzień to zaskoczenie bardzo dobrą kolorystyką i odwzorowaniem bieli oraz wysokim kontrastem obrazu. Nie ma tu co porównywać do standardowej serii SkyMaster. Seria Pro, wyposażona w powłoki XLT, zapewnia w tym zakresie zupełnie inne wrażenia obserwacyjne. Nawet jeśli odniosłem wrażenie minimalnego przesunięcia kolorystyki w stronę barw chłodnych, nie burzyło to wrażenia naturalności obrazu.

Diafragma odcina się ostro i ma lekkie zabarwienie niebieskie. Przy tej okazji zauważyłem, że zarówno standardowe, jak i skrzydełkowe muszle oczne są nieco za długie i trzeba docisnąć je do oczodołów by komfortowo objąć wzrokiem pełny obwód diafragmy.

Ostrość obrazu w środku pola widzenia oceniam na zadowalającą, jednak wymaga ona dokładnej regulacji z bardzo niewielką tolerancją. Nieco czasu zajęło mi ustawienie optymalnej ostrości i przyzwyczajenie do niej wzroku. Od lornetki z centralną regulacją ostrości oczekiwałbym bardziej wyrazistej ostrości w centrum pola, co jest szczególnie ważne podczas obserwacji scen z dynamicznie poruszającymi się obiektami. Od mniej więcej połowy promienia pola widzenia obraz zaczyna dość równomiernie tracić ostrość, jednak nie na tyle, by efekt ten był szczególnie uciążliwy. Spadek ostrości spowodowany jest krzywizną pola.

Aberrację chromatyczną w centrum pola widzenia oceniam na małą do średniej, a jej poziom szybko wzrasta przy choćby minimalnie nieosiowym ustawieniu oczu względem okularów. Najbardziej jest ona widoczna na kontrastowych krawędziach i tu faktycznie przeszkadza. Choć obserwatorzy ptaków mogą narzekać na kolorowe obwódki, to jednak podczas obserwacji zróżnicowanego krajobrazu aberracja chromatyczna jest praktycznie niedostrzegalna. Przy osiowym patrzeniu jej stopień wzrasta od połowy promienia pola widzenia i przy diafragmie obwódki na kontrastowych krawędziach są już wyraźne.

Dystorsja poduszkowa pojawia się zaraz za ścisłym centrum pola widzenia, ale nawet przy diafragmie jej poziom oceniam na umiarkowany.

Jeśli chodzi o odblaski podczas obserwacji dziennych, Celestron SkyMaster Pro radzi sobie z nimi całkiem przyzwoicie. Odblaski pojawiają się jako jaskrawe łukowate pojaśnienia wokół diafragmy w postaci refleksów od światła padającego w tubusy od góry i z boków, ale jedynie w przypadku gdy podczas rozglądania się po polu widzenia źrenice oczu skierujemy w jego dolną część. Ścisłe spasowanie muszli ocznych z oczodołami i trzymanie oczu w osi optycznej okularów zdecydowanie ogranicza pojawianie się tych odblasków i pozwala utrzymać jednolity kontrast obrazu. Dużo gorzej wygląda to podczas obserwacji w okularach korekcyjnych ze zdjętymi lub wywiniętymi muszlami ocznymi, gdy musimy ciągle uważać na osiowe ustawienie oczu. Sama intensywność odblasków świadczy o tym, że kuleje tu wyczernienie i zmatowienie wnętrza lornetki (w tym tulei okularowych) oraz krawędzi elementów optycznych. W trudnych warunkach obserwacyjnych pod jaskrawe światło słoneczne można trafić też na ogólny spadek kontrastu w całym polu widzenia.

Zmierzona minimalna odległość ostrzenia to około 13 metrów.

Obserwacje nocne
Parametry 15x70 uchodzą za jedne z najbardziej uniwersalnych do obserwacji nocnego nieba i łączą spore powiększenie i aperturę z gabarytami i wagą, które nie są zbyt wymagające dla statywów i ich głowic. Sprawia to, że lornetki 70 mm o powiększeniach 15-16 razy są chętnie wybierane przez miłośników astronomii, którzy chcą zrobić wyraźny krok naprzód w porównaniu do możliwości standardowych lornetek 10x50, ale bez konieczności zakupu ciężkich statywów z głowicami olejowymi.

Na recenzję Celestrona pod ciemnym niebem poświęciłem ciepłą i suchą noc majową. Pole widzenia lornetki zmierzone na gwiazdach wyniosło 4°18? czyli 4,3 stopnia, co przy deklarowanym powiększeniu 15x daje pole widzenia okularów 64,5 stopnia. Deklarowane pole widzenia to 4,4 stopnia.

Niebo wiosenne nie obfituje w gromady otwarte czy bogate pola gwiazdowe, więc pozostały mi galaktyki, gromady kuliste i gwiazdy podwójne. Na początek jednak opiszę wrażenia związane z korekcją pola widzenia.

W szerokim centrum pola widzenia gwiazdy są ostre, bez oznak wyraźnego iskrzenia. Najjaśniejsze gwiazdy są nieco plackowate i pojawia się na nich delikatna aberracja chromatyczna. Od około połowy promienia pola widzenia obrazy gwiazd zaczynają tracić ostrość, po kolejnej 1/4 promienia nieostrość jest już wyraźna, a przy diafragmie znaczna. Ta nieostrość wynikająca z krzywizny pola jest tu wadą dominującą, z niewielkim dodatkiem komy. Z powodzeniem mogłem całkiem przyzwoicie wyostrzyć obrazy gwiazd przy krawędzi pola widzenia kosztem jego centrum. Ogólnie rzecz biorąc korekcja obrazu jest na bardzo zadowalającym poziomie.

Z ciekawszych obiektów wiosennych Celestron pokazał mi dwa nisko położone obiekty Messiera: gromadę kulistą M68 i galaktykę M83. Co oczywiste, były to jedynie mgliste plamki, jednak dość dobrze odcinające się od rozjaśnionego tła nieba nad widnokręgiem. Z klasyków wiosennych dostrzegłem też galaktykę Igła (NGC 4565) oraz galaktyki NGC 4631 (Wieloryb), NGC 4559 i M64 (Czarnooka). W Lwie padły obydwa triplety: M65/M66/NGC 3628 oraz trudniejszy: M95/M96/M105 z możliwym śladem NGC 3384. Przy jasnej gromadzie kulistej M53 majaczyła poświata NGC 5053, jednak tylko przez część czasu i tylko metodą zerkania. Za to piękna kulista M13 wspaniale prezentowała się w polu widzenia Celestrona. Przypominała miękką puchową kulkę z wyraźnym, płynnym przejściem od jasnego, gęstego centrum do rzadszego, słabszego halo.

Gwiazdy podwójne to wymagające obiekty dla lornetek i trudny test ich optyki. Na tę noc wybrałem kilka łatwiejszych układów, a następnie trudniejsze: 40/41 Dra (STF 2308 5,7^mag+6,0^mag sep. 19?) i 100 Her (STF 2280 5,8^mag+5,8^mag sep. 14?), z którymi Celestron poradził sobie bez problemu. Odwiedziłem też bardzo ładny układ 2+2 w Lutni, czyli STF 2470 i STF 2474 (7,0^mag+8,4^mag sep. 14? i 6,8^mag+7,9^mag sep. 16?) i z ich rozdzieleniem Celestron również dał sobie radę.

Kolorystykę gwiazd oceniłem na gromadzie Steph 1 w Lutni, która dopiero podnosiła się na północnym wschodzie. Gwiazda ?₂ Lyrae wyraźnie odcinała się swoją pomarańczową barwą. Z innych barwnych układów gwiazd odwiedziłem trójkąt o₁, o₂ i 30 Cygni i gwiazdę podwójną 61 Cygni.

Cała sesja obserwacyjna spędzona przy Celestronie pokazała, że sprawdza się on jako uniwersalna lornetka dająca przyjemne w odbiorze obrazy. Żadna z wad optycznych nie razi, jedynie na bogatych polach gwiazdowych może nieco dokuczać nieostrość przy diafragmie.

Tej nocy udało mi się wychwycić gwiazdy ? i ? Hydrae o deklinacji odpowiednio: -34°01? i -34°51?.

W drugiej połowie maja udało mi się wygospodarować jeszcze jedną sesję obserwacyjną, którą również w całości poświęciłem Celestronowi. Na wieczornym niebie wisiał jeszcze 4,5-dniowy sierp Księżyca, który został moim pierwszym celem. Obraz Księżyca ustawionego w środku pola widzenia rysował się ostro, w naturalnej kolorystyce. Krawędź jego oświetlonej części była zabarwiona cienką obwódką aberracji chromatycznej, ale terminator odcinał się kontrastowo, a szczegóły wzdłuż niego były ostre i wyraźne. Wokół Księżyca obecna była naturalna poświata i pojedyncze, słabe duszki. Po przesunięciu Księżyca w stronę diafragmy, duszki przesuwają się na przeciwległą stronę pola widzenia, natomiast po przesunięciu Księżyca poza pole widzenia widoczna jest rozległa słaba poświata, która obniża kontrast w niemal całym polu.

Korzystając z odrobiny czasu do zachodu Księżyca, zerknąłem też na Jowisza. Na jego tarczy nie dostrzegłem żadnych szczegółów, natomiast nie zanotowałem też żadnych flar, a aberracja chromatyczna była szczątkowa. Trafiłem też na ciekawe ustawienie dwóch z jego czterech księżyców galileuszowych. Io i Europa tej nocy mijały się, tworząc księżycowy ?układ podwójny? o separacji 17?.

Po zachodzie Księżyca przerzuciłem się na bardziej zwiewne cele. Rozpocząłem od egzotycznej parki: galaktyki M108 i mgławicy planetarnej M97, następnie wycelowałem w M106, M94, M63 i dalej, w M51 z wyraźnie widoczną NGC 5195. W Herkulesie wychwyciłem malutką gromadę kulistą NGC 6229, która tworzy malowniczy trójkąt z parą gwiazd. Jednak najciekawszą zdobyczą tej nocy była parka galaktyk M109 i NGC 3953. Jak widać, pod ciemnym niebem Celestron spisuje się bardzo dobrze.

Ostatnim testem na odblaski był Księżyc krótko przed pełnią w fazie 86% i 97%. To trudny egzamin dla każdej lornetki. Trzymając Księżyc idealnie w środku pola widzenia, oprócz naturalnej poświaty obraz jest czysty i bardzo przyjemny w odbiorze z rozsądnie kontrolowaną aberracją chromatyczną widoczną jako cieniutka obwódka na krawędzi księżycowej tarczy, jednak każde przesunięcie skutkuje pojawieniem się zielonkawych duszków o średniej intensywności. Z Księżycem przesuniętym poza diafragmę, w polu widzenia pojawiają się łukowate pojaśnienia i odblaski o różnej intensywności, rozmiarach i kształcie, niektóre dość jasne, w tym ?fałszywe Księżyce?. Dokucza też ogólny spadek kontrastu. Kłania się słabe zmatowienie wnętrza lornetki i niedostateczne wyczernienie krawędzi elementów optycznych.

Muszę też wspomnieć, że lornetka podatna jest na wyraźne odblaski powodowane wpadaniem jaskrawego światła pod kątem do tubusów, co może doskwierać podczas obserwacji miejskich.

Podsumowanie
Celestron SkyMaster Pro 15x70 już na pierwszy rzut oka daje wrażenie wyraźnego skoku jakościowego w porównaniu do serii SkyMaster, choć sama konstrukcja mostka okularowego może przypominać tanie rozwiązanie rodem z segmentu budżetowego. Podobnie sprawa ma się z optyką i wnętrzem lornetki. Powłoki XLT wyglądają świetnie, jednak zmatowienie i wykończenie wnętrza pozostawia jeszcze sporo do życzenia. Tak czy inaczej, rozpatrując tę lornetkę jako instrument do obserwacji nocnego nieba, muszę przyznać, że sprawdza się ona świetnie. Wraz z kolejnymi sesjami obserwacyjnymi przekonywałem się, że jej wady które opisałem nie przeszkadzają mi w pozytywnym odbiorze obrazu jako całości. Ta lornetka stanowi dobry kompromis między bardzo budżetowymi, słabymi optycznie i mechanicznie SkyMasterami, a solidnymi i sprawdzonymi, jednak dużo droższymi lornetkami astronomicznymi z indywidualną regulacją ostrości w okularach. W czasie dwóch głównych sesji pod ciemnym niebem Celestron wystarczył mi jako główny instrument obserwacyjny bez poczucia niedosytu powiększenia, zasięgu i pola widzenia. Myślę, że ta lornetka stanowi rozsądną, solidną alternatywę dla lornetki Delta Optical SkyGuide 15x70 dla tych, którzy preferują centralną regulację ostrości.

Niezależnie od tego czy z czasem nie zawiedzie kolimacja i trwałość elementów mechanicznych, czego nie sposób przewidzieć i sprawdzić w czasie tak krótkiego czasu użytkowania, biorąc pod uwagę ogół wrażeń, recenzję muszę uczciwie zakończyć rekomendacją Celestrona SkyMaster Pro 15x70 jako lornetki, której zakup warto rozważyć z perspektywy miłośnika astronomii.

Lornetkę do celów recenzji wypożyczyła firma Delta Optical

Już jutro będzie w moich rękach i to co wiem o niej będzie już w mojej kolekcji na długie lata ??

Czytałem o niej w testach na optyczne.pl i nie jest źle za tą cenę z wyższej półki ??

Bardzo mi się podoba jej pole widzenia aż 7.5 stopnia ??

Co do Aberracji chromatycznej coś tak pisze słabiutko zauważalna ??

Jak będzie u mnie prześlę zdjęcia i kilka recenzji o niej hej ...??

Astropozdrówka 

Celestron StarSense Explorer (wersja LT70AZ)
Test pod ciemnym niebem

Poszukując ciekawych rozwiązań zbliżonych do systemu GoTo natrafiliśmy na serię teleskopów Celestron StarSense Explorer. Obejmuje ona dwa różne modele na montażu Dobsona, a na montażach AZ trzy różne Newtony, dwa różne refraktory i dwa różne SCT. My do testów dostaliśmy najprostszy model refraktora achromatycznego 70/700 na montażu AZ, z podstawowym zestawem akcesoriów, którego nie będziemy tu szerzej opisywać. Nas interesowała obsługa i działanie, a właściwie skuteczność działania, aplikacji StarSense Explorer.

Całość dotarła w jednym kartonie. Złożenie i rozstawienie teleskopu nie zajmuje więcej niż 10-15 minut. Bazą dla systemu StarSense jest dokręcana do tuby na trzy śrubki "stopka", do której wsuwa się i blokuje dwiema śrubami dociskowymi główny uchwyt z lusterkiem. Sam uchwyt na smartfona mechanicznie bazuje na adapterze Celestrona do fotografii okularowej. Po zamocowaniu w nim smartfona, wystarczy w osiach X/Y wycelować kamerę telefonu w środek lusterka.

Więcej o idei i zasadzie działania systemu StarSense można przeczytać na stronie producenta i na stronach sklepów oferujących takie zestawy.

Aplikacja
Po pobraniu i zainstalowaniu darmowej aplikacji pojawia się ekran rejestracyjny z polami do wypełnienia (zrzut ekranu po lewej). Wybieramy typ teleskopu, wpisujemy kod aktywacyjny i adres e-mail. Kod aktywacyjny dostarczany jest wraz z teleskopem. Następnym krokiem jest kalibracja teleskopu i smartfona. I tu od razu uwaga: nie każdy smartfon współpracuje ze StarSense Explorer, a zgodność możemy zweryfikować na dedykowanej stronie (co ciekawe, wchodząc tam poprzez smartfona, od razu dostajemy informację o (nie)zgodności (zrzut ekranu po prawej).

https://starsenseexplorer.simcur.com/

My wykorzystaliśmy do testów model Samsung Galaxy A70, w pełni zgodny ze StarSense.

Kalibracja
Proces kalibracji przebiega w kilku krokach i jest w pełni wspierany przez aplikację, która dokładnie tłumaczy co należy zrobić na danym etapie. W skrócie, chodzi o takie wyrównanie teleskopu i smartfona, by widok w okularze odpowiadał temu, co widzi kamera smartfona, a inaczej mówiąc, "pokazać" aplikacji w co celuje teleskop. Da się to zrobić całkiem dokładnie, a jest to kluczowe dla precyzji wspomagania procesu naprowadzania na obiekty przez aplikację. Najlepiej przeprowadzić wyrównanie w dzień, na odległym obiekcie ziemskim. Na etapie ekranu z krzyżem możemy powiększyć i przesunąć obraz tak, aby w środku krzyża znalazł się obiekt widoczny w środku pola widzenia.

Podczas obserwacji przy wyborze kolejnego obiektu aplikacja oferuje ponowną kalibrację, którą można wykonać na jakimś jasnym obiekcie, odległej latarni, a nawet jasnej planecie czy gwieździe. Ale taka konieczność zachodzi raczej tylko (a i to nie zawsze!) w przypadku wyjęcia i ponownego włożenia lub przesunięcia smartfona w uchwycie.

Testy nocne
W sumie poświęciliśmy trzy sesje obserwacyjne na przetestowanie systemu StarSense, natomiast zdjęcia poglądowe ekranu smartfona w kolejnych krokach namierzania obiektu zostały wykonane w dzień.

Obiekt można wybierać na trzy różne sposoby: klikając go na mapie wyświetlanej na ekranie smartfona, wybierając z listy obiektów, lub wyszukując go w dostępnej bazie danych. Ponieważ chcieliśmy w spokoju skupić się na przetestowaniu StarSense, a nie irytować obsługą i drganiami prostego montażu AZ, zamocowaliśmy adapter StarSense na Dobsonie 10". Zyskaliśmy tym na stabilności i zasięgu.

Menu programu ogranicza się do czterech ikonek na dole ekranu, od lewej: lista menu, lista polecanych obiektów na daną noc, przycisk StarSense, oraz wyszukiwanie i wybór obiektów. Nazwa wybranego obiektu pojawia się w ramce nad ikonkami, a kliknięcie w nią skutkuje przejściem do rozszerzonych informacji na temat tego obiektu.

Ku naszemu zdumieniu, testy nocne pokazały, że system działa i to naprawdę dobrze! Przez całą sesję namierzanie obiektów szło gładko i za każdym razem obiekt był widoczny w polu widzenia okularu. Oczywiście najlepiej wstępnie użyć szerokiego okularu dającego pole widzenia co najmniej 1° i po dokładnym, ręcznym wyśrodkowaniu obiektu zmienić okular na krótszy. Namierzanie obiektów ze StarSense jest łatwe, przyjemne i skuteczne, a jednocześnie system nie odwala za nas całej roboty.

Podczas namierzania wybranego obiektu aplikacja StarSense pokazuje strzałkami kierunek przesuwania teleskopu. Wystarczy ręcznie przesuwać teleskop zgodnie z kierunkiem wyznaczonym przez strzałki. Jak już dotrzemy w pobliże celu, zmienia się kolor i kształt celownika, a mapa płynnie się skaluje. Po wyświetleniu komunikatu "Telescope on target" wystarczy spojrzeć w okular i cieszyć się widocznością obiektu.

Oto kilka zrzutów ekranu z kolejnych etapów namierzania celu (M13):

Co ciekawe, nawet po przeniesieniu teleskopu kilka czy kilkanaście metrów w inne miejsce, StarSense bez problemu wciąż sczytywał niebo i bez pudła namierzał wybrane obiekty. Nasze sceptyczne nastawienie zostało bezlitośnie zdruzgotane i ustąpiło miejsca miłemu rozczarowaniu i dobrej zabawie podczas obserwacji.

System nie wymaga żadnej kabelkologii. Wystarczy pamiętać, żeby przed sesją naładować baterię w smartfonie, ewentualnie zaopatrzyć się w jakiś mały powerbank, który można zamocować obok smartfona na teleskopie. W naszym klimacie noce są jednak dość wymagające dla baterii, więc taki dodatkowy powerbank zapewni nam bezstresowe korzystanie ze smartfona przez całą sesję.

Aby test był pełny, wykorzystaliśmy też zestawowy teleskop i statyw. Testy przebiegły równie pomyślnie, system działał bez zarzutu.

Podsumowanie
StarSense Explorer okazał się bardzo skutecznym narzędziem do półautomatycznego namierzania obiektów, które pośrednio uczy nieba. Bez zbędnych kabli, bez konieczności dostępu do sieci komórkowej, bez ciężkiego akumulatora i laptopa, mamy do dyspozycji system, który po prostej procedurze kalibracji z łatwością sczytuje obraz nieba i bez pudła nawiguje do wybranych obiektów. Brzmi to może mało wiarygodnie, ale przekonaliśmy się, że to prawda. A nastawieni byliśmy bardzo sceptycznie. Tryb nocny pozwala utrzymać względną adaptację do ciemności, a różne kształty celownika zastępują jego kolory z trybu dziennego. Korzystając ze StarSense można nawet zrezygnować z tradycyjnego szukacza, bo mapa pokazuje niebo równie dobrze i realistycznie.

System testowaliśmy we dwóch, ale dwie inne osoby również przyglądało się funkcjonowaniu aplikacji StarSense w warunkach polowych i wszyscy byliśmy zaskoczeni prostotą oraz skutecznością jej działania. To nie jest gadżet, ale w pełni funkcjonalne wspomaganie ręcznego namierzania obiektów z możliwościami, które zadowolą początkującego miłośnika astronomii, a bardziej doświadczony również nie przejdzie obok niego obojętnie.

Jedyną "wadą" tego systemu jest brak dostępności bez teleskopu. Chcąc skorzystać ze StarSense ze swoim teleskopem, pozostaje kupić najtańszy zestaw LT70AZ i dopasować w dowolny sposób stopkę StarSense do swojej tuby optycznej. Jednak takie rozwiązanie jest nieopłacalne finansowo, a szkoda. Ale dla początkującego szukającego kompletnego zestawu oferta jest dość szeroka.

Polecamy!

Uzupełnienie z 29.05.
Udało nam się jeszcze przetestować StarSense przy Księżycu w pierwszej kwadrze. Wnioski są takie, że w przypadku jasnego Księżyca system uzyskuje maksymalną zgrubną dokładność około 5°, co jest zrozumiałe w warunkach poświaty i braku możliwości skalibrowania się na okolicznych gwiazdach. Jednak tak jasny obiekt jak Księżyc można bez trudu namierzyć ręcznie, korzystając z zestawowego szukacza Red Dot. Przetestowaliśmy też namierzanie jaśniejszych gwiazd w szerokiej okolicy Księżyca (ok. 10° a nawet nieco bliżej) i system, choć z pewnym opóźnieniem, ale radził sobie z precyzyjnym celowaniem. Jednak w tym przypadku wiele zależy od fazy Księżyca i warunków rozpraszania jego światła w atmosferze.

Kilkakrotnie zdarzyło się, że StarSense skierowany w rozjaśnioną część nieba tracił orientację. Wybierając wtedy z mapy dowolny obiekt z dala od poświaty, system początkowo wybierał zły kierunek i prowadził do obiektu w zupełnie inny rejon nieba, ale po wycelowaniu w punkt podpowiadany przez StarSense, system weryfikował położenie według zarejestrowanych gwiazd i niemal natychmiast sam się kalibrował pokazując poprawny kierunek do wybranego wcześniej obiektu trafiając w niego bez pudła.

Sprzęt do celów recenzji wypożyczyła firma Delta Optical

Tekst oryginalny: http://www.astronoce.pl/recenzje.php?id=133

Trwa test porównawczy nowych na rynku, ciekawych lornetek z rodziny Titanium HD w porównaniu do przedstawicielki obecnej od dwu lat na rynku rodziny Chase ED. Parametry lornetkek nie są typowo astronomiczne ale moim zdaniem bliskie uniwersalnych: do astroobserwacji, dla miłośników ornitologii, na wycieczki w teren i jako lornetki myśliwskie (z podchodu).

Szczególnie ciekawie (na papierze) wyglądają parametry lornetki DOT 10x42 HD z rekordowym w swojej klasie 7-stopniowym polem widzenia. ?

Pierwsze zdjęcie - na pobudzenie ciekawości:

Nowa seria SSW zdaje się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom tych użytkowników, którzy cenią sobie wrażenia obserwacyjne zapewniane przez nowoczesne szkła, pozwalające podziwiać nie tylko dany obiekt, ale także cieszyć się widokiem jego otoczenia. Taaak, odczucie zanurzenia w przestrzeni kosmicznej jest warte, by dorzucić parę złotych za kilka dodatkowych stopni pola... Dzięki uprzejmości firmy Delta Optical na kilka tygodni trafiła do mnie (prawie) cała seria SSW. Z tego co wiem, okulary te nie są zbyt popularne w kraju nad Wisłą. Dlaczego? Ano, zapewne wielu miłośników astronomii waha się, czy wydanie prawie półtora tysiąca złotych na coś, o czym niewiele wiadomo, ma sens ? tym bardziej, że w polskojęzycznym zakątku Internetu faktycznie nie znajdziemy zbyt wielu informacji na ich temat. Zadaniem tej minirecenzji jest zmienić ów przykry stan rzeczy. Nie będę silił się fachowość, bo moja wiedza optyczna jest mocno ograniczona, natomiast postaram się opisać co i jak przez nie widać - z perspektywy obserwatora z jakimś tam doświadczeniem.

Przechodząc do konkretów: dotarły do mnie ogniskowe 3.5, 5, 7 i 10 mm. Niestety, Delta nie miała na stanie magazynowym "czternastki", na której najbardziej mi zależało. Szkoda, bo okulary średnioogniskowe są najbardziej uniwersalne ? w tym sensie, że zwykle najczęściej lądują w wyciągu podczas obserwacji obiektów głębokiego nieba. Testowe obserwy przeprowadzałem z użyciem teleskopu newtona, zbudowanego przez chłopaków z podkrakowskich Myślenic, czyli kultowego Taurusa. Teleskop został wyposażony w seryjne lustro GSO, o średnicy 300 mm i ogniskowej 1500 mm. Jak łatwo policzyć, to f/5, czyli światłosiła dość wymagająca dla okularów. Niestety, nie wiem jaka jest dokładność wykonania lustra, niemniej obrazy generuje zadowalające (tym bardziej, że na potrzeby testowych sesji umyłem lustro główne i wyjątkowo dokładnie skolimowałem teleskop ).

Testowe obiekty to Księżyc w fazie 25%, Jowisz tuż po opozycji (szkoda, że w niekorzystnym położeniu, bo zawieszony dość nisko nad horyzontem) i przede wszystkim wszelkiej maści deeski, z naciskiem na wiosenne galaktyki i gromady kuliste. Od razu zaznaczam, że obserwacje plenetarno ? księżycowe potraktowałem nieco po macoszemu, bo po pierwsze seeing nie dopisywał, a po drugie nie są one moją domeną... Okularu 3.5 mm nawet nie włożyłem do wyciągu, uznawszy, że powiększenie 428x, przy źrenicy wyjściowej 0,7 mm, to lekka przesada. Najczęściej wykorzystywałem ogniskowe 7 i 10mm, zaś pięciomilimetrowiec miał kilka okazji wykazania się przy rozbijaniu gromad kulistych. Obserwacje przeprowadziłem w mieście, wśród latarni (gdzie widoczne są tylko zarysy najjaśniejszych konstelacji, plus cień Drogi Mlecznej w zenicie podczas najlepszych nocy), następnie pod wiejskim, przechodzącym w podmiejskie, niebem, przy zasięgu w zenicie ok. 6.5mag i w Bieszczadach, gdzie panujących warunków objaśniać nikomu nie trzeba. Udało się też pozyskać do testów ES-a 6.7 mm, którego skonfrontowałem z siedmiomilimetrowcem, nadto wykorzystałem zooma (brandowanego przez Omegona) o zmiennej ogniskowej 7.5-22.5 mm. Zoomik ten to klon konstrukcji sprzedawanej swego czasu pod marką William Optics ? zaskakująco dobrej optycznie i mechanicznie. Porównując okulary uznałem, że różnice ogniskowych rzędu 0.3-0.5 mm są pomijalne i nie wpłyną na zafałszowanie wyników testów.

Okulary zapakowano w dość liche, kartonowe pudełka; producent postanowił zaoszczędzić nawet na piankowym wypełnieniu. Kurczę, nie jest to coś, do czego przyzwyczajono nas przy produktach ze średniej i wyższej półeczki... Ogólnie, pierwsze wrażenie raczej rozczarowuje... Na szczęście dalej było już tylko lepiej. Nie będę skupiał się na powielaniu specyfikacji technicznej - bo to można znaleźć na stronie producenta i dystrybutorów, ani też opisie wyglądu okularu; tutaj kawał dobrej roboty odwalił kolega z forum stargazerslongue.com (recenzja pod tym linkiem: https://stargazerslounge.com/topic/255080-vixen-ssw-ultra-wide-angle-eyepieces-review/). Zwrócę natomiast uwagę na kilka fajnych patentów (i jedno dość dziwne dla mnie rozwiązanie).

Na plus trzeba zaliczyć:

• estetyczne wykonanie ? te Vixeny są po prostu ładne; wiem, wiem, nie patrzymy na okular, tylko przez niego, ale...

• wykręcane muszle oczne (typu twist-up); bardzo lubię tego typu patent (stosowany w wielu topowych okularach, jak TV Delos czy Pentax), bo po pierwsze można skutecznie odciąć przeszkadzające światło boczne (znacznie wydajniej niż w przypadku muszli gumowych, zastosowanych w ES-ach), poza tym łatwiej utrzymać osiowość patrzenia i dostosować optymalną odległość oka od soczewki,

• karbowaną krawędź rzeczonej muszli ocznej, zapewniająca pewny chwyt przy wykręcaniu,

• dość komfortowy ER (większy niż w ES-ach; producent deklaruje 13 mm i na pewno nie kłamie) oraz spory rozmiar soczewki ocznej, choć ? powiedzmy szczerze ? Delosy, Pentaxy serii XW czy nowe Baadery Morpheus są lepsze... Jak ważny to parametr w polskich warunkach klimatycznych wie każdy, kto obserwował niebo jesienną nocą, z temperaturą bliską zera stopni i sporą wilgotnością powietrza,

• dobrej jakości powłoki ? bliższe oględziny ujawniają bogaty w odcienie i soczysty fiolet, przełamany głęboką zielenią,

• parafokalność (naprawdę minimalna korekta ostrości przy zmianie okularu),

• lekkość i poręczność; podczas sesji w niskiej temperaturze okular bez problemu można umieścić w kieszeni i go ogrzać; posiadany przeze mnie Maxvision 24 mm czy stustopniowy ES 14 mm mogą ? prócz obserwacji ? służyć do obrony przed nocnymi intruzami. Używając Vixena, żadnego ataku raczej nie odeprzemy... Niewielkie gabaryty i waga predestynują Vixeny do zastosowań w nasadkach bino,

• niezależnie od wysokości wysunięcia muszli ocznej i odległości oka od soczewki ocznej, nie zauważyłem efektu czarnych "duszków" (blackout), czyli zanikania obrazu, nie miałem też problemu z osiowością patrzenia (a niektóre znane mi okulary, nawet topowych marek, są pod tym względem, hmm, nieco upośledzone),

• sześciokątny kształt gumowej nakładki na korpus sprawia, że okulary nie stoczą się, gdy położymy je na płaskiej powierzchni,

• brak pociemnienia brzegowego ? obraz jest klarowny do samej krawędzi.

Wady to zbyt ściśle spasowane dolne "kapsle" oraz możliwość odkręcenia dolnej tulei od korpusu okularu. Po co to? Ja nie znaju, tylko kurz i paprochy mogą się niepotrzebnie dostać do wnętrza; zdarzyło się też, że wykręcając muszlę oczną, przy okularze mocno zaciśniętym w wyciągu okularowym, niechcący zacząłem wykręcać tuleję...

To, co mnie zaintrygowało, to kolory, którymi oznaczone są poszczególne ogniskowe. Nie jest to przypadkowe zestawienie barw, lecz starannie przemyślana koncepcja: okular 3.5mm to fiolet ? czyli najkrótsza długość w zakresie promieniowania widzialnego, najdłuższa ?czternastka? to czerwień.

Oki, czas na relację z użytkowania w warunkach bojowych. Pierwszą sesję zaliczyłem krótko po tym, jak okulary do mnie dotarły. Nie miałem możliwości wyjazdu pod ciemne niebo, więc rozstawiłem Taurusa pod blokiem, skupiając się na jasnych Messierach, a konkretnie klasycznej parce galaktyk M81/82 i jasnej gromadzie kulistej M3. Seeing był tragiczny, po niebie snuł się wysoki cirrus, a i przejrzystość nie dopisywała. W warunkach sporego, miejskiego zaświetlenia nie byłem w stanie wychwycić różnic w jakości obrazów generowanych przez Vixena 7 mm, ES-a 6.7mm i zooma ustawionego na 7.5 mm. Przypatrywałem się dość dokładnie zewnętrznym, rozbitym na pojedyncze gwiazdki partiom M3 i nie dostrzegłem w żadnym z testowanych okularów niczego, czego nie byłoby widać w pozostałych. Również ciemne cętki w M82 prezentowały się podobnie. Trzeba jednak zaznaczyć, że ów detal najszybciej wyłaził w Vixenie, zapewne z uwagi na najskuteczniej odcinającą światło boczne muszlę oczną.

Kolejna, istotna sprawa to odblaski, generowane przez jasne obiekty znajdujące się tuż poza krawędzią pola widzenia. Powiecie, że to mało istotny parametr? Nie zgodzę się. Kto próbował wyłuskać Leo I zatopioną w blasku Regulusa czy NGC 2023 (mgławica Płomień) doklejoną do Alnitaka ten wie, że poświata od pobliskiej gwiazdy potrafi stać się prawdziwą zmorą. Vixen ma to pod kontrolą (widać tylko delikatne pojaśnienie części pola widzenia), podczas gdy zerkanie w ES-a przypomina wizytę na wiejskiej dyskotece. Poziom odblasków sprawdzałem przepuszczając Jowisza poza pole widzenia.

Tej nocy, z uwagi na ograniczenia seeingowe, nie byłem w stanie łuskać subtelnego detalu na tarczy planety, zatem skupiłem się na zbadaniu jak wygląda Jupek podczas zbliżania się do krawędzi pola widzenia i w którym miejscu degradacja obrazu zaczyna być zauważalna. Wychodzi na to, że problem ten dotyczy ostatnich dziesięciu procent pola, gdzie Jowisz stał się elipsą, obarczoną w dodatku kolorową, wpadającą w fiolet i zieleń obwódką. Efekt ten był zdecydowanie mniej zauważalny chociażby w moim zoomie, że o stustopniowym ES-ie 14 mm nie wspomnę (i to mimo większego pola).

Reasumując, po pierwszej, miejskiej sesji nie byłem w stanie wskazać wyraźnego lidera. Trzeba było wybrać się pod ciemniejsze niebo.

Sesja 30.04./1.05.2017, Wilczyce

Warunki seeingowe znów słabe, lekkie zamglenie nad horyzontem, spora wilgotność, zasięg 6.5mag w zenicie, temperatura ok. 5 stopni Celsjusza.

Oglądactwo zacząłem od Księżyca w fazie 25 %, z ładnie widocznym światłem popielatym. Nie jestem znawcą topografii Łysego (z zasady raczej go unikam ), niemniej obraz generowany przez Vixeny SSW 7 i 10 mm oceniam nadzwyczaj wysoko. Na krawędzi tarczy nie dostrzegłem śladów aberracji chromatycznej, nawet przy przesuwaniu jej na skraj pola widzenia i kombinacjach z nieosiowym patrzeniem w okular. Kratery i oświetlone wierzchołki wzniesień na linii terminatora prezentowały się iście bajkowo ? obraz był neutralny kolorystycznie, czysty, plastyczny (choć przydałaby się tu nasadka bino...).

Spędziłem też chwilkę na podziwianiu Jowisza, bo akurat pojawiła się na tarczy WCP. W momentach, gdy atmosfera nie wariowała, wyraźnie rysował się kremowy, lekko wpadający w żółć czy może lekki pomarańcz (wcale nie czerwony) owal, a krawędzie dwóch głównych pasów były wyraźnie poszarpane i niejednorodne. Przy tego typu obserwacjach zdecydowanie docenia się dobre odwzorowanie barw i kontrast, a testowana "siódemka" mi to zapewniła. Owszem, w apochromacie czy maczku jakość obrazu byłaby lepsza, jednak nie miałem nigdy potrzeby posiadania teleskopu stricte "planetarnego"...

Ale ja nie o tym przecież chciałem, bo sesja była poświęcona obiektom głębokiego nieba. Zacząłem od wiszącej w zenicie galaktyki M 51 wraz z towarzyszką, skatalogowaną jako NGC 5195. To najbardziej klasyczny klasyk, ale świetnie sprawdził się jako obiekt testowy, z uwagi na znany wszystkim "pomost" pomiędzy galaktykami, jak i kilka słabych gwiazdek, prześwitujących na tle spiralnych ramion "emki". W każdym z trzech okularów widziałem z grubsza to samo, czyli:

• pomostu nie było (przyczyna to Łysy i nadmiar wilgoci w atmosferze, skutkujący raczej słabą przejrzystością),

• wyraźne ramiona spiralne na czarnym tle (spore powiększenie robi jednak swoje),

• te same gwiazdki wyskoczyły we wszystkich trzech okularach, czyli transmisję, a w konsekwencji zasięg gwazdowy mamy zbliżone; wbrew temu co można nieraz przeczytać na forach, prawie niemożliwe jest wychwycenie w wizualu minimalnych, kilkuprocentowych różnic w transmisji, nawet jeśli one faktycznie występują.

Ale, ale... dostrzeżenie detalu z wykorzystaniem Vivena było nieco łatwiejsze, ramiona nieznacznie lepiej skontrastowane z tłem, a rzeczone gwiazdki wyskakiwały jakoś śmielej - szczególnie w porównaniu z zoomem. Zakładam, że to w równej mierze zasługa dobrze odcinającej boczne światło muszli okularowej, jak i bardzo dobrej jakości powłok antyodblaskowych.

Kolejny cel to NGC 5053 ? słabo skoncentrowana i o niskiej jasności powierzchniowej gromada kulista w Warkoczu Bereniki. Wiem, wiem, w jej przypadku powiększenie ponad 200x, generowane przez SSW 7 mm i ES-a 6.7 mm to stanowczo zbyt wiele, ale udało się ? oba okulary pokazały słabiutką poświatę na granicy percepcji oka (zdecydowanie pomagało delikatne poruszanie tubusem teleskopu), z prześwitującymi nieśmiało bardzo słabymi gwiazdkami. Zoom od nich nie odstawał, jednak w szerszym polu łatwiej było mi wyodrębnić granice gromady.

Po tym rozlazłym kleksie przypomniałem sobie o kolejnym ciekawym celu, mianowicie grupie galaktyk oznaczonych jako Hickson 44 w Lwie. Ta "kompaktowa" grupa czterech galaktyk (trzech spiralnych i jednej eliptycznej) nie jest specjalnie wymagającym celem, zważywszy, że do dyspozycji miałem dwanaście cali lustra; dobra, wróć ? nie jest trudne dostrzeżenie trzech, rozmieszczonych w jednej linii, jaśniejszych składników, czyli NGC 3185, 3190 (będącej "flagowym" członkiem tej uroczej grupki) i 3193. Problematyczna jest NGC 3187 ? niewielkich rozmiarów (3.6'x1,7), niezbyt jasna (12.9mag) i o niskiej jasności powierzchniowej (zaledwie 14.7mag/arcmin²). W Maxvisionie 24 mm dostrzegłem tylko trzy składniki grupy, zatem chcąc wyłuskać ostatni, musiałem podbić kontrast, a jedynie słuszną drogą do tego celu było zwiększenie powiększenia. W wyciągu wylądował zatem SSW 10 (?siódemkę? odpuściłem, by nie przeginać, bo obiekty o niskiej SB i znaczne powery nie idą w parze); chwila skupienia i bingo ? w polu widzenia pojawiła się blada, ulotna smużka, najlepiej widoczna zerkaniem.

Jako, że nie miałem jeszcze dość galaktycznych słabizn, ostatnim sprawdzianem wydajności okularu 10 mm na słabych obiektach DS stała się galaktyka spiralna IC 983 ("przyklejona" do gwiazdki 8.8mag), która wraz z IC 982 tworzą parkę skatalogowaną przez pana Haltona Arpa jako galaktyczna osobliwość numer 117. IC-ek 983 ma jasność powierzchniową zaledwie 15.1 mag (dane zaczerpnięte z The Night Sky Observer's Guide), niemniej nie jest jakiś dramatycznie trudny ? 300 mm apertury ukazuje wyraźne, gwiazdopodobne jądro, zatopione w niewielkim (ok. 2'), dość słabym halo. Pobliska IC 982 jest malutka i nie do odróżnienia od gwiazdy.

Po tym teściku byłem pewien, że zapewnienia producenta o dobrej jakości powłokach i wysokiej transmisji nie są marketingowym bełkotem.

Dodatkowo, dłuższy ER Vixenów SSW skutkował tym, iż okulary dzielnie opierały się zaparowaniu; fakt, daleko im pod tym względem do komfortu oferowanego przez Delosy, Pentaxy czy serię LVW, niemniej jest całkiem dobrze. ES-y odpadają w tej kategorii w przedbiegach ? po każdej sesji wypadałoby je przeczyścić z naniesionych rzęsami śladów, podczas gdy Vixeny odesłałem do Delty z czystymi soczewkami ocznymi.

Oczywiście to nie był koniec sesji, bo ? zahaczając o kilkanaście innych galaktyk (lub ich grup), przeniosłem się na letnie niebo, by sprawdzić, co dzieje się na krawędzi pola widzenia podczas obserwacji gromad otwartych. Potrzebowałem czegoś sporego i zasobnego w gwiazdy. Niestety, parki NGC 869/884 akurat nie było pod ręką (a z doświadczenia wiem, że obnaża ona bezwzględnie wszelkie wady optyki), zatem wybór padł na NGC 6940 (6.3mag, 25'), zlokalizowaną niedaleko słynnego Veila i pozostającą w cieniu tego kosmicznego celebryty. Jest dobrze; owszem, kilka ostatnich procent pola widzenia to gwiezdne ?przecinki?, ale to przeca ?szybki? newton, a je obserwowałem bez korektora komy. Można spokojnie przyjąć, że wady własne okularu w sposób znikomy wpływają na jakość wygenerowanego obrazu.

Ostatnia sesja obserwacyjna, przeprowadzona pod perfekcyjnym, bieszczadzkim niebem, potwierdziła to, co wiedziałem już wcześniej ? optyczna ?wydajność? Vixenów i ES-ów jest zbliżona. Tym razem, niejako na deser, wziąłem na warsztat niewielką galaktyczkę NGC 5263 (13.4mag, 1.6'x0.4'), przyczajoną tuż obok kulistego Messiera numer 3. Zarówno ES 6.7, jak i SSW 7 mm pokazały to samo, tak samo i ?z marszu? - znaczy subtelną, mglistą kreseczkę, niewielką, lecz w tej aperturze i pod tym niebem oczywistą. Tutaj problem bocznego światła nie występował, zatem konstrukcja muszli ocznej nie miała żadnego znaczenia. 

Cóż można powiedzieć tytułem podsumowania? Polubiłem te Vixeny. To perfekcyjnie wykonane, wygodne w użytkowaniu okulary, o ponadprzeciętnie dobrych właściwościach optycznych i z dość komfortowym odsunięciem źrenicy. Gdyby kosztowały kilkaset złotych mniej i/lub nie miały konkurencji ze strony szkieł Explore Scientific, sprzedawałyby się pewnie całkiem dobrze... Moim zdaniem przepaść cenowa między serią SSW a ES-ami nie jest jednak uzasadniona jakością generowanego obrazu; z drugiej strony, jeśli chodzi o komfort użytkowania, Vixeny są bezsprzecznie lepsze, więc każdy z nas sam musi zdecydować, czy jest skłonny za ową wygodę dopłacić.

* - bo napisany przez osobnika zafiksowanego na punkcie obserwacji obiektów deep sky.

Poszukujemy więc chętnego FA-wowicza z doświadczeniem i zacięciem pisarskim o przetestowania zawodnika pod kątem astrofotografii i nie tylko (wizual , guider  itp) w praktyce i skrobnięcia recenzyjki w tym, że dziale.

Chętny astrofotograf proszony jest o napisanie do Michała na konto firmowe Delty, lub do mnie.

Sklep, prześle teleskop by nasz forumowy tester mógł się nim pobawić i sprzęt opisać

Zachęcam!

     Gdy sypnęło nagrodami dla lornetek z serii lornetek DOT HD ED, postanowiłem sprawdzić jak się spisują obie przedstawicielki tej rodziny pod gwiaździstym niebem ale również w trakcie wycieczek w teren czy obserwacji ptaków oraz samolotów na przelotówkach. Dodatkowo jako trzecią sparingpartnerkę wybrałem znaną od dwu lat lornetkę z serii Chase. Wyniki w celu lepszej konfrontacji wpisałem do poniższej tabeli zbiorczej.

Kilka zdjęć detali testowanych lornetek:

W podsumowaniu mogę powiedzieć, że lornetka DOT HD 10x42 ED byłaby zwycięzcą testów, gdyby tylko jej rekordowe pole widzenia było lepiej skorygowane przy diafragmie. Lornetka DOT HD 8x42 ED, korygująca większość wad optycznych w sposób dobry lub bardzo dobry okazała się zwycięzcą porównania. Z kolei lornetka DO Chase 10x42 ED ustępowała obydwu dużo droższym towarzyszkom naprawdę niewiele, pozostawiając po sobie bardzo dobre wrażenie.

Dalsza część tekstu - w tym daty wystąpienia i wizualizacje zjawisk - na naszym blogu Deltasky.pl

http://deltasky.pl/marzec-miesiacem-koniunkcji-planet-z-ksiezycem/

Zapraszamy do lektury  

https://deltaoptical.pl/teleskop-cgem-ii-700-mak

Co sądzicie o takim zestawie?

Skymaster PRO 15x70 - z 799,00 PLN na 699,00 PLN

Baader Hyperion 8-24mm - z 849,00 PLN na 749,00 PLN

Baader Hyperion 10mm - z 459,00 PLN na 399,00 PLN

130/900 EQ2 - z 679,00 PLN na 599,00 PLN

i wiele, wiele innych...

https://deltaoptical.pl/promocje

W ramach świątecznej promocji stworzyliśmy dla Was specjalne zestawy - jeden z nich to Sky-Watcher 200/1000 EQ5 Go-To wraz z okularem Baader Hyperion 5mm, poradnikiem astronomicznym, obrotową mapą nieba oraz z kalendarzem astronomicznym na rok 2019 - więcej promocyjnych produktów znajdziecie na https://deltaoptical.pl/swieta

Czy ktoś z Was miał okazję przetestować ten montaż? Jeśli tak to z jaką tubą i jakie są Wasze wrażenia?

Poniżej link do recenzji oraz zdjęcie montażu

http://deltasky.pl/montaz-sky-watcher-az5-ze-statywem-star-adventure/

oraz link do montażu na naszej stronie

https://deltaoptical.pl/montaz-az5-star-adventurer

Nie ma tego złego, co by na lepsze nie wyszło.

Wiemy, że w naszym sklepie internetowym nie wszystko działa tak jak trzeba.

Dlatego jeżeli gdzieś krążąc między naszymi wirtualnymi półkami z teleskopami, lornetkami i innymi akcesoriami, pomstujecie na to, czy tamto w menu, wyszukiwarce czy innej funkcjonalności naszego sklepu, prosimy nie trzymajcie tego dla siebie, tylko podzielcie się z nami swoimi spostrzeżeniami. Jeżeli macie od razu pomysł na rozwiązanie problemowej kwestii, to prosimy też o tym napomknijcie.

Ten sklep jest dla Was i nie chcemy żeby Was irytował.

Będziemy na bieżąco poprawiać w naszym sklepie to, co Wam przeszkadza, tak długo, aż będzie to miejsce doskonałe.

I co ważne: to może być pierwszy raz kiedy ?niezadowolony Klient? za wyrażenie swojego niezadowolenia dostaje nagrodę! Bo dla 3 osób, które nadeślą najbardziej kreatywne zgłoszenie mankamentów w naszym sklepie, mamy rabat - 15% do wykorzystania na sprzęt o wartości do 10.000 PLN będący w ofercie naszego sklepu. Rabat do wykorzystania do 30.11.2018.

Wszelkie uwagi (choć i pochwalić nas też można) przesyłajcie na nasz forumowy profil do 28.10.2018

Zmienił się także na plus mechanizm ustawiania montażu na biegun. Śruby ustawiania w azymucie są grubsze niż w modelach EQ6/NEQ6 i mają większe pokrętła regulacji. Ale to co najbardziej cieszy, to poprawa ustawiania wysokości ? główna śruba podnosząca ma teraz średnicę 15mm i wyposażona jest w sprytny mechanizm sprzęgła na sprężynie. Śruba kontrująca jest taka sama jak dwie śruby do ustawiania azymutu. Obie śruby są ustawione w jednej osi, a pomiędzy nimi znajduje się płytka przymocowana do ruchomej części głowicy. Wszystkie te rozwiązania sprawiają, że ustawianie na biegun montażu z zawieszonym moim zestawem astrofotograficznym o wadze ponad 13kg nie sprawia żadnego problemu. A jak już napisałem o astrofotografii, to nie sposób nie wspomnieć o możliwości zapamiętania w kontrolerze silnika krzywej PPEC. Krzywa ta w przypadku EQ6-R składa się ze 100 punktów, a nagrać ją możemy zarówno ręcznie, jak i używając kamerki do guidingu. Nośność montażu pozostała bez zmian w porównaniu z NEQ6, jak również takie same pozostały główne przekładnie ślimakowe. Sam montaż wydaje się nieco szybszy, niż posiadany przeze mnie EQ6 ? potwierdzać to może nieco większe zapotrzebowanie na prąd, które dla EQ6-R jest określone przez producenta na 4A. Podczas pomiaru ze stoperem montaż zmienił pozycję o 90 stopni w ciągu niecałych 20 sekund. Natomiast napięcie zasilania montażu to jak zwykle dla Sky Watchera zakres od 11 do 16V.

Rozpakowanie

Montaż przybył do mnie w dwóch kartonach ? osobno głowica i osobno statyw z przeciwwagami. Po rozpakowaniu okazało się, że w komplecie są następujące elementy:

• montaż EQ6-R
• trójnóg z nogami o średnicy 2 cali
• podstawka na akcesoria
• przedłużka pręta przeciwwagi
• uchwyt do pilota SynScan mocowany na nodze trójnoga
• uchwyt do kabli do przyklejenia w dowolnym miejscu
• dwie przeciwwagi 5kg
• pilot SynScan w wersji V4 z kablem
• kabel zasilający do gniazda zapalniczki
• kabel połączeniowy do komputera
• kabel do sterowania lustrzanką Canon
• klucz imbusowy 1.5mm do regulacji lunety biegunowej
• klucz imbusowy 4mm
• instrukcje obsługi montażu oraz pilota

A więc do uruchomienia całości potrzeba jedynie zasilacza (o ile nie chcemy zasilać montażu z gniazda zapalniczki). Na potrzeby testów firma Delta Optical do przesyłki dołączyła zasilacz ESPE 12V 7.5A (sam mam od prawie 10 lat zasilacz 12V 5A tej firmy i mogę z czystym sumieniem polecić produkty ESPE). Gniazdo zasilania montażu jest takie samo, jak w modelu AZ-EQ6.

Podczas rozpakowywania na pierwszy ogień poszedł statyw. Ten element nie zmienił się w stosunku do poprzednika. To akurat dobra wiadomość, bo posiadacze stacjonarnych pierów chcący wymienić montaż na nowy model EQ6-R nie będą zmuszeni do żadnych dodatkowych przeróbek, a sam trójnóg z dwucalowymi nogami to sprawdzony w bojach element zestawu. Następnie z pudełka wyciągnąłem głowicę montażu i w tym momencie gęba mi się uśmiechnęła ? na głowicy zamontowany jest uchwyt, który doskonale ułatwia jej przenoszenie, a także mocowanie na statywie. Nie jest też problemem przenoszenie głowicy jedną ręką, o ile tylko wytrzymamy taki ciężar kilkunastu kilogramów. Rączka pozwala również na w miarę wygodne przenoszenie głowicy razem ze statywem, choć przeciwwagi raczej trzeba będzie zdjąć do tych celów. Następnie głowica powędrowała na statyw, podłączyłem zasilacz, pilota i włączyłem montaż. Nie będę się tutaj rozpisywał o funkcjach pilota SynScan ? można o nich przeczytać w instrukcji obsługi. To na co zwróciłem uwagę w porównaniu do mojej starej wersji pilota V3 to:

• w końcu dodana możliwość skierowania teleskopu na Słońce
• możliwość zaprogramowania sekwencji ekspozycji wykonywanych lustrzanką (działa bardzo dobrze z dołączonym kabelkiem i posiadanym przeze mnie Canonem 550D)
• trochę ukryta, ale bardzo przydatna możliwość hibernacji, czyli zaparkowania montażu z zapisem punktów alignmentu do pamięci stałej. Po czym można wyłączyć montaż, a po kolejnym włączeniu przywrócić alignment. W ten sposób na przykład po obserwacyjnej nocy można montaż włączyć w ciągu dnia i bez problemu odnaleźć planety.

Uchwyt do mocowania pilota SynScan jest mocowany paskiem na rzepy do nogi statywu. Całość trzyma się dobrze, natomiast wyciąganie pilota z kieszonki nie jest najwygodniejsze, bo nad każdą z trzech nóg wystają przeszkadzające śruby ? dwie śruby do ustawiania azymutu i jedna do ustawiania podniesienia. Sposobem na obejściem tego niewielkiego problemu jest zamontowanie głowicy na statywu odwrotnie, czyli z pojedynczą nogą skierowaną na północ. No i przyszła pora pobzyczeć silniczkami. Mechanika działa bardzo fajnie, poziom hałasu jest podobny do tego, który generuje mój wyposażony również w paski zębate egzemplarz EQ6. Sam dźwięk podczas rozpędzania i hamowania jest już nieco inny, bardziej podobny do kiedyś zasłyszanego w montażu EQ8. Podczas pobieżnej inspekcji nie wykryłem żadnych luzów na osi RA i Dec. W czasie testów ?na sucho? sprawdziłem jak działa hibernacja, funkcjonowanie portu SNAP, zaktualizowałem pilota SynScan do wersji 4.39 i przetestowałem komunikację z komputerem. Montaż pracował prawidłowo podczas podłączenia przez sterownik ASCOM SkyWatcher 6.0.5999. Przetestowałem też najnowszą dostępną wersję sterownika EQASCOM 2.00i, ale niestety nie jest on jeszcze w pełni gotowy na obsługę EQ6-R, a starsza wersja 1.29a z kolei nie wspiera nowych funkcji w montażach Sky Watcher. Więcej o tym w dalszej części recenzji.

http://deltasky.pl/ktora-glowice-sky-watcher-wybrac-star-adventurer-vs-az-gti-2/

Poniżej linki do montaży na naszej stronie:

https://deltaoptical.pl/glowica-astrofot-sw-star-adventurer-zestaw

https://deltaoptical.pl/montaz-sky-watcher-az-gti-wi-fi

Niemal 12 lat po teście okularów Baader Hyperion przez duet Astonocy, w którym miałem swój skromny udział, otrzymałem do testów prawie całą rodzinkę baaderowskich Morfeuszy. Mam nadzieję, że w najbliższych tygodniach doczekamy się dostawy okularu 17,5-milimetrowego, którego również będę miał możliwość przetestować.

Chociaż od premiery okularów z serii Baader Morpheus miną w lipcu dwa lata, są to ciągle okulary nieodkryte i być może przez to mało popularne. Zupełnie jak mitologiczny Morfeusz ? tajemniczy, przyczajony gdzieś w ciemności bóg snu. Zobaczmy więc, co powoli wyłoni się z ciemności nocy. 

Komplet firmowy

W komplecie sklepowym znajduje się:

?         okular z dwoma dekielkami i tradycyjną prostą muszlą oczną,

?         dodatkowa muszla oczna z listkiem odcinającym światło boczne i z dodatkowym dedykowanym do niej dekielkiem,

?         kartonowe czarno-bordowe pudełko z gąbką techniczną i wyciętym precyzyjnie konturem okularu,

?         oraz materiałowe żółto-szare etui, z możliwością zawieszenia na pasku

Dane techniczne i budowa okularów

Pole widzenia (AFOV): 76^o

Ogniskowe: 4,5mm  6,5mm  9mm  12,5mm 14mm 17,5mm

Masa: 350-400g

Liczba soczewek/grup: 8/5

Odległość oka (ER): 17,5?21mm

Maksymalna średnica obudowy okularów: 54mm

Parafokalne: tak

Barwa: czarna obudowa z fosforyzującym napisem

Cena: 999zł

Właściwości użytkowe

Baader Morpheusus to okulary dosyć duże, o gabarytach i wyglądzie porównywalnym z okularami Vixen LVW czy swoimi starszymi braćmi z rodziny Baader Hyperion. Ponieważ o gustach się nie dyskutuje, pominę moje osobiste odczucia na temat ich wyglądu i skupię się na właściwościach mierzalnych i użytkowych.

Deklarowane pole widzenia wydaje się być u wszystkich przedstawicieli rodziny jednakowe;   z jednej strony jest zdecydowanie większe niż 70-stopniowe pole w Pentaxach XW a drugiej wyraźnie mniejsze niż 82-stopniowe pole w np. w Naglerach. To 76-stopniowe pole jest moim zdaniem o tyle dobrze dobrane, że odpowiada maksymalnemu polu jakie użytkownik jest w stanie objąć wzrokiem na raz, bez rozglądania się na boki w poszukiwaniu diafragmy. Sama diafragma odcina się dosyć ostro; jedynie ostatni procent pola widzenia na obwodzie stanowi niebiesko-granatowa obwódka.

Ogniskowe prawie całej rodziny są dobrane również nieprzypadkowo. Każdy następny okular ma ogniskową o 40% większą niż poprzednik. Jedynie okular 14-milimetrowy             - zapewne jako często używana, popularna do różnych zastosowań ogniskowa - jest dodatkowo ?wciśnięty? pomiędzy 12,5 a 17,5-milimetrowych braci.

Masa okularów zapewnia, że czuć je w dłoni a usytuowanie środka ciężkości sprawia, że nie są wywrotne po ustawieniu pionowo na stoliku obserwacyjnym.

54-milimetrowa średnica Morfeuszy w najszerszym miejscu z pewnością będzie pomocna przy mocowaniu parki okularów do nasadki bino. Przy takim rozstawie obserwacje stereoskopowe powinny być dostępne prawie dla każdego miłośnika astronomii.

Odległość ostrego widzenia to komfortowe 18-21 milimetrów w zależności od ogniskowej. Z użytkowania powinni być zadowoleni również okularnicy.

Morfeusze posiadają wielowarstwowe powłoki o bardzo subtelnym, trudnym do jednoznacznego określenia zabarwieniu. Zaryzykuję stwierdzenie, są delikatnie wrzosowo-purpurowe. Same powłoki muszą być bardzo dobrej jakości, jeśli przy 8 szkłach i kilkunastu granicach szkło-powietrze każdy okular cechuje się bardzo wysoką transmisją, o czym za chwilę.

Równie ważne dla komfortu obserwacji są gabaryty soczewek ocznych; mają aż 38-milimetrową średnicę i od strony zewnętrznej są płaskie. Dla porównania soczewki oczne Pentaxów XW mają 34-milimetrową średnicę a większości okularów szerokokątnych, które użyłem do testów porównawczych ma średnicę 15-25 milimetrów. 

Muszle oczne Morfeuszy mają niestety dwie wady ? są za niskie jak na 20-milimetrowy ER okularów - mają jedynie 10mm wysokości.

 Dodatkowo są wykonane ze  zbyt cienkiej gumy, bardzo trudno ją wywinąć z pozycji ?spoczynkowej? to pozycji ?roboczej? bez wyciągnięcia muszli z rowka zabezpieczającego.

 Druga muszla oczna niestety ma trzy wady ? jest zdecydowanie za niska (ma jedynie 5mm wysokości), jest za miękka a jej listek wygięty zbyt mocno w bok zamiast do góry i nie odcina prawidłowo świateł bocznych.

 Na pocieszenie można powiedzieć, że przy muszlach tradycyjnych w trakcie samych obserwacji nie czuć dyskomfortu zbyt małej wysokości. Szybko nauczyłem się gdzie powinno być oko i umiejscawiałem je intuicyjnie we właściwym miejscu, chociaż od okularów w tym przedziale cenowym użytkownik wymaga czegoś więcej, np. rozwiązania z płynnie wykręcana muszlą oczną jak w porównywalnej cenowo serii WO UWAN . Na szczęście w okularach nie występuje uciążliwy efekt fasolki (efekt ?black out?). Z drugiej strony, żeby nie było zbyt wesoło, wszystkie okulary są wrażliwe na nieosiowe patrzenie; gdy tylko np. Jowisz jest poza połową promienia pola widzenia i jest obserwowany nieosiowo, to natychmiast nawet w refraktorze apochromatycznym pojawia się z jednej strony delikatnie fioletowa obwódka. Warto dodać, iż użytkownicy z dostępem do drukarki 3D mogą pokusić się o poprawienie rozwiązania fabrycznego i wydruk ergonomicznych muszli okularowych o odpowiedniej wysokości i idealnie odcinających światła boczne. 

Po zdjęciu muszli ocznej w każdym okularze widzimy gwint M43x0,75.

Umożliwia on po zastosowaniu odpowiednich przejściówek i adapterów, fotografowanie i filmowanie w projekcji okularowej oraz digiscoping, o czym później.

Przemieszczając się dalej w dół okularu trafiamy na 20-milimetrowy gumowy pierścień do trzymania okularu. Jest dodatkowo rowkowany, co daje pewny chwyt bez ryzyka upuszczenia okularu.

Poniżej znajduje się kilkunastomilimetrowy pierścień z wygrawerowaną ogniskową, nazwą i polem okularu oraz logiem producenta. Unikalne jest pokrycie napisów farbą fluoryzującą, dzięki czemu wystarczy przez parę sekund poświecić na napis by delikatnie świecił w nocy przez ponad godzinę. Takie rozwiązanie pozwala na jednoznaczną orientację, gdzie w ciemnościach zlokalizowany jest okular oraz jaką ma ogniskową. 

Pod fosforyzującym napisem mamy dwuśrednicową tulejkę 2?/1,25?, która zapewnia uniwersalność mocowania w kątówkach i wyciągach różnych teleskopów.

Tulejka na całej wysokości jest czarna i rowkowana. Półmatowa powłoka z farby jest wystarczająco twarda i odporna na zarysowanie -  po pierwszych sesjach obserwacyjnych na żadnej tulejce okularowej nie widać jakiegokolwiek śladu od śrub dociskowych czy camping ringów. Wewnątrz tulei 1,25? znajduje się gwint filtrowy. Niestety w okularach 14-milimetrowym oraz 12,5-milimetrowym jego głębokość wynosi niecałe 3 milimetry i jest minimalnie za płytka do wkręcenia wszystkich zwojów filtra. Na szczęście pozostałe Morfeusze mają głębsze, około 5-milimetrowe gwinty i filtry bezproblemowo wkręcają się do końca.

Tulejka 1,25? jest wkręcona w korpus, jednak w przeciwieństwie do Hyperionów, Morfeusze nie są z założenia okularami hybrydowymi i tulejki nie da się łatwo wykręcić (mi się nie udało), żeby przedłużyć korpus odpowiednimi pierścieniami dystansowymi, zmieniając przy tym ich wypadkową ogniskową.

Producent deklaruje, że cała seria okularów jest parafokalna. Nie jest to w 100% ścisłe. Z rodzinki wyłamuje się okular 9-milimetrowy, który trzeba minimalnie przeogniskować przed użyciem.

Cała seria ogniskuje w wyciągu teleskopowym dosyć płytko. W wyciągu refraktora 2-5mm płycej niż inne popularne okulary. O ile przy używaniu pojedynczych okularów te kilka milimetrów w tą lub tamtą stronę nie ma większego znaczenia, to przy nasadce bino zamontowanej do refraktora, gdzie o ostrzeniu na nieskończoność decydują milimetry może pojawić się problem.

I jeszcze jedno spostrzeżenie użytkowe na koniec. Wydaje się, że dosyć delikatne kartonowe pudełko nie wytrzyma zbyt dużo wilgotnych nocy ? docelowo konieczne będzie zaopatrzenie się w zakręcane pudełka z tworzywa sztucznego lub walizeczkę z pianką techniczną. Ewentualnie można przechowywać Morfeusze w materiałowych futerałach dostarczanych w komplecie z okularami.

Właściwości optyczne

            Transmisja okularów Baader Morpheus jest na bardzo wysokim poziomie. Pomimo skomplikowanej, wielosoczewkowej budowy zastosowane powłoki są bardzo wydajne a kolory oddane wiernie bez wyraźnego ocieplania czy ochładzania obrazu. Np. w podwójnej gromadzie Perseusza rzuca się w oczy kilka charakterystycznych pomarańczowawych gwiazdek; Albireo w każdym Morfeuszu prezentuje się pięknie jako pomarańczowo-niebieska parka gwiazd;  również obaj gwiezdni towarzysze gromady kulistej M13 mają prawidłowo oddane kolory ? jeden jest żółtawy a drugi błękitny.

            Dystorsja w Morfeuszach jest znaczna, o czym świadczy poniższe zdjęcie.

 Jednak będąc obiektywnym należy zaznaczyć, że dystorsja na bardzo podobnym poziomie występuje w ES-ach 82-stopniowych, a w słynnych TV Naglerach jest jeszcze minimalnie większa. Poza tym, w trakcie astro obserwacji ta wada nie jest uciążliwa ani nawet zauważalna. Co innego obserwacje za dnia, szczególnie budynków czy ściany lasu, tu dystorsja z pewnością będzie odczuwalna dla każdego użytkownika.

            Krzywizna pola występuje ale jest minimalna. Po prostu gdy wyostrzamy gwiazdy przy samej diafragmie do idealnych punkcików, gwiazdy w centrum pola widzenia minimalnie tracą na ostrości; i na odwrót. Tu ideałem okazał się Nagler 5mm, który pomimo znacznej dystorsji pole ma płaskie praktycznie do diafragmy.

            Nieostrość brzegowa w teleskopach do światłosiły f/5 jest we wszystkich okularach korygowana na bardzo podobnym poziomie ? od 90-95% w okularze 14-milimetrowym do 95-98% w pozostałych przetestowanych okularach z serii. To  świetny wynik, charakterystyczny jedynie dla bardzo dobrze skorygowanych okularów z górnej półki. Co ciekawe, poziom nieostrości zależy nie tylko od ogniskowej Morfeuszy ale też od obiektu, który obserwujemy. Najlepiej wypadły obserwacje Księżyca z ostrością około 98%, trochę gorzej było z księżycami Jowisza a najbardziej wymagającymi obiektami okazały się jasne gwiazdy, na których Morfeusze traciły ostrość zaraz po przekroczeniu 90%. Oczywiście cały czas mówimy o wymagającej światłosile f/5. W minimalnie ciemniejszym refraktorze f/6 było o 2-5% lepiej, w zależności od obserwowanego obiektu.

            Astygmatyzm i koma pojawiają się we wszystkich okularach z serii dopiero na ostatnich 10% pola widzenia, przy czym nawet przy diafragmie nie są znaczące. Gwiazdki iskrzą subtelnie i w żadnym wypadku nie przypominają komet czy kalafiorów.

            Odblaski ? tu niestety nie jest tak różowo. Księżyc czy Jowisz położone tuż za diafragmą Morfeuszy powodują większe lub mniejsze pojaśnienie i refleksy świetlne w polu widzenia wszystkich przedstawicieli rodziny. A przy obserwacjach dziennych pod słońce obserwujemy zauważalny spadek kontrastu.

Współpraca z nasadką bino

Do testu użyłem nasadki WO 1,25?. Ogniskowanie było możliwe jedynie po zastosowaniu dedykowanego barlowa 1,6x oraz  kątówki 1,25?/ 90^o. Obserwacja tarczy Księżyca i Jowisza z parką Morfeuszy 14-milimetrowych to czysta przyjemność. Efekt trójwymiarowości był bardzo wyraźny a obraz ostry prawie po diafragmę. 

Współpraca z barlowem

Zastosowałem barlowa TV 2x / 1,25?. Porównywałem Morfeusza 12-milimetrowego wraz z dokręconym barlowem z Morfeuszem 6,5-milimetrowym, w refraktorze f/6. Porównanie wykazało zauważalną degradację obrazu. Okular z barlowem - czego można było się spodziewać - dał dużo płytszą głębię ostrości, aberracja chromatyczna pojawiła się trochę bliżej środka pola widzenia i przy diafragmie była na poziomie trochę mniejszym od średniego. Z kolei nieostrość brzegowa zwiększyła się z 5% do 15% od diafragmy. Na szczęście pozostałe ponad 80% pola widzenia było dalej bardzo ostre.

Współpraca z fitrami

Do testu użyłem filtra Zhumell OIII 1,25? oraz trochę zbyt małego aperturowo do takich wąskich filtrów, Newtona C8N. Pod dosyć ciemnym podmiejskim niebem bez filtra nie udało mi się wypatrzeć żadnego fragmentu mgławicy Veil. Tymczasem po założeniu filtra oba główne składniki: Veil wschodni i zachodni widoczne były bezproblemowo w polu widzenia 14-milimetrowego Morfeusza, będąc obiektami oczywistymi, o wyraźnych charakterystycznych kształtach. Z kolei M27 i M57 dobrze widoczne bez filtra w każdym Morfeuszu, po dodaniu filtra wprost raziły w oczy oraz ukazały drobne detale na krawędziach swoich owalnych kształtów.

Digiscoping / Projekcja okularowa.

Pod muszlą oczną każdy Morfeusz posiada gwint umożliwiający - za pomocą odpowiedniego adaptera - podpięcie różnych rejestratorów cyfrowych. Nie miałem pod ręką żadnego dedykowanego adaptera lecz rejestrator w postaci starego, poczciwego smartfona Huawei P8 Lite, owszem. I nie zawahałem się go użyć w najprostszy możliwy sposób: przykładając go jedną ręką do okularu w odpowiednim położeniu i utrzymując prawidłowy dystans drugą dłonią. Jak widać nawet taką prymitywną metodą można uwiecznić nie tylko rośliny i ptaki w dzień, ale nawet wykonać proste astrofotki najjaśniejszych obiektów nocnego nieba. 

Szczególnie ciekawie wyszło zdjęcie kosa śpiewającego przed wschodem Słońca, u którego widać nawet pojedyncze piórka na dziobie. (Przy okazji w prawym dolnym rogu został uwieczniony fragment diafragmy z granatową obwódką.) Z kolei ze zdjęć astronomicznych ciekawie wyszedł Jowisz ze swoimi czterema najjaśniejszymi księżycami. W momencie wykonywania zdjęcia separacja pomiędzy Europą a Io wynosiła zaledwie 18?. Na tarczy słonecznej, po zastosowaniu filtra udało się wyraźnie uwiecznić plamkę z grupy 2659 o wielkości zaledwie 40 jednostek słonecznych, a w pobliżu majaczą jeszcze mniejsze plamki nr 2656 i 2658.

Pojedynki

            Tak się szczęśliwie złożyło, że prywatnie posiadam okulary będące odpowiednikami o ogniskowych praktycznie wszystkich Morfeuszy. Dodatkowo są one z podobnego przedziału cenowego 600-1300zł, czyli jest to okularowa klasa ?średnia wyższa? w porywach do ?wyższej podstawowej?. W związku z czym powstało pięć ciekawych pojedynków okularowych: Morfeusze vs okulary szerokokątne różnych producentów. Żałuję, że na czas testów nie dysponowałem żadnymi TV Delosami, ponieważ to właśnie Delosy obok Pentaxów XW wydają się być aktualnie głównymi konkurentami dla Morfeuszy na rynku.

            Konfrontacja obejmowała obserwacje Księżyca, Jowisza, M13, M57, asteryzmu Gwiezdne Wrota, Albireo i Epsilonów Lutni. Wszystkie pary zostały przetestowane na dosyć jasnym dublecie apochromatycznym 600mm f/6 oraz jasnym i popularnym Newtonie C8N 1000mm f/5.

Co ciekawe, to ten sam egzemplarz teleskopu, na którym testowane były Hyperiony kilkanaście lat temu. Jeziorowy Masakrator, pomimo prawie piętnastu lat na karku, cały czas trzyma się wyjątkowo dobrze. ^*

            Na samym początku chciałbym zaznaczyć, że w poniższym opisie wymienię jedynie te szczegóły konfrontacji, w których odnotowałem różnice w poszczególnych parach. Jednak generalnie, pomimo skrupulatności w wyłapywaniu tych różnic, było ich naprawdę niewiele. Po prostu prawie wszystkie 10 okularów prezentuje bardzo wysoki optyczny poziom w szerokim polu widzenia. Jedynie Vixen LV Zoom zdecydowanie odstawał od pozostałych okularów, oczywiście nie jakością dawanych obrazów ale swoim wąskim, około 50-stopniowym polem widzenia.

a)      M4,5 vs Nagler 5 

Najkrótszy z Morfeuszy miał bardzo wymagającego przeciwnika. Uległ mu minimalnie kategorii nieostrość brzegowa, gdzie notował troszkę gorsze wyniki na Jowiszu i gwiazdach ale praktycznie identyczne na Księżycu. Pokazał odblaski od Księżyca poza kadrem, ale z drugiej stronie zauważyłem przez niego więcej szczegółów na nieoświetlonej części tarczy księżycowej. Tak, Morfeusz pokazywał wyraźniej od Naglera twory księżycowe zatopione w świetle popielatym! Bardzo podobnie rozbił Epsilony w Lutni i tylko minimalnie gorzej ukazał M13. Na Gwiezdnych Wrotach był remis a M57 tylko minimalnie lepiej wyglądała w Naglerze. Wynik pojedynku w skali 1-10: 8,5 dla Morfeusza vs 9,0 dla Naglera.

b)      M6,5 vs UWAN 7 

Kolejny Morfeusz stanął w szranki z bardzo dobrym okularem szerokokątnym ? UWANem 7mm. W refraktorze pokazał troszkę większy poziom nieostrości brzegowej na Jowiszu i Gwiazdach ale był minimalnie bardziej ostry na księżycowych kraterach. Z kolei w Newtonie był minimalnie ostrzejszy od UWANa na wszystkich rodzajach obiektów. Był bardziej podatny na refleksy świetlne od świateł spoza kadru, ale ładniej rozdzielił Epsilony. W transmisji na Gwiezdnych Wrotach i gwiazdkach wokół Epsilonów był idealny remis zarówno w refraktorze jak i Newtonie. Wynik pojedynku w skali 1-10: remis 8,5 vs 8,5.

c)      M9 vs Pentax XW 10 

9-milimetrowy Morfeusz walczył jak równy z równym ze świetnym Pentaxem XW. Wprawdzie uległ mu w większości kategorii (poziom nieostrości brzegowej, transmisja, rozbicie gwiazdek w M13) ale były to przegrane minimalne, prawie zawsze o włos. Identycznie pokazał rozbite Epsilony i słabe gwiazdki w ich najbliższym otoczeniu. Patrząc przekrojowo na wszystkie okulary i wszystkie obiekty, to Pentax okazał się najlepiej skorygowanym i wszechstronnym okularem w całej stawce a Morfeusz 9mm cały czas deptał mu po piętach.  Wynik pojedynku w skali 1-10: 8,5 dla Morfeusza vs 9,5 dla Pentaxa.

d)     M12,5 vs Vixen Zoom LV 8-24 @12,5 

Dla następnego Morfeusza nie miałem pod ręką szerokokątnego sparingpartnera. Jednak Vixen LV Zoom nastawiony na identyczną ogniskową okazał się okularem tylko minimalnie gorszym. Z jednej strony miał trudniej, bo to ?tylko zoom? ale z drugiej strony skorygowanie dużo węższego pola jest prostsze i Vixen dużo przez to zyskał. Przeglądając notatki z obydwu sesji obserwacyjnych widzę, że prawie wszędzie był remis, jednak Morfeusz ładniej rozdzielił Epsilony oraz pokazał więcej gwiazdek na granicy zasięgu teleskopów w najbliższej okolicy M57. Wynik pojedynku w skali 1-10: 8,5 dla Morfeusza vs 8,0 dla Vixena.

e)      M14 vs ES 14mm 

Najdłuższy z dostępnych Morfeuszy minimalnie odstaje od reszty rodziny w kategorii korygowania nieostrości brzegowej.  Jednak w pojedynku z ESem o identycznej ogniskowej w większości kategorii odnotowałem remis. Morfeusz okazał się o włos lepszy w rozbiciu gwiazdek w M13 gdy był podłączony do Newtona, za to w refraktorze był minimalnie gorszy. W obydwu teleskopach lepiej mu też wyszło rozdzielenie Epsilonów oraz ukazanie szczegółów na M27. Na Jowiszu również pokazał trochę więcej szczegółów. Wynik pojedynku w skali 1-10: 8,5 dla Morfeusza vs 8,5 dla ESa, ze wskazaniem na Morfeusza.

f)       M17,5 vs LOMO 17,2 (14x)

Ten pojedynek planuję w najbliższej przyszłości, gdy tylko będą dostępne najdłuższe Morfeusze. Chyba, że uda mi się skonfrontować najdłuższego Morfeusza z wypożyczonym Delosem?

Podsumowanie

            Rodzina Baader Morfeusz to nowoczesne i ergonomiczne okulary szerokokątne, o uniwersalnym zastosowaniu, prawidłowo pozycjonowane cenowo. Posiadają dobrze skorygowane, szerokie i ostre prawie do diafragmy pole widzenia. Do światłosiły f/5 są praktycznie wolne od komy, astygmatyzmu i aberracji chromatycznej. Ustępują jedynie minimalnie topowym, droższym od siebie okularom. Drobną wpadkę w budowie muszli ocznej jesteśmy w stanie wyeliminować niewielkim nakładem finansowym. A znaczącą dystorsję poduszkową czy odblaski od jasnych obiektów poza polem widzenia trzeba będzie zaakceptować.

 _________________

^* Skąd wzięła się nazwa Masakrator można dowiedzieć się tu: http://www.astronoce.pl/recenzje.php?id=12&str=4

Czy ktoś z was mieszka w miarę blisko miejscowości: Ryczów powiat Spytkowice, województwo Małopolskie i chciałby podjechać, do klientki Delta Optical? Zakupiony przez tą panią telep Synta 8 prawdopodobnie ma przekrzywione lusterko wtórne.

Nasz Partner chcę oszczędzić tej pani ponownego odsyłania synty i niepotrzebnego stresu,  oczywiście osoba, która pojedzie do tej pani , ustawi prawidłowo lusterko ewentualnie skolimuje teleskop i pokażę co jak, może liczyć na "wdzięczność " sklepu

Jeśli ktoś jest chętny, niech pisze w tym temacie: Delciaki się z nim skontaktują :)

Wśród spadających cen pojawiły się takie bolidy jak:

Sky-Watcher Dobson 20" SynScan Go-To 

Tele Vue Ethos 6mm

Sky-Watcher BKP 80 ED OTA

Tele Vue Delos 17,3mm

ZWO ASI 178 MM

Zestaw Sky-Watcher SynScan do EQ6

i wiele, wiele innych!

Wszystkie produkty objęte promocją znajdziecie klikając na poniższy link:

https://deltaoptical.pl/promocje/limit:150

Uprzedzając Wasze pytania - promocje nie łączą się. Zwycięzcy konkursu, o którym poinformowaliśmy Was dzisiaj - kto przegapił, link poniżej - po prostu wybiorą z której promocji chcą skorzystać. 

Gdybyście mieli jakiekolwiek pytania jesteśmy do Waszej dyspozycji.

Czystego nieba!

DO

Praca szuka człowieka!

Poszukujemy osoby, która tak jak my chce sięgać gwiazd...

ZATRUDNIMY SPECJALISTĘ DS. SPRZĘTU ASTRONOMICZNEGO.

Zapraszamy do aplikowania. Szczegóły na: www.deltaoptical.pl/kariera.html

Forum Delty jest dostępne tu:

http://www.forum.deltaoptical.pl/

Teraz każdy będzie mógł pytać o techniczne aspekty produktów z naszej oferty (i nie tylko), wnosić o porady, uzyskiwać informacje o polecanych akcesoriach.

Forum składa się z części pytań, części z poradnikami, opinii oraz galerii użytkowników. W tej chwili trwa wypełnianie forum treścią pochodzącą z działu "opinie" starej strony DO, gromadzonej od wielu lat. Forum dopiero ruszyło i się rozwija, więc jeśli nie znajdziecie kategorii pasującej do waszego pytania w dziale "Zadaj pytanie", zadajcie je w dziale "Inne", a my utworzymy stosowną kategorię. W dalszej kolejności uzupełnimy dział poradników i stworzymy FAQ z najczęściej zadawanych emailowo i telefonicznie pytań.