W najbliższym czasie będę w posiadaniu teleskopu Mak127 i się zastanawiam, jakie dodatkowe okulary lub filtry będą potrzebne (lub jakie warto mieć) do rozpoczęcia przygody z obserwacjami nocnego nieba.

Czy mógłbym liczyć na Waszą pomoc?

mam pytanie czy przy niebie 4 w skali bortle'a, obserwacjach z ogrodu pod domem ma sens zakup teleskopu newtona 14"? czy też może lepiej zejść na 12"? oba układy z systemem GoTo.

Pozdrawiam.

Planuję zakup teleskopu głównie do obserwacji księżyca. Co polecacie w kwocie do 1,5 tys zł?

Miałem pewne obawy związane z rejestracja na tym forum, ponieważ moje hobby lekko odbiega od tego co jest tutaj omawiane, czyli głównie astronomii optycznej.

Ja już lata temu zainteresowałem się radioastronomią i za swój cel obrałem budowę radioteleskopu, a w zasadzie w teleskopów w dwóch wydaniach: radiointerferometru do obserwacji promieniowania Słońca oraz drugiego przyrządu: w pełni sterowalnej anteny parabolicznej. Garść informacji można znaleźć na mojej stronie radioteleskop.eu 

Dlaczego tu się pojawiłem? Przez lata obserwowałem różne fora astronomiczne i zauważyłem, że co jakiś czas pojawiały się pytania o amatorskie obserwacje radiowe. Niestety, często brakowało odpowiedzi, lub te, które się pojawiały raczej odradzały zainteresowanie się tym tematem, sugerując, że jest to trudne, drogie... Ja chciałbym pokazać, że można pokonać te trudności i nie musi to być drogie. Może uda mi się rozpropagować to, co na świecie zdobyło już dużą popularność. 

Tym postem chciałbym zachęcić osoby, które chciałyby spróbować, ale nie wiedzą od czego zacząć - chętnie pomogę. Myślę, że ja sam uzyskam od Was sporo informacji, ponieważ są części wspólne astronomii optycznej i radioastronomii, np. wszelkiego rodzaju automatyzacje sterowania montażem (w moim przypadku paralaktycznym), ciekawe oprogramowanie itd.

To tyle tytułem wstępu. Życzę samych pogodnych dni obserwacyjnych - a właśnie: w radioastronomii chmury i słoneczny dzień nam nie przeszkadzają 🙂

Mariusz.

Z drugiej strony ciekawi ten nowy EDX 100/700 i jak optycznie wypada na planetach vs 100/900 bo to jednak f/7 a nie f/9. Na Astroszopie są podane już ceny i te są dużo niższe niż starszych EDów, tańszy jest 80/600, dużo tańszy od ED100/900 jest właśnie EDX 100/700 nie mówiąc już o 120/900 bo tam różnica cen jest miażdżąca. 

Jeśli chodzi o optykę i wagę teleskopu to stary ED100/900 z f/9 wydaje się ciągle najlepszym wyborem, ciekawe czy stanieją jak wejdą do sprzedaży nowe EDX 100/700. Może gdzieś z czasem pojawią się jakieś testy porównawcze ED 100/900 vs EDX 100/700...

• Co daje lepsze obrazy w obserwacjach planetarnych, czy dobry refraktor, czy dobry bezobstrukcyjny reflektor o takiej samej aperturze ?
• Jak się mają kolory w takim refraktorze do teoretycznie idealnych kolorów z takiego reflektora ?
• Czy refraktor może mieć tak małą aberrację chromatyczną, że obrazy są praktycznie identyczne jak z bezobstrukcyjnego reflektora, z definicji wolnego od wszelkiej aberracji chromatycznej ?
• Jak wygląda porównanie transmisji i zasięgu w takich teleskopach ?
• Jak wygląda porównanie wrażliwości na seeing ?

Oba porównywane teleskopy o ogniskowych różniących się o 34 % miały bardzo podobne powiększenia i tym samym źrenice wyjściowe.
EDek miał cały czas w wyciągu Pentaxa XW 3.5 mm, co dawało powiększenie 320 i źrenicę wyjściową 0.32 mm, a kratownicowy Newton podczas porównań pracował z XW 5 mm, co dawało powiększenie 300 i źrenicę 0.34 mm.
Takie ekstremalne parametry obserwacji miały w moim zamyśle ułatwić wychwycenie różnic pomiędzy optyką na soczewkach i na lustrach.
Obserwacje robiłem z podkrakowskiej wsi na niebie ~20 mag/arcsec² w nocy z 17. na 18. grudnia, gdzieś od 21-tej, jak Jowisz, główny bohater obserwacji był nad horyzontem ~ 20^o, do około 4-tej rano, z kilkoma przerwami.
Seeing w ciągu tych ~7 godzin oscylował gównie od średniego do dobrego, przy czym każdy z nich mógł trwać od ułamka do raczej nie więcej niż kilkunastu minut.
Czas najsłabszych warunków wykorzystywałem na dogrzewanie się i herbatki.

Zestaw obserwowanych obiektów był dobrany do powyższych pytań, ich dogodnej lokalizacji i stałych, bardzo dużych powiększeń. Większość obiektów obserwowałem wielokrotnie, przy różnym seeingu:

• Jowisz (i jego Galileuszowe księżyce).
  Główny obiekt obserwacji, do którego wracałem wielokrotnie i obserwowałem najdłużej, może nawet z 25 % całego czasu.
• Uran
• planetarka Eskimos NGC 2392
• planetarka Niebieska Śnieżna Kula NGC 7662
• M3
• Trapez i okolice (centrum M42)
• centrum M81
• Polaris A i B
• Castor A i B
• Alnitak A i B
• Rigel A i B
• Syriusz

Dla mniej cierpliwych od razu piszę, że na żadnym obiekcie, w żadnych warunkach nie wypatrzyłem niczego, co zauważalnie różniłoby obrazy dawane przez porównywane teleskopy.
Ilość szczegółów, kolory, kontrast, jasność obiektów i tła, poświata w okolicy bardzo jasnych obiektów, zasięg gwiazdowy, obrazy dyfrakcyjne gwiazd w ogniskach, wielkości, separacja i kolory gwiazd podwójnych, wrażliwość na seeing, aberracja atmosferyczna niżej położonych obiektów były dla mnie identyczne.
Czyli odpowiadając na tytułowe pytanie, 102 mm apertury na dobrych soczewkach działa praktycznie identycznie jak tyle samo bezobstrukcyjnej apertury wyciętej z dobrych luster.

Jedyną zauważalną różnicę w obrazach z obu teleskopów udało mi się znaleźć tylko na teście gwiazdowym, czyli w obrazach lekko rozogniskowanych.
Tu refraktor pokazywał nieznaczne ale wyraźnie widoczne niedokorygowanie, podczas gdy w bezobstrukcyjnym reflektorze test gwiazdowy wypadał idealnie, przynajmniej przy dostępnym wtedy seeingu.

Dodatkowym wnioskiem z tego porównania jest to, że ten TS 102 f/11 jest świetnym optycznie refraktorem, wolnym od wszelkiej zauważalnej aberracji chromatycznej, i jakością dawanych obrazów dorównuje bezobtrukcyjnemu, całkowicie wolnemu od aberacji chromatycznej, pozaosiowemu Newtonowi na bardzo dobrej optyce, o minimalistycznej światłosile ~f/15.
Porównywany refraktor jest na szkle FPL-53 (SD), ale bardzo wątpię, aby wersja na FPL-51 (ED) przy tak małej światłosile dawała zauważalnie inne obrazy, co zresztą też sugeruje tutaj Sacek.

Powyższy wniosek da się również odwrócić: Newtona (zwłaszcza większego) można za pomocą prostej przysłony pozaosiowej uwolnić od obstrukcji centralnej kosztem znacznej redukcji apertury, co przy gorszym seeingu może nawet poprawić planetarne obrazy w okularze (o tym piszę „dla najbardziej cierpliwych” dalej), i cieszyć się obrazami jak ze świetnego planetarnego refraktora, z zerową aberracją chromatyczną, nie gorszą niż najlepsze na świecie APO.
 

Dla bardziej cierpliwych i dociekliwych

Przy najlepszym seeingu tej nocy udało mi się porównać obrazy Jowisza w EDKu z XW 3.5 w wyciągu, czyli powiększeniu 320 i źrenicy 0.32 mm takich jak w obserwacjach już opisanych, do obrazu dawanego przez Taurusa w pełnej aperturze 300 mm z okularem Tak TOE 2.5 mm, dający powiększenie 600 i źrenicę 0.5 mm.
To porównanie jest dla mnie najbardziej zaskakującą obserwacją z całej nocy. Było to pod koniec sesji, kiedy Jowisz był już wtedy ~50^o nad horyzontem, i to na pewno pomogło w uzyskaniu dobrych obrazów w takich powiększeniach.
Było wtedy wiać piękne szczegóły tarczy Jowisza, postrzępienia pasów, ich zmienne kolory, pojaśnienia i pociemnienia, zarysy drobnych szczegółów w strefach podbiegunowych.
Przez większość czasu obrazy w Taurusie i EDku wyraźnie różniły się praktycznie tylko jasnością, co powodowało, że szczegóły w Tarursie były łatwiej widoczne. Natomiast po dłuższym wpatrzeniu się w obraz w okularze EDka ilość szczegółów była podobna, przy sporo bardziej „wypranych” barwach. „Seeingowa stabilność” obrazów dostrzegalna okiem wyglądała podobnie, więc detal w trzy razy większej aperturze musiał być rozmyty „zjawiskami seeingowymi” zmieniającymi się szybciej niż percepcja oka.
Tylko w porywach najlepszego seeingu, które trwały pewnie niedużo dłużej niż sekundę, obraz z Newtona miał sporo więcej drobniutkich detali, całkowicie poza zasięgiem rozdzielczości EDka. Przy czym obrazy w Newtonie nie wydawały się wtedy bardziej stabilne niż przy gorszym seeingu, i tylko ta „ilość szczegółów” odróżniała dobry seeing od bardzo dobrego.

Dla najbardziej cierpliwych i dociekliwych

Obserwacje Jowisza Taurusem prowadziłem zmieniając jego aperturę za pomocą wymiennych przysłon pozaosiowych, od pełnych 300 mm, poprzez elipsę 110 x 185 mm (pole równe kołu o średnicy ~143 mm), koło 110 mm, aż do 102 mm, które używałem podczas wcześniej opisanych porównań do EDka 102 f/11.
W zależności od aktualnego seeingu i wysokości Jowisza, zmieniała się optymalna apertura dająca najlepsze detale powierzchni Jowisza. Dopiero pod koniec obserwacji, jak Jowisz był już prawie 50^o nad horyzontem, najwięcej można było dostrzec w pełnej aperturze.  Natomiast wcześniej, czym gorszy był seeing, tym mniejsza apertura dawała najlepsze obrazy Jowisza, paradoksalnie czasami właśnie ta najmniejsza. Te obserwacje były kontynuacją zabawy, której początek został opisany w tym wątku.

Przyjrzałem się też bliżej różnicy w obrazach z „EDkowej apertury” 102 mm i 110 mm, największego koła, które z rozsądnym marginesem daje się zmieścić pomiędzy ramiona pająka Taurusa oraz obrysy jego luster.
Zysk jasności na Jowiszu był już widoczny, co także poprawiało nasycenie barw. A to przecież było tylko 8 % więcej apertury i 16 % więcej światła.
Natomiast nie dostrzegłem wyraźnej różnicy w ilości szczegółów. Pewnie przy lepszym seeingu, czyli już bardzo dobrym, może byłoby inaczej. Natomiast jaśniejszy obraz pozwalał wyłapywać te podobne szczegóły szybciej i z mniejszym natężeniem „uwagi obserwacyjnej”. 

Dopiero jak zapisałem powyższe procenty zdałem sobie sprawę, że w porównaniach refraktor/reflektor 102 mm źrenice w obu teleskopach różniły się o 7 %, czyli bardzo podobnie jak w tym porównaniu apertur 102 i 110 mm.
W tamtych porównaniach jasność obrazów oceniałem głównie na bardzo ciemnych obiektach w powiększeniach 320/300, czyli np. gwiazdkach w rozbitym w drobniusi maczek M3 i centrum M81, i na takich obiektach widziałem praktycznie to samo.
Następnym razem przy ocenie jasności powinienem raczej skupić się na jasnych obiektach, typu Jowisz albo Księżyc, który podczas opisywanych obserwacji był przynajmniej ~30^o pod horyzontem.
Właśnie głównie ze względu na Księżyc będę chciał jeszcze kiedyś powtórzyć opisywane tutaj zabawy, najlepiej przy bardzo dobrym seeingu, aby całe 102 mm apertury pracowało stabilnie, a nie tylko tyle, ile puści seeing.

Przy stosunku ogniskowych EDka i Taurusa 1500/1122 = 1.337 jedynym pomysłem na lepsze zrównanie źrenic wyjściowych krótkoogniskowymi okularami z tej samej rodziny byłoby użycie Taków TOE 3.3 i 2.5, i wtedy źrenice różniłyby się tylko o około 1 %.
TOE 2.5 już mam…
Tyle, że wtedy trzeba by było obserwować z jeszcze mniejszymi źrenicami ~ 0.23 mm.
Przy bardzo dobrym seeingu tak obserwowałem już Księżyc EDkiem i jak dołoży się do tego parę gwiazdek podwójnych, to powinno wystarczyć na drugie fajne porównanie reflektor/refraktor 102 mm.
Z tego co czytam, to dokładność ogniskowych w XW 3.5 i 5 oraz TOE 2.5 i 3.3 jest doskonała, pewnie lepsza niż ogniskowych porównywanych teleskopów.
 

Mam takie proste pytanie. Napatoczyłem się w Astroshop.de na dwa podobne teleskopy: Omegon 150/750 z jakimś podstawowym montażem i Sky Watcher 150/750 OTA. Obydwa Newtony wyglądają podobnie, ale ceny mają dość zróżnicowane. Czy to tylko marketing i chęć pozbycia się Omegona z magazynu, czy stoi za tym coś więcej? Jakie widzicie pros & cons obydwu gratów? Nie mam żadnego dowiadczenia z Newtonami, tak że każda Wasza uwaga będzie dla mnie bardzo cenna. Chciałbym mieć coś niewielkiego, a dość jasnego do DS-ów (wizual). Jest to dobry wybór, czy może lepiej bedzie zainwestować w coś większego?

https://www.astroshop.de/teleskope/omegon-teleskop-n-150-750-eq-3/p,13764

https://www.astroshop.de/teleskope/skywatcher-teleskop-n-150-750-explorer-150p-ota/p,15564

Z góry dziękuje za opinie i uwagi.

Paweł

Mam pewien problem z kolimacją w teleskopie GSO 16 Truss wersja z sześcioma karbonowymi rurkami .

Otóż o ile sama kolimacja przebiega normalnie  , teleskop trzyma kolimację po rozłożeniu i ponownym złożeniu to występuje dryf kolimacji podczas zmiany elewacji tj ruchu "tubusem" góra dół . Nie jest to jakiś duży ruch ale zauważalny, odpowiada powiedzmy na oko równowartości obrotu o około 15* śrubą kolimacyjną LG .

Moje przypuszczenia oscylują wokół ciężkiego jednak przecież LG ale czy to napewno to , nie wiem , a jeśli to to jak to poprawić ?

Wiem , że nie ma zapewne wielu użytkowników tego teleskopu, więcej chyba mamy wśród forumowiczów posiadaczy różnych ATM ów czy Taurusów ale może ktoś coś wie słyszał czytał i podpowie , konstruktorzy ATM pewnie coś wiedzą.

Zapraszam do wymiany myśli pomysłów, chętnie posłucham też innych cennych rad dotyczących użytkowania tej kobyły 😉

Czy Mak będzie lepszym rozwiązaniem od Newtona? 127 czy od razu 150 ? 
 

Dokupiłem też adapter ze śrubą 1/4" oraz zmieniłem przeciwwagę na cięższą, oryginalna okazała się za lekka. Tego zestawu używam do Księżyca najczęściej w powiększeniu 138 lub 104x.

Prowadzenie i obrazy są bardzo dobre. Całość waży 6984g czyli 7kg 🙂 i jestem bardzo zadowolony z tego zestawu. 

z góry dzięki z info, obecnie za długo go nie używałem, bo musiałem odesłać statyw do reklamacji 

Odnawiam hobby - długoletnia przerwa. I traktuję siebie jako; "rookie".

Postanowiłem wystartować od podstaw.

Wziąłem się za zerowanie lunetki polarnej montażu Bresser Exos2 ( taki odpowiednik EQ5). Luzuje się i dokręca po kolei 3 śruby by oś obrotu stała w miejscu jak kręci się RA.. Jest tam taki wystający "komin" na baterie do podświetlenia.I mam wrażenie, że niechcący obróciłem lunetkę w okół jej osi. Czy jest jakaś metoda żeby ją ustawić pod dobrym kątem. Do samego zerowania metodą prób i błędów doszedłem, ale nie wiem jak ustawić ją względem jakiegoś zera teleskopu. Szukałem, ale większość materiałów skupia się nad zerowaniem zamontowanej lunetki. Nawet instrukcja Bressera montażu dodatkowej lunetki do uboższego montażu EXOS1( eq3) o tym nie mówi. Pisałem do supportu Bressera, ale brak odpowiedzi. Ktoś miał z tym do czynienia? Niestety wytrawiany obraz jest bardzo skąpy - tylko oś , z punktem obrotu i małym kółkiem na gwiazdę polarną. - ...niestety nie nie jak w SW. I teraz nie wiem. Czy ręcznie wyzerować ustawienia RA i DEC a potem starać się przy takim zerowym ustawieniu dopasować oś w lunetce. Czy jest jakiś oznaczenie zerowego położenia. W sumie można kupić dodatkową lunetkę do montażu i musi być jakiś sposób.:-)Prośba o pomoc.

Pozdrawiam

Michał

Dopiero zaczynam swoją przygodę z obserwowaniem kosmosu i zastanawiam się, jak mogę udoskonalić ten sprzęt. Widziałam, że są teleskopy z serii Discovery, które mają funkcję GO TO. Czy da się takową zamontować w moim teleskopie? Czy da się coś zrobić, żeby były sztywniejsze nóżki? Jeszcze lepsza widoczność planet?

A może kupiłam totalnie zły teleskop i powinnam go oddać? Doradźcie proszę. 

Niestety mój program do robienia wykresów jest bardzo stary i w obecnych Windowsach zupełnie przestał akceptować polskie znaki i dlatego jest tylko wersja angielska wykresu.

Zależność jest zaskakująco liniowa i można z dobrym przybliżeniem opisać ją prostym równaniem:

ogniskowa w mm = 3.67 x (zewnętrzna droga optyczna w mm) + 1222

Zewnętrzna droga optyczna liczona jest od tylnej powierzchni, gdzie wkręca się tuleję mocującą akcesoria.
Zatem tuleję jaką tam każdy ma, należy już uwzględnić w drodze optycznej wstawianej do równania.

Wzór dobrze działa dla zewnętrznej drogi optycznej nie większej niż jakieś 240 mm i ogniskowej 2100 mm.
Dla większych wartości ogniskowa zaczyna rosnąć szybciej, dlatego ostatni pomiar przy drodze ≈ 260 mm został pominięty przy wyznaczaniu tej liniowej zależności.

Do znacznego wydłużania ogniskowej należy raczej podchodzić ostrożnie, gdyż dwa światłosilne lustra i menisk Maka mogą gorzej współpracować z dala od ustawień projektowych.
Według pomiarów „fabryczna” ogniskowa 1500 mm jest osiągana przy zewnętrznej drodze optycznej zaledwie 76 mm.

Dla bardziej zainteresowanych poniżej podaję trochę szczegółów jak wyglądały pomiary.

• Droga optyczna była wydłużana za pomocą zestawianych czterech przedłużek 2” o nominalnych długościach 35, 50 i dwóch 80 mm.
• Nie we wszystkich pomiarach tuleje mocujące przedłużek wchodziły na całą głębokość, podobnie używany okular 2”, którego tuleja jest dłuższa niż najkrótsza przedłużka.
  Wtedy dokładne wymiary tego co było zamocowane do Maka było mierzone suwmiarką. 
• Obrazem pomiarowym był Księżyc, fotografowany telefonem Galaxy S7 przymocowanym do okularu APM XWA 20 mm za pomocą adaptera własnej roboty, składającego się z pierścienia nakręcanego na gwint okularu, przyklejonego do etui z telefonem.
• Adapter i przedłużki:

• Pomiar odniesienia dokładnie takim samym zestawem został zrobiony na refraktorze TS 102/1122.
• Wyznaczona ogniskowa Maka została wyliczona jako wielkości Księżyca na zdjęciach z Maka, podzielona przez średnią wielkość Księżyca z trzech zdjęć z refraktora i taki iloraz pomnożony przez ogniskową refraktora.
  W ten sposób pomiary są niezależne od szczegółów układu pomiarowego, takich jak ogniskowa okularu czy położenie ogniska okularu względem jego obudowy.
• Niemała ogniskowa refraktora spowodowała, że wielkości odniesienia Księżyca były zbliżone do najmniejszych rozmiarów Księżyca w Maku, i dzięki temu udało się uzyskać bardzo przyzwoitą dokładność pomiarów.
• Podczas pomiarów Księżyc był bardzo nisko, z przechodzącymi chmurami, tak że systematyczne wyznaczenie wielkości Księżyca nie było całkiem łatwe.
  Aby na wszystkich zdjęciach mierzyć dokładnie w ten sam sposób, rozmiar Księżyca był zawsze mierzony na odcinku przechodzącym przez środki kraterów Tycho i Plato.
  Pomiary ośmiu wielkości Księżyca z Maka i trzech z refraktora wyglądają jak poniżej.
   

• Trzy pomiary odniesienia z refraktora pozwalają sprawdzić dokładność pomiarów najmniejszych, więc także najtrudniejszych do wyznaczenia, wielkości Księżyca.
  Także na każdym ze zdjęć odniesienia Księżyc jest w innym miejscu kadru, tak, aby sprawdzić, czy zniekształcenia geometryczne długoogniskowego i szerokokątnego okularu nie wprowadzają większych błędów.
  Wszystkie trzy zmierzone wielkości Księżyca dobrze mieszczą się w przedziale +/- 1 % względem średniej, więc zniekształcenia geometryczne okularu nie wpływają znacząco na dokładność pomiarów.
  Najprawdopodobniej sytuację ratuje bardzo mała matryca aparatu telefonu oraz to, że matryca cały czas była dokładnie w tym samym miejscu przed soczewką przednią okularu dzięki bardzo solidnemu mocowaniu telefonu.
  Spodziewam się, że przy zdjęciach „z ręki” błędy mogłyby spokojnie przekraczać 10 %.
• Noc wcześniej podobne pomiary były robione z okularem APM XWA 13 mm, ale przyszły gęste chmury i zanim zrobiłem wszystkie fotki trzeba było się zwinąć.
  Także przy najdłuższych ogniskowych Księżyc już nie mieścił się cały w kadrze, tak że do następnego pomiaru wziąłem okular z dłuższą ogniskową ale takim samym gwintem nadającym się do mocowania etui telefonu.
• Mak i refraktor były posadzone na jednym montażu SkyTee, a ich osie optyczne były zgrane z jednym wspólnym szukaczem optycznym:
   

Dla tych, którym szkoda życia na czytanie szczegółów co ja to przez tego Maka i TS-a widziałem, od razu w tym miejscu piszę, że Maczek bardzo dzielnie walczył z mniej więcej 3 razy droższym, 3 razy dłuższym i o połowę cięższym refraktorem.
Co prawda na żadnym teście nie wypadł lepiej, ale na większości z nich różnica była zdecydowanie mniejsza niż się spodziewałem.
W sumie to największym problemem nie była optyka Maka, tylko mechanika, gdyż w dużych powiększeniach używanych do testów bardzo trudno było dobrze ustawić ostrość. Gdyby Makczek miał jakąś przekładnię umożliwiającą dokładniejsze ustawienie lustra głównego, to kto wie, różnice może byłaby jeszcze mniejsze.

Oba teleskopy siedziały na montażu SkyTee2 z mikroruchami. Ich pola widzenia były zgrane i celowałem tylko szukaczem na refraktorze.
Oba teleskopy były wyposażone w identyczne kątówki pryzmatyczne Baadera BBHS T2.

Do testów w obu teleskopach używane były okulary tego samego typu, tylko o różnych ogniskowych, aby uzyskać jak najbardziej podobne powiększenia.
Takie były konfiguracje okularów, do których w opisie będę się odnosił za pomocą odpowiedniej liczby.

• Konfiguracja 1:
  TS: BCO 6, x190, pole 17’
  Mak: BCO 10, x150, pole 21’
   
• Konfiguracja 2:
  TS: Tak Abbe  4, x280, pole 9’
  Mak: Tak Abbe 6, x250, pole 11’
• Konfiguracja 3:
  TS: XW 3.5, x320, pole 13’
  Mak: XW 5, x300, pole 14’

Jak widać w refraktorze powiększenia były zawsze trochę większe ale mimo tego, że na dodatek refraktor ma o 20 % mniejszą aperturę, to obrazy w okularze nigdy nie miały zauważalnej różnicy jasności.
Dlatego też nie piszę nic o źrenicach wyjściowych, bo tu na papierze Mak miałby sporo większe, ale z uwagi na dużą obstrukcję centralną i może gorszą transmisję od refraktora, ilość światła w okularze w podobnych powiększeniach była podobna.

Obserwacje prowadziłem w ciągu dwóch nocy, po parę godzin każdej.
Pierwszej nocy seeing był średnio-przyzwoity, drugiej sporo słabszy.

Jowisz
W średnich warunkach seeingowych widoczność szczegółów w konfiguracji 1 była podobna.
Po przejściu na konfigurację 2 refraktor zaczął pokazywać ciut większy kontrast, z nieco wyraźniejszymi granicami pomiędzy pasami.
Na dokładniejsze porównania planeta była już za nisko i obraz w takim powiększeniu już bardzo falował.

Mars
W przeciwieństwie do Jowisza, Mars był jeszcze wysoko i obserwacje w konfiguracji 2 dawały dość stabilne obrazy.
Oba teleskopy pokazały ładny zarys kontynentów, z tym, że refraktor z wyraźnie lepszym kontrastem.
Refraktor pokazał także małe pojaśnienie na biegunie, które w Maku pojawiało się tylko sporadycznie.

Księżyc
Podczas moich obserwacji Księżyc wisiał nisko nad horyzontem i przez to obrazy falowały nawet w konfiguracji okularowej 1.
W takich warunkach udało mi się tylko stwierdzić, że obrazy w obu teleskopach były bardzo podobne.
Jedyna różnica to ciut lepszy kontrast w refraktorze, który powodował, że może przez 10 % czasu przebłyskiwały największe kraterki w Plato, podczas gdy w Maku niczego takiego nie udało mi się wypatrzeć.

M13
Oba teleskopy w konfiguracji 1 pokazały ładnie rozbitą kulkę, z mieniącymi się najjaśniejszymi gwiazdkami.
Obraz był podobnej, bardzo dobrej jakości i podobnej jasności.

Gwiazdy podwójne

W sumie to tu różnice na korzyść refraktora były największe, i to tym bardziej, im mniejsza separacja pomiędzy składnikami i gorszy seeing.
Przy przyzwoitym seeingu Kastor i Algieba były podobnie dobrze rozdzielone, z tym, że Mak miał dużo jaśniejsze i grubsze prążki dyfrakcyjne.
Schody zaczęły się na Epsilonach w Lutni, które były jeszcze stosunkowo nisko. Tu grubaśne prążki w Maku (konfiguracja 2) zmniejszały wrażenie separacji pomiędzy składnikami, lepiej widocznymi w refraktorze.
Od Epsilonów niedaleko było do Delty Cygni. Tu warunki były na granicy możliwości zobaczenia składnika B, który tylko raz na jakiś czas błysnął w refraktorze.
Nic takiego nie widziałem w Maku, prawdopodobnie też przez grubaśne krążki dyfrakcyjne, których ciągły ruch powodowany słabym seeingiem uniemożliwiał zobaczenia drugiego słabiutkiego składnika.

Najbardziej pocisnąłem oba teleskopy na Izarze, który pomimo tego, że był wysoko, przez słabszy seeing drugiej nocy był nadal trudnym obiektem.
Tu obserwacje były prowadzone w dość już ekstremalnej konfiguracji 3, bo dopiero takie powiększenia umożliwiły wyraźne dostrzeżenie niebieskiego składnika B, tyle, że tylko w refraktorze.
Grubaśne krążki tańczące we wszystkie strony w Maku bardzo przeszkadzały w dostrzeżeniu składnika B, który jakoś tam przebłyskiwał, natomiast obraz był zdecydowanie gorszy niż w refraktorze.
Z ciekawości w kątówkę refraktora wsadziłem okular 2.5 mm (Tak TOE 2.5, x450), który jeszcze ładniej pokazał składnik B.

Przy obserwacjach gwiazd podwójnych w pierwszą noc obrazy dyfrakcyjne były na tyle stabilne, że wyraźnie było widać, że są one jakby niekompletne, z kawałkiem jak ~1/6 pizzy wyciętym z obrazu dyfrakcyjnego.
Zgaduję, że to mogło być spowodowane prądami termicznymi w tubie, pomimo, że przed obserwacjami stała ona na dworze przez przynajmniej półtorej godziny.
Drugiej nocy już tego nie widziałem, bo raz, że obrazy dyfrakcyjne były o wiele mniej stabilne przez gorszy seeing, a dwa, że dłużej adaptowałem Maka przed obserwacjami.
Oczywiście refraktor, z dwoma cienkimi soczeweczkami, zdecydowanie tu Maka wyprzedza, bo jemu nawet w zimie pół godzinki najczęściej wystarcza.

Myślałem jeszcze o dodaniu paru testów do tego porównania, ale w końcu zdecydowałem na razie skończyć tu, bo w kolejce czekają inne „obserwacje porównawcze”.
Wątpię, aby więcej testów zmieniło już dość wyraźne wnioski na temat jakości obrazów z Maka 127 w doniesieniu do bardzo dobrego planetarnego refraktora o aperturze 102 mm.

Bardzo podobne zapiski i tak sobie robię na własny użytek, więc osobiście ten wpis nie kosztował mnie za wiele czasu, a może moje spostrzeżenia komuś się na coś przydadzą.
Zwłaszcza, gdyby ktoś rozważał zakup Maka 127 jako budżetowy teleskop do obserwacji planetarnych lub jakiś zapaleniec myślał nad długim dubletem o umiarkowanej aperturze do improwizowanych na szybko obserwacji w dużych powiększeniach.
Dzięki tym obserwacjom zdecydowanie zmieniłem moje myślenie o Makach.

Teraz to bardzo chętnie powiesiłbym przez parę pogodnych nocek koło tego TS-a Maka 150.
Tu mogłoby być jeszcze ciekawiej.
 

A ; Teleskop Sky-Watcher (Synta) / Producent: Sky-Watcher

• układ optyczny: Newton (reflektor)
• średnica zwierciadła: 76 mm
• długość ogniskowej: 700 mm
• światłosiła: f/9
• zasięg: 12 mag
• wyciąg okularowy: 1,25"
• montaż: azymutalny
• statyw: aluminiowy LT2
• wysokość statywu: 67-119 cm

B ; Teleskop Sky-Watcher / Producent: Delta Optical

• Układ optyczny: refraktor
• Średnica: 70 mm
• Ogniskowa: 900 mm
• Światłosiła: f/13
• Statyw: aluminiowy

C ; Teleskop Sky-Watcher / Producent: Delta Optical

• Średnica obiektywu: 60 mm
• Długość ogniskowej: 700 mm
• Światłosiła: f/11,7
• Zasięg: 10,9 mag
• Zdolność rozdzielcza: 2,33? łuku
• Zakres powiększeń: 10-120 razy
• Wyciąg okularowy: 1,25"
• Montaż: azymutalny AZ2

Tylko takie dane mam dostępne.

Proszę o pomoc.
Jako że nic za to nie zapłacę, szkoda było by dostać coś kiepskiej jakości choć i tak nie uważam że są jakieś super ;) ""

Pozdrawiam.

I jak sprawdzić, jak moje jest dobre ?

Dwa pytania, potrzeba odpowiedzi 🙂

Ostatnio walczę z moim Newtonem SW z systemem GOTO. Mam kilka problemów technicznych:

1.  Kiedy chcę przeprowadzić wyrównanie teleskopu z pozycji północ/poziom, to silniki GOTO nie mają "siły" żeby podnieść tubę. Tu uwaga, że teleskop jest wyważony "na twarz" i jak go nie podtrzymam, to przód opada. Niemniej jednak nawet jak asystuję w wyważeniu, to i tak silniki nie dają rady. Można to jakoś podregulować czy tak ma być?

2.  Sterowanie teleskopem za pomocą Stellarium w ogóle nie działa. Stellarium się lączy normalnie z GOTO za pomocą SynScan Pro i "widzi" systema prawidłowo, ale sterowanie nie działa. Zarówno to ręczne (strzałki), jak i wybranie konkretnego obiektu i wybranie opcji GOTO. Jakieś pomysły dlaczego?

Z góry dzięki za wszelkie pomysły.

Pozdrawiam,

Sirius

Od niedawna jestem w posiadaniu teleskopu

Sky-Watcher (Synta) BKP15012EQ3-2

http://deltaoptical.pl/blizej_nieba/teleskop-sky-watcher-synta-bkp15012eq3-2,d985.html oraz okularu

Sky-Watcher SWA Plossl 7 mm

http://deltaoptical.pl/okular-sky-watcher-swa-plossl-7-mm,d1204.html

Jako pierwszy cel wybrałem Saturn. Byłem zaskoczony jak łatwo zobaczyć pierścienie Saturna nawet w amatorskim teleskopie. Jako kolejny cel wybrałem sobie obiekt z katalogu Messiera M51. Mimo naprawdę czystego nieba i namierzenia miejsca gdzie teoretycznie M51 powinno się znajdować nic nie udało mi się zobaczyć (może brak umiejętności).

Postanowiłem wybrać jakiś prostszy obiekt z katalogu Messiera i trafiłem na ciekaw info:

http://mojeobserwacje.blox.pl/resource/galeria4.html

Jeśli informacje zawarte na powyższej stronie są prawdziwe to mój teleskop nie pozwoli mi zobaczyć jakichkolwiek szczegółów np. ramion galakyki?

Czy wszystkie obiekty z katalogu Messiera w moim teleskopie będą tylko świecącą małą plamką ?

Pozdrawiam i z góry dziękuje za pomoc

Roman

Mój brat ma taki problem z makiem: dovetail odpadł od tuby i niestety tuba lekko gruchnęła. Mak jest cały ale dovetail już się nie przykręca do tuby. Śruby wkręcone do tuby chodzą luźno. Jako że dovetail gwintowania jako tako chyba nie ma, a gwinty w śrubach wyglądają na całe to obstawiam, że wyrobiły się gwinty w samej tubie.

Pytanie co teraz?

Czy można spróbować wkręcić inne śruby bez uszkadzania tuby i toru optycznego? 

Czy może taśma montażowa (nie ufam im) ? 

Nie wiem jak z nawierceniem otworów w tubie, to pewnie nie jest takie proste. 

Zdarzyło się to kiedyś komuś? 

Będę wdzięczny za sugestie.