nie widziałem w polskim internecie zbyt wielu informacji na temat szukaczy typu plate solver do wizuala, a właśnie się w taki zaopatrzyłem i chciałbym opisać swoje pierwsze wrażenia - może komuś się przyda.
Na początek może krótkie wyjaśnienie jak działa taki szukacz: otóż celujemy w niebo, a urządzenie oblicza dokładnie, gdzie celujemy, na podstawie robionych zdjęć nieba, a nie informacji z żyroskopów czy enkoderów. Informacje te można potem wykorzystać dla rozwiązań typu Push-To czy Go-To. Są na rynku komercyjne rozwiązania wykorzystujące ten mechanizm, np. Celestron StarSense. 

Jako, że nie mam już tyle czasu co kiedyś na szukanie DSów, a mniejsza ilość czasu spędzanego przy teleskopie skutkuje słabszą znajomością nieba, stwierdziłem, że chciałbym maksymalizować pozostały czas na patrzeniu przez okular na obiekty, a nie na żmudnym czasami star-hoppingu. Dowiedziałem się niedawno o ciekawym projekcie szukacza plate-solvingowego bazującym na popularnym Raspberry Pi - projekcie Cedar - i postanowiłem sprawdzić, co potrafi. Spoiler: jestem po pierwszych testach, działa to fenomenalnie!

Najpierw opiszę, jak przebiegł test, a później, jak złożyłem urządzenie i ile mnie to kosztowało. 

Test szukacza Cedar

Jako, że nie mam w mieście teleskopu pod ręką, do testu posłużyłem się aparatem z teleobiektywem 600mm zamontowanym na statywie, do którego przymocowałem szukacz:

Jak widzicie, szukacz można zasilić z power banka - ogromna zaleta w terenie. 

Po włączeniu urządzenia łączymy się z siecią Wi-Fi którą Cedar tworzy. Wchodzimy na stronę kalibracyjną w sieci lokalnej, ustawiamy ostrość, i kalibrujemy ustawienie tak, żeby teleskop i szukacz patrzyły w to samo miejsce. I gotowe. Cedar robi zdjęcia nieba i analizuje je, obliczając współrzędne:

Cedar działa w sieci lokalnej podając koordynaty do aplikacji takich jak Stellarium czy Sky Safari. Dzięki temu na telefonie mamy podgląd, gdzie dokładnie celuje teleskop (tutaj zrzut ekranu ze Stellarium Mobile, którego ja używam):

Nakładka pokazująca gdzie celujemy przesuwa się po ekranie w miarę przesuwania teleskopu. Na nie do końca ciemnym jeszcze, miejskim niebie, szukacz nie pomylił się ani razu, gdy celowałem po kolejnych Mkach i robiłem testowe zdjęcia, sprawdzając, czy trafiłem. Działa to wręcz bajecznie, jestem wręcz w lekkim szoku. 

Koszty i budowa szukacza

• Raspberry Pi 4 1GB RAM - 168PLN
• kamera IMX462 - 130PLN
• obiektyw 25mm z gwintem M12 - 90PLN

Do tego trzeba dołożyć rzeczy, które pewnie część osób ma w domu, jak zasilacz lub power bank i karta pamięci >32GB. Pudełko można wydrukować w 3D (koszt online ok. 60zł, ja posłużyłem się znajomym, który ma drukarkę), lub samemu coś wykombinować. 

Jeśli chodzi o samo zbudowanie szukacza, to jest to bardzo proste - kamerkę podłączamy do Raspberry Pi, na kartę pamięci wrzucamy gotowy obraz systemu, pakujemy do pudełka... i to tyle. 

Przydatne linki

• Wątek autora projektu na Cloudynights z wieloma informacjami: https://www.cloudynights.com/forums/topic/927634-introducing-the-cedar-e-finder/
• Strona projektu na GitHub z wszelkimi instrukcjami i dokumentacją: https://github.com/smroid/cedar-server
• Projekt pudełka do druku 3D: https://www.thingiverse.com/thing:6995142

Podsumowanie

Ja od dzisiaj rezygnuję z tradycyjnego szukacza i przerzucam się na Cedara. Jestem pod dużym wrażeniem, jak dobrze to działa. 

Jakieś pomysły czy może po prostu kamery są lipne.

Jak wiemy, teleskop astronomiczny jest to takie urządzenie optyczne, które zbiera duże ilości światła i jednocześnie zwiększa kątową skalę obrazu widzianą przez oko. Aby oko mogło w nim dostrzec obraz, teleskop posługuje się tandemem układów optycznych - obiektywem i okularem. Odpowiednio żonglując parametrami okularu i obiektywu, zapewniamy sobie odpowiednią skalę obrazu, jasność i wystarczającą jego jakość. A więc po kolei:

Obraz tworzony przez obiektyw teleskopu można dostrzec patrząc nań bezpośrednio, umieszczając go na matówce lub matrycy lustrzanki/kamery, albo na skrawku matowej torebki foliowej. Po użyciu lupy jest możliwe obserwowanie obrazu z odległości kilkudziesięciu milimetrów, jednak nie można oglądać komfortowo obrazu w teleskopie z odległości np. 6 mm. W tym celu stosuje się okulary astronomiczne. W odróżnieniu od lupy, okulary astronomiczne dają komfort rozglądania się w szerokim polu widzenia, umożliwiają dokładne i wygodne umiejscowienie oka w muszli ocznej i mają standardowe obudowy, pasujące do każdego teleskopu. Najważniejszą cechą okularu astronomicznego, jest ogniskowa. Jest to odległość, z jakiej ludzkie oko widzi w nim obraz tworzony przez obiektyw teleskopu. Ogniskowe okularów dostępnych w sprzedaży wahają się od 2,5 do 50 mm, dzięki temu istnieje możliwość doboru okularu do różnych zadań.

W celu zrozumienia schematu doboru okularów do teleskopu należy zapoznać się z bardzo ważnym pojęciem ? źrenicą wyjściową teleskopu. Powstaje ona w wyniku zestawienia obiektywu z okularem we właściwej odległości. Można ją zaobserwować bezpośrednio jaki mały, świetlisty krążek, umieszczając skrawek matowej torebki foliowej przy okularze włożonym do wyciągu. Źrenica wyjściowa jest odwzorowaniem apertury teleskopu, widzianej przez okular. Podczas obserwacji nieba przysuwa się oko blisko okularu, aby trafić krążkiem źrenicy wyjściowej dokładnie w źrenicę oka. Wtedy można dostrzec obrazy gwiazd, mgławic i planet.

Dzięki pozycji oka ściśle dopasowanej do okularu, cała powierzchnia źrenicy wyjściowej teleskopu rzutowana jest na siatkówkę dokładnie z odległości dzielącej ją od źrenicy oka. Co bardzo ważne, dzieje się tak zawsze, bez względu na pole widzenia okularu, aperturę, światłosiłę, ogniskową, powiększenie, czy inne parametry teleskopu. W zależności od średnicy źrenicy wyjściowej, obraz jest jasny, bądź ciemny. Przy ocenie jego jasności liczy się tylko i wyłącznie średnica źrenicy wyjściowej i sprawność optyczna teleskopu, która zawsze jest mniejsza od jedności. Oznacza to, że przez teleskop nie można obserwować obrazu jaśniejszego, niż widzianego okiem nieuzbrojonym.

Zazwyczaj, źrenica wyjściowa teleskopu jest mniejsza od średnicy źrenicy oka, w ciemności rozszerzającej się do około 7 mm. Jeśli źrenica wyjściowa teleskopu jest większa, traci się cenną aperturę teleskopu, która zostaje ?ścięta? przez źrenicę oka. Przy skrajnych średnicach źrenic wyjściowych lawinowo rosną wady optyczne oczu, a mianowicie astygmatyzm i nierównomierności powierzchni rogówki. Dodatkowo, skrajne wartości powodują powstawanie niepożądanych zjawisk, takich jak spadek jasności, ostrości i kontrastu obrazu. Zakres źrenic wyjściowych gwarantujących wysoką jakość obrazu w teleskopach astronomicznych waha się od 1 do 5 mm, a maksymalna jakość osiągana jest przy 2 ? 2,5 mm. Należy zapamiętać, iż okular o ogniskowej f w teleskopie o światłosile obiektywu F wygeneruje źrenicę wyjściową o średnicy Z:

Z = f / F

gdzie Z i f wyrażamy w milimetrach.

Zauważmy, że nawet teleskopy Cassegraina i długoogniskowe refraktory o bardzo małych światłosiłach, mogą uzyskiwać duże źrenice wyjściowe i dostarczać do oka jasny obraz. Wystarczy użyć okularów o dużych ogniskowych. Przykład: okular 50 mm zastosowany w teleskopie SCT o światłosile F/10 zapewnia źrenicę wyjściową 5 mm. Za to ten sam okular zastosowany w teleskopie Newtona o światłosile F/5 wygeneruje źrenicę wyjściową 10 mm, która jest nieakceptowalna. Kolejny przykład: Okular 5 mm w teleskopie Newtona o światłosile F/5 oznacza źrenicę wyjściową równą 1 mm. Za to przytaczany wcześniej teleskop SCT będzie miał źrenicę wyjściową z tym okularem wynoszącą 0,5 mm która sprawi, że obserwacje staną się mało komfortowe przez ciemny obraz o niskiej jakości.

Na zakończenie, zamieszczam sporządzone przez siebie dwa rysunki:

Szacunkowa zależność między średnicą źrenicy wyjściowej, a jakością obrazu w teleskopie:

System optyczny tworzony przez okular astronomiczny typu Nagler oraz oko obserwatora:

Teraz, może słowo o okularach samych w sobie:

Okulary ?kitowe?, dostarczane w pudełku z teleskopem dzielimy na XVII-wieczne konstrukcje Huygensa, okulary Ramsdena i nieco nowocześniejsze okulary Kellnera. Te rodzaje okularów posiadają małe pole widzenia, odpowiednio 40, 35 i 45 stopni, nie pozwalające ogarnąć wzrokiem większej części nieba. Ich odległość od oka jest bardzo mała, w praktyce należy niemal dotykać okiem soczewki, aby objąć pole widzenia. Transmisja tych okularów jest niska, gdyż nie posiadają powłok wielowarstwowych, a prosta konstrukcja nie pozwala skorygować wielu własnych wad optycznych, zwłaszcza aberracji chromatycznej, astygmatyzmu, komy i krzywizny pola widzenia. Niedokładne wykonanie, nieefektywne powłoki, skutkują nieostrym obrazem pełnym odblasków  i pozbawionym kontrastu. Te okulary nie są rekomendowane, jeśli poważnie myślimy o obserwacjach nieba.

Warto doinwestować teleskop w odpowiednie okulary.

Pierwszą konstrukcją optyczną okularów którą można polecić to okulary Plossla. Składają się z czterech soczewek w dwóch grupach. Ich pozorne pole widzenia wynosi od 50 do 58 stopni, a odległość od oka wynosi 70-80% wartości ogniskowej. Z racji prostej konstrukcji zapewniają dobrą transmisję i brak odblasków, o ile zastosowane są na nich wielowarstwowe powłoki. Ich aberracje są dobrze korygowane, jeśli obiektyw teleskopu nie posiada światłosiły większej od F/6.

Interesującą konstrukcją okularów są okulary ortoskopowe. Małe pole widzenia wynoszące 40-45 stopni, jak i odległość od oka wynosząca 80% wartości ogniskowej są przeciętne, lecz siła ortoskopów leży gdzie indziej. Specyficzna konstrukcja optyczna powoduje, że obraz w nich wykazuje się nadzwyczajną ostrością, kontrastem, brakiem chromatyzmu i jest pozbawiony wad geometrycznych (dystorsji). To właśnie spowodowało, że najbardziej cenione na świecie okulary do obserwacji szczegółów Księżyca i planet to właśnie ?ortoskopy?.

Wartą polecenia grupą uniwersalnych okularów są okulary Erfle'a. Od Plossla odróżnia je umieszczenie soczewki/dubletu achromatycznego pomiędzy dwoma zespołami soczewek, co zwiększa pozorne pole widzenia do 60-70 stopni. Stopień korekcji okularów Erfle'a w światłosilnych teleskopach nie należy do najlepszych. W porównaniu z Plosslem, nie ma postępu, co widać zwłaszcza na brzegach powiększonego pola widzenia. Odległość od oka zależy od ich ogniskowej i wynosi od 50 do 80% wartości ogniskowej.

Znaczący postęp w konstrukcji okularów dokonał się w drugiej połowie XX wieku. Coraz lepsze gatunki szkieł, lepszy dobór i wykonanie, wydajniejsze powłoki i wprowadzenie symulacji komputerowych zaowocowały opracowaniem wielu nowych konstrukcji optycznych. Dominującym odbiorcą nowoczesnej optyki był przemysł w USA, Niemczech i Japonii. Nowoczesne technologie, z jednej strony maksymalizowały pozorne pole widzenia, z drugiej, zwiększały odległość od oka, aby możliwe były komfortowe obserwacje w okularach korekcyjnych. Miłośnicy obserwacji nieba mieli w tym wszystkim najmniej do powiedzenia, aż do lat 70 wieku XX, kiedy amerykański pasjonat astronomii i optyk Albert Nagler skonstruował swój pierwszy okular szerokokątny, dedykowany do obserwacji astronomicznych. Specyficzna budowa wewnętrzna jego okularu umożliwiała osiągnięcie pozornego pola widzenia aż 82 stopni, przy wciąż akceptowalnej odległości od oka.

Z drugiej strony, konstruktorzy okularów dążyli do zwiększenia odległości od oka. Ujemne elementy optyczne na drodze światła oraz specjalne gatunki szkieł o niezwykle wysokim współczynniku refrakcji umożliwiały uwolnienie od zmienności odległości od oka w funkcji ogniskowej okularu. Potocznie, ta grupa okularów zwana jest ?lantanowymi?. Radzą sobie one w dowolnym teleskopie o światłosile F/4 i większej, dostarczając fenomenalnej jakości obraz.

Ostatnią nowiną w świecie okularów są 100-stopniowe, wieloelementowe konstrukcje optyczne, dzieło zaawansowanych symulacji komputerowych. Użycie najbardziej egzotycznych gatunków szkieł i przemyślana budowa wewnętrzna zredukowały wszelkie aberracje i odblaski do minimum. Zniknęła uciążliwa dystorsja poduszkowa, na którą cierpią okulary Nagler i podobne do nich. Odległość od oka w tych nowoczesnych układach optycznych nie zmienia się wraz ze zmianą ich ogniskowej i wynosi wygodne, kilkanaście mm. W takich okularach mieści się 4-krotnie większa powierzchnia nieba, niż w okularach Plossla. Daje to możliwość oglądania tego samego obiektu przy znacznie wyższym powiększeniu. Znacznie zmniejsza się jasność tła, wzrasta kontrast i skala obrazu, co przekłada się na fenomenalne wrażenia z obserwacji. Pomimo obecności do nawet dziesieciu elementów optycznych, transmisja i kontrast tych okularów stoi na bardzo wysokim poziomie, a jest to efektem stosowania w nich najnowocześniejszych powłok antyodblaskowych i dokładnemu wykonaniu soczewek. Do tego, najlepiej ze wszystkich znanych konstrukcji optycznych radzą sobie z korekcją wad własnych na brzegach pola widzenia, nawet przy światłosile F/4. Znane są przypadki udanych obserwacji z użyciem okularów Ethos teleskopami o światłosile rzędu F/2,8!

Zaawansowane okulary, takie jak Nagler, Delos, Ethos i inne integrują w swoim wnętrzu pozytywne (skupiające) i negatywne (rozpraszające) grupy soczewek. Element ujemny, zwany elementem Smytha, znajduje się na wejściu okularu. Konwertuje on obraz dawany przez obiektyw na odpowiednio powiększony obraz leżący w nowej płaszczyźnie, widocznej dla elementu dodatniego, który dzięki istnieniu elementu ujemnego, ma ułatwione zadanie w dostarczaniu do oka skorygowanego obrazu o dużym kącie widzenia. Element Smytha działa niczym Barlow, zmniejszając stromość stożka światła docierającego z obiektywu. Płaszczyzna obrazu tworzona przez obiektyw i nowa płaszczyzna obrazu przetransformowana przez element Smytha nie pokrywają się ze sobą, jak ma to miejsce w prostych konstrukcjach okularów, przez co złożone okulary zwykle "wystają" z wyciągów bardziej niż ich proste odpowiedniki.

Bardzo istotną rolę pełni tu tzw. diafragma okularu. Jest to przysłona pola widzenia. Oko patrzące w okular widzi ją, jako granicę obrazu położoną w nieskończoności. Przy właściwym ustawieniu ostrości dla oka pozbawionego nad/krótkowzroczności, płaszczyzna diafragmy i obrazu w okularze powinny zgadzać się ze sobą. W takim przypadku, nastęuje również pełne pokrycie płaszczyzny diafragmy takiego okularu z płaszczyzną ogniska obiektywu teleskopu. Nie ma wtedy znaczenia ani długość jego ogniskowej, ani światłosiła, ani średnica. To dlatego względne różnice "backfocusa" czy też "wysokości ostrzenia" rozmaitych okularów zawsze będą identyczne, bez znaczenia na rodzaj teleskopu, w jakim się znajdują.

Odległość źrenicy wyjściowej ER, jest to konkretna odległość, która działa jak "wiaderko" zbierające skolimowane wiązki promieni światła w jednej średnicy źrenicy wyjściowej. Biegną one pod różnymi kątami od środka obrazu, aż do diafragmy. Są to bardzo strome kąty, więc konstruktor okularu ma bardzo trudne zadanie w opanowaniu sztuki właściwego pozycjonowania źrenicy wyjściowej w przestrzeni za okularem, tak samo, jak sztuką dla obserwatora jest pozycjonowanie źrenicy oka w tej przestrzeni. Jest to aktualnie jednej z najtrudniejszych aspektów projektowania nowoczesnej optyki szerokokątnej. Błędy konstrukcyjne prowadzą do powstania tzw. aberracji sferycznej źrenicy wyjściowej, kiedy to wiązki centralna i skrajna nie przecinają się w tej samej odległości, jak wiązki pośrednie. Skutkuje to męczącym i trudnym w obserwacji obrazem, "fasolkowaniem", a w skrajnych przypadkach całkowitym zanikaniem obrazu przy lekkim poruszaniu głową.

Napisałbym jeszcze o dobieraniu krzywizn pola widzenia obiektywu / okularu i innych wadach optycznych, obliczaniu dokładnej skali obrazu bazując na trygonometrii, ale już nie daję rady. Może jutro.

    Ostatnio aktywny byłem tu w październiku 2022, a więc nieco ponad trzy lata temu. Napisałem wówczas mój pierwszy tu post (ten jest drugi) na temat refraktora SW 150/750, który miałem chęć kupić. I dzięki Wam – Szanowni Forumowicze, po zasięgnięciu od Was nauk, uniknąłem bardzo poważnego błędu. Tłumaczyliście a ja przyswajałem i zrozumiałem błąd. Dziękuję! 

   Szkoda, że tamten temat został okrojony przez moderatora do absolutnego minimum, bo przez to „zgubiłem” kontakt do Kolegi, który mocno douczał mnie na priwie. Niestety nie pamiętam jego nicku, jeśli to teraz czyta, to bardzo proszę o ponowny kontakt. 

   Przez te trzy lata, niedużo ale trochę się działo. Najpierw okazyjnie za około połowę sklepowej wartości, kupiłem z drugiej ręki pod przyszły sprzęt, statyw z montażem - Celestron Advanced VX. Cieszyłem się z niego niezmiernie, zamontowałem na niego mojego starego refaktorka SW 120/1000 a montaż od kompletu EQ5 odstawiłem do kąta. Jednak dość szybko nowym nabytkiem się rozczarowałem. Założenie było dobre, ale nie sprawdziło się. Kupiłem kiedyś Nextara 8” który pozbawiony paralaktycznego kąta, za każdym razem należało go kalibrować aby się odnalazł. I to był jeden z dwóch powodów dla których skorzystałem z trzydziestodniowego terminu na zwrot. Drugim powodem była duża aberracja chromatyczna w pobliżu krawędzi pola widzenia. Kupując montaż paralaktyczny z możliwością prowadzenia, założenie było takie, że po dokładnym ustawieniu go względem gwiazdy polarnej, po włączeniu już powinien iść. A tu d… nic z tych rzeczy, za każdym razem trzeba tak samo kalibrować, jak Nextara. No chyba że ja robię coś źle, jeśli wiecie jak wymusić na nim współpracę bez kalibrowania, to będę bardzo wdzięczny. Na chwilę obecną powróciłem do mojego EQ5, na którym posadowiłem mój najnowszy nabytek, którego nie miałem jeszcze okazji wypróbować. Decyzja o wyborze właściwego sprzętu trwała ponad trzy lata, bo jak wiecie, taki wybór to nie jest łatwa sprawa. W moim pierwszym poście wytypowałem dwa SCT – 8 i 9,25 cala oraz kilka apochromatów. W pierwszej kolejności udało mi się wyeliminować lustra – jednak to nie dla mnie. Apochromaty rozpatrywane były w zakresie 125 do 140 mm. Głowiłem się i troiłem – dobry dublet czy po prostu triplet. Dylematów nie było końca, każdy ma przecież swoje plusy i minusy. Dublet lżejszy i szybciej się wychładza, natomiast triplet zawsze przebije go jakością, no ale też droższy – i bądź tu mądry…

   W ostatniej fazie na placu boju pozostały już tylko dwa – APM 140/980 dublet z kombinacją szkieł - lantanowego z FPL-53 (bardzo dobry dublet), oraz ES 127/952 triplet ze szkłem FCD-100, a skoro triplet, to w obudowie z włókna węglowego aby zbić jego wagę. Między oboma tymi sprzętami byłą niewielka w sumie różnica cenowa, więc wybór padł na nieco droższy sprzęt z większą aperturą. A że czekałem długo z nowym nabytkiem, to już nie robiło mi różnicy aby poczekać sobie do przecen z okazji Black Friday. I to było to! Tydzień przed szczytem, tj. tym właściwym piątkiem, na stronie APM obniżka o 10%, czyli do poziomu jakiego często obniżają w ciągu roku. Już prawie miałem kupować, ale wszedłem sobie jeszcze na stronę Bressera, na której obserwowałem sobie od dłuższego czasu ES-a w tubusie z włókna węglowego. A tu, bum! Obniżka 33%. Za sprzęt który normalnie kosztuje ok. 2500 funtów zapłaciłem niecałe 1700. Gdy zajrzałem na te strony wieczorem piątku właściwego, to ES-y już były wyprzedane z ceną jeszcze niższą o jakieś 250 funtów. Jestem ciekaw czy za tyle sprzedali kolejny egzemplarz, czy to ja kupiłem jedyny jaki mieli a cenę obniżyli dla picu. Gdzie tu zysk, takie sprzedawanie za połowę ceny nominalnej? APM też coś tam jeszcze obniżył, ale już było za późno, ES opłacony i nadany do wysyłki. Ale absolutnie nie żałuję. Ta 127-mka to w porównaniu do mojego SW 120 to kawał rury jest, więc dobrze że nie kupiłem tej 140-tki, chyba by mnie przerosła. Z resztą prawdopodobnie musiałbym mieć do niej inny montaż, a tu EQ5 bez problemu – jak na razie. Mój ES musiał być wysłany do Polski, ponieważ po Brexicie opcja wysyłki z Niemiec do Anglii nie istnieje, gdzie przypomnę mieszkam. Przywiozłem go niedawno swoim samochodem jak byłem w Polsce na święta – w ostatniej chwili umknąłem śnieżycom. Tyle historii i przygód na temat kupna, zaraz będę potrzebował porady. 

   Muszę teraz dokompletować nieco mojego ES-a. Szukacza na razie przełożyłem ze starego SW i muszę przyznać, że idealnie się komponuje. Jego uchwyt jest w kolorze montażu, więc ta opcja zostaje, lepszego szukacza nie potrzebuję, dokupię taki sam żeby SW nie był okaleczony. Musiałem też tymczasowo przełożyć redukcję okularu z 2” na 1,25”, bo jej również -  jak szukacza - w zestawie nie było. I tu mam pytanie. Zastanawiam się czy nie zastosować na stałe zamiast takiej redukcji, dobrej jakości kątówkę, która jednocześnie będzie pełnić funkcję takiej redukcji. Z jednej strony 2” a z drugiej stałe 1,25” lub również 2” ale z redukcją do 1,25”. Kąt jaki mnie interesuje to tylko 45 stopni. W zenicie nie spodziewam się wiele obserwować, a gdyby nawet napatoczyła się tam jakaś ciekawa mgławica, to 45^o też da radę. Te kątówki z tego co już tam trochę poczytałem są bardzo różne, jedne potrafią korygować aberracje a inne ich dodają. Są też takie, który odwrócony obraz refraktora, ponownie go odwracają dając obraz rzeczywisty – ciekawe. Która kątówka lepsza – dwucalowa na wejściu czy mniejsza i tańsza 1, 25? Czy rozmiar na wejściu ma jakieś większe znaczenie poza mniej lub bardziej uzasadnioną obawą winietowania? Domyślam się że większa lepsza, ale jestem ciekaw Waszych opinii. Mój nowy sprzęt prezentuje się naprawdę olśniewająco - na razie tylko prezentuje - i staram się dobierać miłe dla oka akcesoria, jak np. wspomniany wcześniej fajnie komponujący się szukacz z montażem. Spodobał mi się typ kątówek z zaokrągloną obudową pryzmatu. Problem w tym, że są w bardzo przeróżnych przedziałach cenowych -  od kilkunastu do kilkuset funtów. Może zapodam kilka linków żebyście mogli się na ich temat wypowiedzieć, bo ja nie mam o tym zielonego pojęcia.

Linkuję kilka przykładowych kątówek, które rozpatruję:

 1.) https://www.ebay.co.uk/itm/266976196778

 2.) https://www.astroshop.eu/amici-prisms-45d/omegon-2-45d-amici-prism/p,53636

 3.) https://www.astroshop.eu/amici-prisms-45d/omegon-45d-2-to-1-25-amici-prism/p,33298?_gl=1*19r038o*_up*MQ..*_ga*MjM0Njc3NTI2LjE3NjgxNDgwMTQ.*_ga_38NSSRQJL0*czE3NjgxNDgwMTMkbzEkZzEkdDE3NjgxNDg0NzMkajYwJGwwJGg3NzkyOTA4OTc.*_ga_CG05FXP3L8*czE3NjgxNDgwMTMkbzEkZzEkdDE3NjgxNDg0NzMkajYwJGwwJGgyMDk4ODYxODAy*_ga_KTF4JLSR0L*czE3NjgxNDgwMTQkbzEkZzEkdDE3NjgxNDg0NzMkajYwJGwwJGg2MTU3NDc2Nzc.

 4.) https://www.ebay.co.uk/itm/267116799515?chn=ps&_ul=GB&norover=1&mkevt=1&mkrid=710-134428-41853-0&mkcid=2&mkscid=101&itemid=267116799515&targetid=2334151149343&device=c&mktype=pla&googleloc=9046075&poi=&campaignid=20958443039&mkgroupid=165508169676&rlsatarget=pla-2334151149343&abcId=9371139&merchantid=115237437&gad_source=1&gad_campaignid=20958443039&gbraid=0AAAAAD_Lr1fPxoNzTOiZgPkXfqNONMP3d&gclid=Cj0KCQiAsY3LBhCwARIsAF6O6Xj_VyBPqZPYssjAqaZDqbILR6RybOiB3gls7_1Mx5BTbzW-DNh_360aAngKEALw_wcB

 5.) https://www.astroshop.eu/amici-prisms-45d/omegon-2-45d-amici-prism/p,44198

   Generalnie zauważyłem, że ten typ kątówek występuje pod różnymi markami – tymi znanymi i tymi nieznanymi, ale generalnie wygląda to tak samo lub bardzo podobnie. Zasada, jaką też zauważyłem, jest taka że te z czerwonym paskiem są droższe od tych bez pasków, a te z paskiem złotym są droższe od tych z czerwonym paskiem. Choć oczywiście to tylko uogólnienie, które nie do końca pasuje do zestawu jaki powyżej przedstawiłem, ale generalnie tak jest. Czym się te trzy główne typy różnią od siebie nie mam pojęcia. Będę wdzięczny jeśli ktoś mnie oświeci.

Jako gwiazdę przewodnią ewentualnej dyskusji, która mam nadzieję się tu pojawi, zapalam myśl, że chodzi tu o spasowanie okularów nie tylko z dobrym obiektywem refraktora, ale przede wszystkim należy uwzględnić jego światłosiłę, czyli stosunkowo krótką ogniskową.

 SVBONY SV188P 2", dielektryczna, 90 stopni  oraz okular Svbony 26 mm SV154 SWA 70° 2

Czy mogę prosić o opinie czy  do obserwacji obiektów DS będzie to przyzwoity zestaw na początek?  

Z góry dziękuję za pomoc i opinie.

Jest 11 mm pod red dot ale potrzebuję czegoś bardziej uniwersalnego...

Z góry dziękuję za pomoc !

https://www.teleskop-express.de/de/adapter-10/adapter-t2-m42x0-75-122/ts-optics-adapter-von-2-auf-1-25-und-t2-fuer-okulare-und-t2-adaptionen-282

a drugi to bajerancki twist-lock: 

https://www.astroshop.pl/adaptery-redukcyjne-i-okladki/skywatcher-adapter-twist-lock-2-1-25-/p,33418

Teoretycznie twist-lock powinien lepiej centrowac i trzymac, ale jak to wyglada w praktyce? Planuje wieszac tam lustrzanke od czasu do czasu, czyli pewnosc uchwytu i stabilnosc bylaby dosc wazna. Co byscie mi poradzili?Dziekuje z gory za kazda odpowiedz. 

Pozdrawiam,

Pawel

https://teleskopy.pl/product_info.php?products_id=11349&srsltid=AfmBOorDYvmbVPp3nNtZOYs-ZKNNlSEcuYIvZFfu6ByhcSau2RH5IU2U

Witam,

Od jakiegoś czasu przeglądam internet w poszukiwaniu projektu focusera. Jest trochę tych projektów, pytanie czy ktoś z kolegów używa takiego rozwiązania i jest w stanie polecić jakiś projekt oraz zdać relację z uruchomienia i skuteczności działania ?

Celuję w projekty na bazie płytek arduino, ponieważ posiadam te moduły w różnych wersjach i mam z nimi doświadczenie i wiedzę, posiadam też kilka różnych sterowników do silników krokowych i silniki. Interesuje mnie sprawdzony projekt, najchętniej z silnikiem bezpośrednio na osi regulacji ręcznej wyciągu bez dodatkowych przełożeń.

Nie mam za to żadnego doświadczenia z programami do ustawienia ostrości, na czym polega regulacja i czym się te programy kierują. Jakich programów używacie do ustawienia ostrości i czy można liczyć, że będą współpracować z takim focuserem DIY ?

Przyznam się iż mam ogromne kłopoty z regulacją ostrości manualnie, mimo posiadania maski itd.. nie powiem ile materiału jest do kosza bo znów źle ustawiłem, jestem tym już delikatnie mówiąc zirytowany.

Mam nadzieję, że to urządzenie rozwiąże mój problem.

Z góry dzięki za pomoc i wyjaśnienia. 

Chcę zakupić okular do planet, żeby bez Barlowa obserwować. Myślę o czymś takim: 

Okular Orion Edge-on 5 mm ( 08885)

A moje pytanie to z jaką ogniskową wziąć?

Mam Dobsona z GOTO, SW 12" lustro 305mm, ogniskowa 1500mm

Producent podaje maksymalne użyteczne powiększenie 600x, czyli oba okulary 3mm i 5mm mieszczą się...

Pytam Was, co macie doświadczenie. Który okular Wy byście kupili. Wiem tyle, że przy tym maksymalnym powiększeniu to szału nie ma, ale osiągałem to z soczewką Barlowa. Bez niej po drodze powinno być trochę lepiej? Dobrze rozumuję??? 😛

Pozdr. Marek

Na wstępie pragnę zaznaczyć że jestem nowy na forum (cześć! ) i nowy w świecie astro. Jeśli ktoś z was znajdzie chwilę by mi odpisać, pomóc - bardzo proszę o sposób "łopatologiczny"

W ostatnich tygodniach nabyłem swój pierwszy sprzęt. Teleskop SW150/750 (ale tutaj nie o nim) oraz montaż EQ3-2 ze wspomnianym w tytule OnStep V4 PRO. Jestem na etapie testów.

Czy miał ktoś z was do czynienia z systemem Onstep V4 i jego łączenia po bluetooth albo wifi do smartfona? Od kilku dni próbuje go uruchomić, i nie wiem czy coś robię źle, czy sprzęt niedomaga, może jakieś ustawienia...

Mianowicie problem mam z pierwszą alignacją. Nie próbowałem podpinać pod komputer, chciałbym to ogarnąć ze smartfona po wifi (oczywiście jeśli nie będę w stanie w ten sposób będę próbował komputerem natomiast najpierw chciałem zapytać was ponieważ planuje sesje z dala od domu więc sterowanie telefonem było by dla mnie mega wygodne).

Sprawa wygląda następująco:

Montaż poziomuje, ustawiam na gwiazdę polarną. Włączam OnStep i łącze z telefonem. Z aplikacji OnStep na android zapodaje systemowi potrzebne info (data, godzina, gps). Do tego momenu wszystko jest ok.

Resetuje HOME tak by system wiedział że jest skierowany w stronę polarnej. Rozpoczynam alignacje przykładowo jedno gwiezdną (tak, wiem że im więcej gwiazd tym lepiej - natomiast narazie nie mogę przebrnąć przez tą jedną).

Wybieram gwiazdę - dla przykładu wybrałem MERAK - gwiazdę dużego wozu (który jest niżej na niebie niż polarna), rozpoczynam GOTO i w tym momencie pojawia się problem. Wiedziałem że system nie skieruje idealnie dokładnie na tą gwiazdę i trzeba mu pomóc w wyśrodkowaniu, ale montaż zamiast skierować się mniej więcej w tamtą stronę wykręca się zupełnie gdzie indziej (na przykładzie tej konkretnej gwiazdy MERAK zaczyna "patrzyć" prawie pionowo w góre w okolice andromedy).

Teraz nie wiem czy to kwestia jakiś ustawień? Czy jeśli montaż skierował się w górę to powinienem za pomocą przycisków naprowadzić go na MERAK i akceptować? Wydaje się, że montaż zbyt dużo się rozjeżdża z gwiazdą.

Ciekawe jest to że po takim nieudanym skierowaniu na wspomniany MERAK jeśli przeskoczę na aplikację STELLARIUM - ta pokazuję że montaż jest skierowany na MERAK gdzie w rzeczywistości skierowany jest w górę.

A kiedy wracam do apki OnStep i kliknę powrót do HOME, montaż idealnie wraca na polarną.

Mam nadzieję że jasno wytłumaczyłem moje wątpliwości, za wszelkie porady z góry dziękuję! Bardzo zależy mi żeby jak najszybciej ogarnąć naprowadzanie

Witam,

Mam taki dziwny problem, zakupiłem kamerkę ZWO ASI676MC, już się wystraszyłem że nie działa mimo instalacji sterowników zwo, ale po instalacji ASI Studio jest w nim widoczna i działa.

Nie jest za to widoczna w SharpCap ,próbowałem w wersjach 3.2 i 4.0 i jest to samo. Zainstalowałem też najnowsze sterowniki kamery ze strony zwo w wersji V3.24 - dalej to samo , w ASI Studio nie ma problemu a SharpCap jej nie widzi.

Posiadam też ZWO 120MC i tu nie ma takiego problemu, jest widoczna i pracuje poprawnie i w SharpCap jak i w ASI Studio.

Orientuje się ktoś o co może chodzić lub miał podobny problem ? Bo skończyły mi się pomysły .. 😞

Z góry dzięki za pomoc 😉

Czy i jak umyć taki pędzel? Tym samym płynem, który używam do mycia optyki (korzystam z tego "marki" Delta Optical)?
Czy też lepiej kupić nowy (to trochę hardcore'owe raczej podejście, bo przecież pędzel będzie się co jakiś czas również brudził)?

Sama koncepcja wydaje się interesująca...

Ewentualnie, może istnieje jakaś alternatywa na smartfona?

Wkręciłem go w okular i moim oczom okazał się taki o to obraz (zdjęcie akurat zrobione po skręceniu reduktora w t ring lustrzanki, ale w wizualu wygląda to tak samo) 

Oczywiście po ostrzeniu wygląda to akceptowalnie 

ale czy takie zjawisko nie jest spowodowane jakimś błędem w wykonaniu reduktora?