Ranking użytkowników

Dzisiejszy - dawno nie było okazji przyłapać Łysego nad lasem 🙂

Kilka nocek, początkowo traktowane jako test, a potem "zobaczymy co wyjdzie" Sama luminancja bardzo słabo wyszła, dodałem do niej kanały rgb, a i tak w ostateczności użyłem jej mało procentowo na warstwie. Ogromne gradienty usuwane sztucznymi flatamii, wyszło jak wyszło i finalnie mi podchodzi. Sama galaktyczka podoba mi się bardziej niż znana nam M31 🙂 AM5N, SQA106, Asi533mmp, Astronomik Deep-Sky RGB, Bortle 6 (SQM 19.12) L - 120x4min R - 40x2min G - 40x2min B - 40x2min

Z dzisiejszego poranka. Duża grupa plam widoczna już tylko jako nieregularność krawędzi tarczy.

Kolejne zdjęcia księżyca z dwóch ostatnich nocy. Trochę pobawiłem się balansem bieli przy zbieraniu materiału. Moje spostrzeżenie jest takie: im lepiej dobrany balans kolorów przy zbieraniu materiału tym łatwiejsza obróbka potem i bardziej naturalny odcień. SW 152/750 + Asi294MC -> AS4! -> wavesharp2 -> Gimp

Tegoroczne - luty-marzec 04.02.2025 SCT 8" z reduktorem 0.63x + C 550D, resize 50% 11.02.2025 SCT 8" z reduktorem 0.63x + C 550D, resize 50% 12.02.2025 ED 102/714 + Canon 550D, resize 75% 10.03.2025 SCT 8" z reduktorem 0.63x + C 550D, resize 50%

Dzisiaj mamy dalszy spektakl już za zatoką, uwagę zwracają Harpalus, Sharp, Mairan: Poniżej robią wrażenie oczywiście Góry Harbinger i wyłaniający się właśnie Aristarchus, ach piękny widok i te grzbiety: No i poniżej uczta dzisiejszej nocy na którą zawsze czekam, czyli zbocza Morza Wilgoci, pięknie oświetlone, cały rejon zawsze robi wrażenie. W tej fazie Schiller też jest świetny.

Obserwatorzy Słońca, bardzo dziękuję za przesłane raporty w kwietniu. Do bazy SOS PTMA wpłynęło 221 raportów od 16 obserwatorów, co jest absolutnym rekordem naszej Sekcji. W ostatnim czasie pisałem, że w najbliższych miesiącach przekroczymy barierę 200 raportów, lecz nie spodziewałem się, że nastąpi to już w kwietniu. Robicie świetną pracę, czym więcej obserwatorów i raportów tym dokładniejsza jest liczba Wolfa, którą dzielimy się nie tylko w Polsce, ale również za świecie. W kwietniu do grona obserwatorów dołączył m.in Kamil - najmłodszy 13-letni obserwator oraz Koło Astronomiczne Astro Chrobry. Witamy wśród miłośników obserwacji naszej Dziennej Gwiazdy. Tym czasem zapraszam do przeglądu aktywności Słońca w kwietniu 2025. W najnowszym biuletynie m.in: - wykresy podsumowujące aktywność Słońca w kwietniu na podstawie 221 raportów przesłanych przez 16 obserwatorów - wykres ilości rozbłysków - wykres z indeksem KP - opis najciekawszych zjawisk oraz obszarów aktywnych widocznych w kwietniu - aktualny plan V zjazd Sekcji Obserwacji Słońca, w którym znajdziecie wiele szczegółów organizacyjnych - najlepsze zdjęcia Słońca z grupy SOS PTMA na Facebook-u Link do forum, gdzie możesz pobrać biuletyn: https://forum.sosobserwacjeslonca.pl/viewtopic.php?f=87&t=4190&start=10 Zachęcam, zajrzyj i przeczytaj! Zdjęcie to aktualny widok Słońca z sondy SDO.

Jak nie ma okularu, to obiektyw zbiera światło z jakiegoś kąta (bryłowego) nieba i rzutuje je na płaszczyznę (1) w ognisku obiektywu. Jak tam jest matryca, to obraz pada na matrycę. Jeśli dodamy okular, to działa on jak lupa, która powiększa obraz na tej powierzchni i kieruje go do naszego oka. Punkt na niebie jest ogniskowany w jeden punkt w ognisku obiektywu. Obiekt "rozciągły", składający się z wielu punktów jest ogniskowany na płaszczyźnie ogniskowej, której każdy punkt odpowiada punktowi obiektu na niebie. Skalowanie pomiędzy rozmiarem liniowym na powierzchni ogniskowej a rozmiarem kątowym na niebie zależy tylko od ogniskowej teleskopu i dla małych kątów jest to prosta zależność liniowa: rozmiar liniowy obiektu = ogniskowa * (rozmiar kątowy obiektu) Na przykład: Księżyc, którego rozmiar kątowy ~ 0.5o w mierze łukowej ma ~ pi/180 * 0.5o = ~ 0.009 radiana, w moim EDku 80 o ogniskowej 0.6 m będzie miał rozmiar na płaszczyźnie ogniskowej ~ 0.009 * 0.6 m = ~ 5 mm. Jowisz, którego największy rozmiar kątowy ~ 50" w mierze łukowej ma ~ pi/180 * 50/60/60o = ~ 0.00024 radiana, w moim Newtonie 12" o ogniskowej 1.5 m będzie miał wtedy rozmiar w płaszczyźnie ogniskowej ~ 0.00024 * 1.5 m = ~ 0.4 mm. Każdy może sobie zrobić prosty eksperyment, najlepiej z Księżycem, i najlepiej w większej fazie, czyli teraz jest dobry czas. Zamiast okularu w wyciąg wsadzamy np. zwykłą zaślepkę przeciwkurzową, najlepiej taką półprzezroczystą, matową. Po wycelowaniu w Księżyc i ustawieniu ostrości na zatyczce będziemy mieć rzutowany piękny obraz Księżyca, tym większy, im większa jest ogniskowa naszego teleskopu. Dwa razy dłuższa ogniskowa da dwa razy liniowo większy obraz, który jednak będzie cztery razy ciemniejszy, bo tyle samo światła padnie na cztery razy większą powierzchnię. Zamiast półprzezroczystej zatyczki można użyć białej kartki z cienkiego papieru. To jest też najprostsza metoda doświadczalnego wyznaczenia dokładnej ogniskowej teleskopu. W przypadku aparatu obraz jest rzutowany na jego matrycę i wtedy skala rejestrowanego obrazu zależy także od wielkości samej matrycy. Czym mniejsza matryca tym większa skala obrazu, ale mniejszy wycinek nieba tam się zmieści. Jeśli w ognisko wspomnianego wcześniej EDka 80/600 wsadzimy kwadratową matrycę o boku 10 mm, to Księżyc zajmie około połowy tego wymiaru a na matrycy zmieści się ~ 1 x 1 stopnia. Natomiast gdyby matryca miała 20 mm, to Księżyc zajmie tylko jedną czwartą wymiaru, natomiast na matrycy zmieści się ~ 2 x 2 stopnie. (1) Piszę "płaszczyzna" dla uproszczenia, ale w rzeczywistości jest to zawsze powierzchnia zbliżona do wycinka sfery, ponieważ ogniskowa danego punktu na tej powierzchni nieco zmienia się w zależności od odległości tego punktu od osi optycznej. W efekcie mamy tzw. krzywiznę pola, którą koledzy astrofotografowie dobrze wypłaszczają swoimi flattenerami, aby każdy punkt na powierzchni ogniskowej miał jak najbardziej zbliżoną ogniskową, aby cały obraz na płaskiej matrycy był równie ostry. W erze klisz fotograficznych czasem klisza była wyginana tak, aby jak najlepiej pokrywała się z krzywizną pola.

Zimowy kadr klasyk. Bardzo fajnie sobie poradził filtr UHC z LP. Wyciął co miał wyciąć nie zaburzając przy tym za bardzo kolorystyki, jak to było w przypadku innych filtrów, które stosowałem w tym zestawie. Nie wiem, czy trafiłem na dobry filtr, czy po prostu te UHC od Svbony tak mają. Redcat51, Canon 6Dmod, UHC, Ioptron sky tracker - 160x180sek ISO 1600

słońce dziś

Kilka wczorajszych szerokich kadrów. CC8" + ASI178MM + UVIR cut + Barlow x1.3 AS4! -> PS 33% z 3.000 klatek Resize 66%

Pogoda dopisuje to i szkoda marnować kolejnej okazji Nie wiem czemu, ale ja strasznie lubię wyciągnięte kolory z księżyca. Trochę muszę jeszcze się pobawić w balans przy zbieraniu materiału, bo ciut za bardzo niebieskiego wyłazi.

Dzisiaj oczywiście mamy okazję popatrzeć na Kopernika w najlepszej formie, cała okolica jest fenomenalna: W okolicach północy pięknie mamy już oświetlony przylądek Laplace: No i cały południowy rejon od kapitalnie wyglądającego rejonu okolic zbocza Bullialdusa aż do Claviusa.

Kilka wczorajszych kadrów. CC8" + ASI178MM + UVIR cut AS3! -> PS 33% z 3.000 klatek Resize 50%

A ja nie zwróciłem uwagi na tak bliską koniunkcję z Regulusem 😇

Rafa koralowa (a szczególnie jej kręgowi i nie kręgowi mieszkańcy)przypomina trochę, kolorystycznie mgławice.... 😀