Ranking użytkowników
Popularna zawartość
Zawartość, która uzyskała najwyższe oceny od 10.10.2026 uwzględniając wszystkie miejsca
-
4 listopada, godzina ~ 22:00. CC8" F/12 + ASI462MC + UV/IR Cut + Barlow x1.5 + ZWO ADC AS3! -> WinJupos -> AstroSurface -> PS Sumaryczny stack z 10 sekwencji, 10 x 25% z 5.000 klatek Mapka orientacyjna położenia na niebie. Mapka to bardziej taka ciekawostka / chwalipost - zrobiłem sobie stronę z moimi zdjęciami i jedną z form jest przeglądanie zdjęć poprzez mapę nieba. Jak coś, to zapraszam do zapoznania się: https://alach.pl/astro/index.html#sky/2026-11-04-saturn19 punktów
-
Co tu dużo pisać - trafił się warun z piątku na sobotę i trzeba było skorzystać. Miejscówka niedaleko góry Pradziad na wysokości 850m npm i piękne ,górskie niebo. Miało być ze mną towarzystwo , ale się niestety wykruszyło i niech żałują 😉. Poleciałem po Pegazie i Wielorybie próbując coś naszkicować z widoków z 22". Będę wrzucał tu te szkice, jak tylko uda mi się je "obrobić" i napisać parę słów na ich temat. I zacznę w sumie od końca, czyli od ostatniej obserwacji: Ngc 7741 4,5' × 2,9' ; 11.00 mag Jedna z wielu perełek tego wieczoru. Nie mogłem od niej oderwać wzroku. Było już po 24.00 i dawało się już zmęczenie, ale w tej części niebo było wyjątkowo ciemne. Najlepiej wyglądała w stustopniowcu XWA 13mm (170x) i już w tym niewielkim jak na galaktyczne obserwacje powiększeniu widać było jasną poprzeczkę i zerkaniem wyskakujące okalające ją ramiona. W tym stustopniowcu wyglądała nieziemsko ,nie spodziewałem się takiego widoku. Szkic z 276x (Delos 8mm). Dla każdego kto myśli: kupie sobie 22" i będę miał takie widoki jak na szkicu - to wszystko wyglądało o wiele, wiele bardziej subtelnie i niejednoznacznie i jest to jedynie próba uchwycenia tego piękna.19 punktów
-
Warunki: Pogoda w miarę dobra, brak chmur, mała wilgotność, brak wiatru, średni seeing. Sprzęt: Dobson 12” + platforma paralaktyczna, okulary ES (m.in. 30 mm, 14 mm, 8.8 mm), filtry (UHC, Lumicon OIII, H-Alfa), aparat Sony A7S. Wieczór zacząłem od ustawienia platformy na Gwiazdę Polarną. Po kilku próbach udało się ją ustawić dość precyzyjnie. Prowadziłem obserwacje hybrydowe (kombi): wizual przez okular + podgląd na żywo przez aparat Sony A7S umieszczony w wyciągu (czasy zwykle 13 s, ISO 20 000). Delfin & Herkules & Lutnia NGC 6934 (C47) – Gromada kulista w Delfinie (8.9 mag). Mała, rozbita na gwiazdy, jasny środek, w centrum zbita i „kaszowata”. M13 – Gromada kulista w Herkulesie. Ładna. W A7S przeciętna, rozbita. Najlepiej widoczna w okularze ES 8.8 mm, gdzie rzuca się w oczy i zajmuje prawie całe pole widzenia – spektakularna! Aparatu do niej nie polecam. M92 – Gromada kulista w Herkulesie (6.5 mag). Jasna, ładnie rozbita na gwiazdy, średniej wielkości. M57 – Mgławica planetarna w Lutni (8.8 mag). Bardzo ładna, owalna z ciemnym środkiem. W A7S dobrze widoczne kolory, w okularze raczej szarawa. M56 – Gromada kulista w Lutni (8.4 mag). Ładna, mała, rozbita. Smok, Łabędź & Okolice NGC 6543 (C6) „Kocie Oko” – Mgławica planetarna w Smoku (8.1 mag). Bardzo jasna, owalna, średniej wielkości, jednolita. Obok niej, po lewej stronie, widoczna galaktyka NGC 6552 (13.7 mag). NGC 6888 (C27) „Półksiężyc” (Crescent) – Mgławica emisyjna (7.4 mag). Ładnie widoczny „rogalik” oraz delikatna struktura. W A7S widoczny kolor. Bardzo pomaga filtr UHC + ES 14 mm. NGC 6992 (C33) „Welon Pętla Wschodnia” – Pozostałość po supernowej. Duża, rozległa, z widocznymi postrzępionymi strukturami. Najlepiej widoczna w ES 30 mm + filtr Lumicon OIII – widok dosłownie zwala z nóg! NGC 6960 (C34) „Miotła Czarownicy” – Sąsiadka Welonu. W A7S słaba, ledwo zarysowana. W ES 30 mm z filtrem Lumicon OIII wygląda wręcz fenomenalnie! Pegaz, Ryby & Galaktyki NGC 7448 – Galaktyka w Pegazie (11.7 mag). Mała, słaba, podłużna/owalna. NGC 7479 (C44) – Galaktyka w Pegazie (10.9 mag). Podłużna, słaba, jednolita, rozciągnięta, brak widocznych ramion. NGC 7814 (C43) – Galaktyka w Pegazie (10.6 mag). Słaba, mała, jednolita, bez widocznych szczegółów. Asteryzm „Krzyż w Pegazie” – Ładnie widoczny w polu widzenia. NGC 7331 (C30) – Galaktyka w Pegazie (9.5 mag) oraz jej sąsiadki. Wyrazista, wydłużona, z mocnym, jasnym i postrzępionym środkiem oraz słabszymi ramionami. Obok widoczne jej sąsiadki (wszystkie małe i słabe): NGC 7335 (13.3 mag) NGC 7336 (14.5 mag) NGC 7337 (14.4 mag) NGC 7340 (13.7 mag) NGC 7217 – Galaktyka w Pegazie (10.0 mag). Mała, okrągła, z jasnym, wybijającym się środkiem, rozproszona na brzegach. NGC 7619 + grupa galaktyk – Galaktyka w Pegazie (11.0 mag). Mała, jasna w środku, okrągła. Wokół widoczna grupa słabych, ledwo dostrzegalnych galaktyk: NGC 7626 (11.1 mag), NGC 7623 (12.5 mag), NGC 7611 (12.9 mag), NGC 7631 (13.1 mag), NGC 7617 (13.8 mag), NGC 7608 (14.2 mag). NGC 7562 – Galaktyka w Rybach (11.5 mag). Mała, owalna, jaśniejsza w środku, usytuowana na końcu łańcuszka z 5 gwiazd. Obok widoczne słabsze obiekty: NGC 7557 (14.2 mag) – mała, słaba, okrągła. PGC 197664 (16.8 mag) – widoczna tylko w A7S, bardzo słaba, lekko owalna, poniżej NGC 7562. NGC 7541 & NGC 7537 – Para galaktyk w Rybach. NGC 7541 (11.7 mag) dużo jaśniejsza i większa od sąsiadki, spłaszczona. NGC 7537 (13.2 mag) to słaba, płaska plamka. NGC 7742 – Galaktyka w Pegazie (11.6 mag). Malutka, jasna, skondensowana, okrągła, w wyglądzie przypominająca gwiazdę. NGC 7785 – Galaktyka w Rybach (11.6 mag). Mała, jasna, mocno spłaszczona, z jasnym centrum i zarysowującymi się ramionami. Obok widoczny asteryzm w kształcie trapezu. Plejady, Byk & Orion M45 (Plejady) – Duża, jasna i spektakularna gromada otwarta w Byku. Najlepiej prezentuje się w dużej lornecie 25x100. M1 (Mgławica Krab) – Pozostałość po supernowej w Byku (8.4 mag). Ładnie widoczna struktura (choć nie tak wyraźna jak na dedykowanych zdjęciach astrofotograficznych). Dość spora, kształt nieregularny, postrzępiony. NGC 2024 „Płomień” – Mgławica w Orionie (10.0 mag). Bardzo dobrze widoczna w A7S z filtrem H-Alfa, nieco słabiej w okularze ES 14 mm + UHC. Wyraźnie widoczne ciemne pasmo odcinające środek mgławicy. IC 434 & B33 „Koński Łeb” – Bardzo dobrze widoczna wyłącznie w A7S + filtr H-Alfa. Przez sam okular niewidoczna. M42 – Ostatni obiekt sesji. Niestety lustro wtórne (LW) zaparowało i trzeba było kończyć obserwacje. I tak był spektakularna. P.S. Niniejszy wpis stanowi dokumentację z obserwacji wizualnych / EAA, a nie klasyczną astrofotografię.18 punktów
-
Hickson 94 , będąca częścią gromady Abell 25. Ma 6 składników, z czego 3 są do dostrzeżenia przez zwykłego śmiertelnika. Obserwowane i szkicowane głownie przy 440x (Delite 5mm) i 500x (Masuyama 10mm +barlow 2.25x) - i tutaj najlepiej pasuje taki rząd powiększeń. W 16" nie widziałem tej otoczki, w której zanurzona jest cała gromada, ale 22" już zerkaniem wyskakiwała. Z tej galaktycznej drobnicy wokół udało się wyłuskać jednego gagatka : PGC 70943. Trzech najmiejszych składników nie udalo się dostrzec, ale nic dziwnego biorąc pod uwagę ich jasność ponad 18 magnitudo. Niedaleko, bo w odległości zaledwie 0.5 stopnia znajduje się Hickson 93. Niech Was ten szkic nie zwiedzie, ramiona spiralne w NGC7549 były dla mnie bardzo trudne i dopiero odpowiednie warunki pozwoliły je wyłuskać. Widoczne może jakieś 10% czasu obserwacji w 440x. Udało się wyłuskać wszystkie 5 składników, choć dwa najmniejsze nie należały do łatwych. Fajnie też wyglądała eliptyczna NGC 7550. Z początku myślałem, że to galaktyka spiralna , bo zdawała się cętkować, jak to mają w zwyczaju spiralki o niskiej jasności powierzchniowej. A tutaj jeszcze świetne zdjęcie przedstawiające obydwie grupy galaktyk w szerokim polu widzenia : (źródło https://www.greggsastronomy.com/IMAGES/ )18 punktów
-
Pewnego razu zapytano mnie, czy mógłbym zrobić binobox z dwóch obiektywów 150/750mm. Nigdy takiego nie robiłem, ale pewnie dałoby radę, przecież to nie jakiś kosmos! Jak tylko zastanowiłem się w pierwszych sekundach nad projektem, to uświadomiłem sobie, że takie boxy były robione pod jeden rozstaw oczu, a ten był inny niż mój. Hmm.. kuuurczaki jak ustawię i sprawdzę kolimację?? Jednak za chwilę pojawiła się druga myśl: a w sumie dlaczego nie zrobić zmiennego IPD? Przecież wystarczy, aby przesuwał się tylko obiektyw i okular, lustro nie musi. Dodatkowymi wymaganiami były: niska masa i możliwość posadzenia montażu na stromym zboczu góry, czyli montaż górski… i tu zrobiło się ciekawiej. Po wielu tygodniach dłubania, myślenia, poprawiania powstał taki o to instrument obserwacyjny: Mój kot potwierdził, ze jest git, bo zawsze obserwuje ze mną i teraz liczył na dobrą miejscówkę:) Masa całego binoboxa z wyciągami 2 cale i kołami filtrowymi (bez malowania i wyczerniania), to 13 kg. Masa samych tylko obiektywów z celami to aż 4,6 kg. Zważywszy, że pojedyńcza tuba SW 150/750 waży 9,5 kg, to jest i tak lepiej. Do masy dwóch SW (19kg) trzeba byłoby doliczyć nie lekki pewnie system EMS i wyszłoby około 21 kg, no i bez kół filtrowych. A teraz jaka masa montażu pod takie 21 kg? Montaż binoboxa składa się z dwóch części: górna 5,5 kg i dolna 3,6 kg, czyli razem 9,1 kg. Polecany minimalny AZ4 pod SW 150/750 ze stalowymi nogami waży 8,1 kg, ale nosi max tylko 1 tubę, czyli mój znowu górą! 🙂 Sprawę stabilnego ustawienia na stromym zboczu zapewniło koło górskiego roweru Shimano 26 cali 😉 i regulacja na 4 długich nogach. Można stawiać nawet na Rysach 🙂 Rozstaw oczu jest regulowany od 62-69mm. Kręcimy śrubą trapezową Tr8x8 i jej duży skok idealnie się do tego nadaje. Przesuwa w środku cały obiektyw, tak jak kręci się imadłem. Od strony okularów, cały wyciąg przesuwa się wzdłuż prowadnic razem z kołem filtrowym. Zmiana całego rozstawu (obiektyw i okular) zajmuje łącznie 10 sekund, ale nie byłem w stanie sprawdzić, czy trzyma wtedy kolimację. Teoretycznie, jeśli przesuniemy dokładnie o tą samą odległość obiektyw z wyciągiem, to kolimacja powinna być zachowana. Niestety nie miałem czasu i możliwości tego potwierdzić. Podstawy projektowe. Sam projekt należy zacząć od sprawdzenia obu ogniskowych (nie tylko jednej -podpowiedź @MichalKaczan) czy są równe. Do tego zrobiłem małą ławę optyczną i celując w ten sam obiekt sprawdzałem odległości fokusowania. Wydawały się identyczne, ale uwzględniając błąd pomiaru mogły się różnić max 1-1,5mm. Po wymierzeniu ogniskowych należało zaprojektować położenie wyciągów z możliwością opuszczenia ich w dół ( w górę jest łatwizna). Ogniskowa była ustawiana pod moje oczy i okulary UFF 30mm. Jak się później okazało inne okulary z oczami Erika ogniskowały poniżej minimalnego nastawu. Kompensacja przydała się i można było opuścić wyciągi o 5mm i było dobrze. Obudowa boxa została wykonana ze sklejki 6mm, a przegrody z 8mm wzmocnione profilami aluminiowymi. Początkowo projekt był nieco inny, ale zaskoczyła mnie mała sztywność sklejki 8mm i obiektywy (każdy 2,3 kg sztuka z celą) delikatnie ją odkształcały. Masa boxa miała wynosić 12,0 kg, ale musiałem dodać trochę wzmocnień. Kolimacja. Każde lustro zmienia położenie na 3 śrubach i mamy wszystkie stopnie swobody. Natomiast ustawienie osiowości układu (nie mylić z kolimacją), to ciekawe zagadnienie. Należy mieć na uwadze, że można źle ustawić osiowość, ale mieć kolimację i oglądać całkiem dobrze. Zanim przejdę do opisu, należy zaznaczyć, że mogą zaistnieć dwie osobne sytuacje: a) obiektyw zmontowany i ustawiony osiowo i b) przekoszony wewnętrznie i/lub bądź źle zamontowany w boxie. Mój opis zakłada, że ustawienie obiektywu i pozycji okularów jest osiowe, wg projektu. Gdyby okazało się, że nastawy wymaga obiektyw lub okular, to sprawa jest grubsza i wymagałaby dodatkowych sprawdzeń. Temat na osobną rozprawkę. Więc załóżmy, że wykonaliśmy idealną geometrię boxa, ale jak dobrać ustawienie lustra, przykręcanego ręcznie 3 śrubami? Łatwo tutaj o przekoszenie. Pierwsza myśl była taka, żeby osiowość ustawiać laserem razem z obiektywami, ale zastanawiałem się, czy one nie sfałszują pomiaru. Jak tylko przystąpiłem do nastawu (dzięki Michał za laser), natychmiast dostałem twierdzącą odpowiedź. Z newtonem jest łatwiej, bo promień lasera wraca do okularu, a tutaj leci gdzieś dalej, ale gdzie? Poniższy schemat pokazuje tory optyczne achromatu i idealne ustawienie lustra i ścieżki lasera (na czarno). Celowanie w środek obiektywu jest niewystarczające, bo z innej pozycji lustra (pomarańczowe) także trafimy idealnie w jego środek. Co gorsza, jak będziemy sprytniejsi i sprawdzimy czy ten laser rzutuje osiowo na ścianę, to dostaniemy wynik, że jest idealnie, a nie jest! Laser powinien polecieć wyżej (na zielono), a załamie się na obiektywie i wskaże osiowość. Zwróćcie uwagę jak przebiegają linie światła w achromacie: z równoległych przechodzą przez obiektyw pod kątem i zbiegają się w ognisku. Tak właśnie działa obiektyw i w ten sposób fałszuje pomiary. Przekonałem się o tym ustawiając lustro razem z obiektywami (obrazek mój test powyżej). Ustawiłem boxa równo na podłodze i celowałem w ścianę odległą o 3 metry. Promień lasera był wyraźnie 3-4 cm ponad środkiem obiektywu, a jego rzut na ścianę był tylko 8-10 cm wyżej od osi optycznej, a powinien być jakieś 20-30 cm. Najłatwiej i najprecyzyjniej jest robić zatem ustawienie lustra bez obiektywu, z rzutowaniem lasera na odległą ścianę. Box pojechał w świat w stanie surowym jak na zdjęciach, ma być malowany i wyczerniany w środku, ale to kolejna historia. W każdym razie zachęcam do budowy podobnych, bo nie jest to aż tak trudne, a wg tego wątku podobno to sprzęt docelowy. Hm….może kiedyś zrobię sobie 🙂15 punktów
-
Ngc 7678 ; 2'1.5' ;11.8mag Kolejna perełka. Wydawała się całkiem spora jak na niespełna 2 minuty kątowe. To masywne ramię spiralne wymaga warunków, w sensie dobrego seeingu, gdyż inaczej rozmywa się i zlewa z całością galaktyki. Na szkicu mocno przesadziłem z detalem - wszystko jest duuużo bardziej delikatne i niejednoznaczne. Ramię dość szybko wyskakuje zerkaniem, a uważne przyjrzenie się centralnym częścią galaktyki ukazuje pojaśnienia , jakby ślady poprzeczki, lub początek ramion spiralnych. Uroku dodają trzy dość jasne gwiazdki Ngc 7236,7237 (Arp 169) - jeszcze takie maleństwo , ale bardzo fanie wyglądało w okularze . Normalnie galaktyki eliptyczne to nuda, ale jeśli znajdują się w katalogu Arp, to jest szansa na ciekawą obserwację. Dwie galaktyki zatopione w kometo-podobnym warkoczu widoczne są dość łatwo w 270x i 440x. Nie wiem jakim cudem nie zauważyłem trzeciego składnika grupy - Ngc 7237C , to przeoczenie trzeba będzie nadrobić.13 punktów
-
Cześć Tak się złożyło, że 10tego byliśmy w Zatomiu na grzybowym zakończeniu sezonu i trafiła się zorza. Nie było prosto z dwóch powodów "wiało 😉 " - sobotni wieczór i zachmurzenie. Mimo tych przeciwności losu udało się coś złapać. Z nieciekawych informacji w Zatomiu oświetlili ulicę i drogę do cmentarza, bije prosto w pole obserwacyjne. Wygląda to dramatycznie, są b jasne... dramat, mam nadzieje,że w dzień zlotu będzie to wyłączone Pozdrawiam12 punktów
-
Tegoroczny październik pokazał swe łaskawsze oblicze (znaczy nie był - przynajmniej na południu Polski - piździernikiem), więc udało mi się uzupełnić portfolio o kilka obiektów, których w nim brakowało lub z których nie byłem do końca zadowolony. Idąc po kolei od lata do zimy mamy: - pyłowy bajzel między Szczałą a Wieszakiem (2,5 h w klatkach po 180s) - Pacmana (60x180s) - Ślimaka (100x120s; trudny zawodnik, bo strasznie nisko pełza, ale nie mogłem się oprzeć) - Hiady (mozaika z dwóch paneli po 2,5h w klatkach 150s) Wszystko robione Canonem 6d i Askarem FRA 400. Gdy zestaw zbierał fotony ja błądziłem sobie po niebie z Nikonem 10x70, poczynając od zachodzącego wczesnym wieczorem Strzelca, a kończąc nad ranem w otchłaniach zimowych konstelacji. Fajne to było.12 punktów
-
Pewnego razu w ciemności źle zaczepiłem lornetkę Meade 10x56 na statyw i spadała z wysokości 1,7m na beton. Zaraz walnę i ja - pomyślałem wściekły na siebie. Szkła były całe jednak widok całkowicie podwójny… Moja żona jak spojrzała potem przez nią, to od razu zrozumiała o co chodzi z tą kolimacją:) Jako, że posiadam APM 25x100, to temat nastawy lornetek porro miałem już za sobą, ale co z dachówkami? Przekopałem internet, ale nic nie znalazłem sensownego na forach i YT. W końcu trafiłem na film o SVBONY. Spojrzałem na Meade i obudowa była nacinana w podobny sposób. Wziąłem śrubokręt i nożyk i po 15 minutach szarpania i naciągania zdjąłem obie. Ta guma była w kilku miejscach tylko punktowo podklejona przy krawędziach, aby było możliwe ją zdjąć. Zapaliło się światełko w tunelu, a potem wręcz objawienie, kiedy szukając dalej zobaczyłem film o produkcji lornetek. Link zaczyna się od momentu, kiedy zakłada się pryzmaty i potem następuje proces kolimacji. https://youtu.be/WnSEVaptp-Q?t=720 Zwróćcie uwagę, jak pracownik ustawia kolimację i przesuwając lornetką po stole lewo/prawo. Nie ma tu żadnego specjalnego przyrządu, żadnego wycentrowania obiektywów, tylko jakieś zgrubne ustawienie. Tyle wystarczy? Zobaczymy… Lornetka gotowa, ale jak sprawdzić kolimację? Grzebanie w śrubach na statywie i gapienie się w jakąś gwiazdę odpadało od razu. Musi być profesjonalnie i w punkt, czyli laserowo i osiowo. Każda lornetka ma swoją “bazę” i dla mnie są to tubusy obiektywów. Jeśli stoją równo na stole i lornetka nie huśta się ( a miałem kiedyś taki przypadek w rękach), to już jest git. Oczywiście, że mogą być krzywo osadzone obiektywy, krzywy zawias czy okulary, ale to trudno mierzalne elementy, a tubusy i tak zawsze muszą być w jednej płaszczyźnie, jako podstawa kolimacji. Kupiłem laser za 13,10 zł, może być też laser na kota, jak ktoś ma, czy zwyczajny kolimator laserowy do teleskopu, ale to drogi sprzęt teraz, a ma być tanio. Ten kupiony ma odpowiednio skoncentrowaną wiązkę, zasilany z baterii, czy powerbanka na 5V. Na te potrzeby idealny. Oczywiście sam z siebie był rozkolimowany. Przygotowałem zatem obudowę do kolimacji lasera: 3 śrubki do ustawień i okrągły kształt. Wystarczyło toczyć po stole i przestawiać tak śrubki, aby linia lasera dawała na oddalonej ścianie linią prostą, a nie sinusoidę. I mamy idealnie centryczny laser. A jak teraz wytyczyć prostopadłą wiązkę w obiektyw? Proste, budujemy stolik kolimacyjny! 🙂 Wystarczy kawałek równej i sztywnej płyty (płyta meblowa jest idealna) i przyklejamy obudowę lasera od spodu (musi równo przylegać). W ten sposób uzyskujemy prostopadłą wiązkę do płaszczyzny płyty, na której potem stawiamy tubusy. Wyznaczamy kółko wokół promienia lasera, aby centrycznie ustawiać tubusy i gotowe! Stolik stawiamy na 3 równych nóżkach, aby nie bujał się czasie pomiarów i nie przesuwamy nim. Ustawiłem stolik na blacie kuchennym i laser rzutował na sufit. Przykleiłem taśmę z krzyżykiem, jako punkt odniesienia. Ważna uwaga! W większych lornetkach obiektywy są przesunięte względem okularów. Zatem przy pomiarze należy zaznaczyć nie tylko środek lasera na suficie, ale też miejsca gdzie powinien trafić obraz z lewego i prawego okularu: Mam kilka lornetek, więc na pierwszy pomiar poszła obecnie moja najlepsza, czyli Bushnell Legend M 8x42, bo trzeba wiedzieć co jest dobrze, aby potem wiedzieć co jest źle ! Zacząłem od prawego okularu (lornetka dachowa tylko 42mm, więc przesunięcie wiązki od okularu prawie żadne): Bushnell niemal w punkt! Byłem zachwycony, że moje założenia pomiarowe sprawdziły się. Lewy tubus był tuż obok, czyli lornetka skolimowana idealnie i także centrycznie, czyli oś optyczna zbieżna z geometryczną. Dalej w ruch poszły prawy tubus Nikona 16x56, Meade 10x56 i Aculon 7x35 i tutaj się zdziwiłem. Wszystkie pozostałe blisko siebie, ale w innym miejscu. Hmmm…albo tamte są przekoszone albo mam jednak krzywo ustawiony laser i to Bushnell jest przekoszony. Ewentualnie prawda leży gdzieś pośrodku 😀 Można tutaj dzielić włos na czworo, ale dla mnie wniosek był najważniejszy: prawy tubus Meade po upadku jest w stanie idealnym (!), a muszę przestawić tylko lewy. Ta wskazówka jest tyle ważna, że w sytuacji kolimowania oczami na statywie nie jesteśmy w stanie stwierdzić, który tubus jest do poprawy. Tutaj stoliczek prawdę Ci powie…. 🧐 Teraz pora na kręcenie śrubkami. Jakież było moje zdziwienie, kiedy odkryłem, że są 4, a nie 3. W dodatku tak nierówno ustawione. Po zdjęciu uszczelniacza odkryłem, że jedna śruba była już poluzowana. To była moja zguba, bo w naturalny sposób od niej zacząłem. Luzowałem pozostałe i dokręcałem tamtą. Plamka lasera nic się nie przesuwała. Dokręcałem dalej…aż weszła w obudowę i tam utknęła… Eh… co za pech. Ruszałem kolejnymi i też nic. Może tamta już blokuje? Może jednak pryzmaty są na stałe klejone? W końcu podjąłem decyzję, że zdejmuję cały okular. Trudno, rozszczelnię ten tubus. Odkręciłem 3 śruby korpusu (widać je powyżej jako pionowe z góry) i pryzmat był na wierzchu. Niestety podczas całej operacji nie zrobiłem żadnego zdjęcia, ale wyglądało to podobnie jak na tym filmie z fabryki. Wyjąłem luźną śrubkę ze środka, poluzowałem pozostałe i pryzmat drgnął. Założyłem okular z powrotem, kręciłem znowu i plamka przesuwała się, ale jednej śrubce brakowało już gwintu, a plamka dalej była za daleko. Zdjąłem okular i zobaczyłem, że pryzmat był już delikatnie nieosiowo. Spojrzałem w okular i zauważyłem, że jest bardzo delikatnie przekoszony. To była taka wewnętrzna tuba z soczewkami, która bardzo subtelnie odgięła się po upadku. To wyjaśniało, dlaczego nastąpiła utrata kolimacji - nie tylko zapewne przez pryzmat, ale też na pewno przez zespół okularów. Teraz, aby skorygować to odchylenie potrzebowałem z jednej strony pryzmatu nieco dłuższej śrubki. Na szczęście miałem takie zwykłe M3. Wyjąłem wszystkie i zamontowałem nowe tym razem pilnując zasady 3x120 stopni: Teraz wygodnie mogłem ustawić pozycję lasera w miejsce gdzie powinien być na suficie obok plamki prawego tubusa (oczywiście oddalony o 9 mm wynikający z odchylenia tubusów) Skończyłem, wyszedłem na podwórko i… idealna kolimacja !!!! Huuuurrrra!!! Zacząłem sprawdzać ostrość obu tubusów i jest dla mnie identyczna, tak samo dobra jak wcześniej (nie sprawdziłem jeszcze na gwiazdach, bo chmury od kilku dni). Teraz muszę podmienić te śrubki na inne, ale to już dalsza bajka. Najważniejsze, że za cenę mniejszą niż osiedlowy kebab ustawiłem idealnie lornetkę i mogę się nią cieszyć dalej! Ciekawe dlaczego były 4 otwory zamiast 3. Może ten z luźną śrubą służył do ustalania innych pryzmatów w tym samym korpusie, a tutaj ta śruba pełniła rolę zatyczki? Miałem pecha, że akurat zacząłem od tej, bo może nie rozszczelniłbym obudowy. Z drugiej strony kręcąc właściwą śrubą nadal nie ustawiłbym kolimacji, bo brakło by gwintu. Pewnie i tak zgłupiałbym co jest grane i skończyłoby się odkręceniem okularu. Z dwojga znacznie lepsze powietrze w tubusie niż brak kolimacji. Finalnie abstrakcyjna naprawa okazała się łatwa. Jak ktoś ma taką dachówkę po upadku i leży w szafie, to zachęcam do regulacji. Może być tak, że jakiś model europejski może mieć zupełnie inny system śrubek, ale warto poszukać. Przy okazji można sprawdzić inne lornetki i się zaskoczyć… a może lepiej nie… 🤣 Czeka mnie teraz weryfikacja osiowości torów optycznych 25x100, ale ten stolik zrobiłem za mały i muszę większy. Dam znać niebawem.11 punktów
-
10 punktów
-
Dawno nie spędziłem tyle czasu nad jednym materiałem – szczególnie nad tlenem (OIII). Prawie wszystko zbierałem przy Księżycu w okolicach ostatniej kwadry, a sam wodór dosłownie podczas pełni. To były jedyne pogodne noce, jakie trafiły mi się na przełomie września i października. To moje trzecie podejście do Kalmara i wreszcie ostatnie – przynajmniej na razie, bo w końcu osiągnąłem efekt, z którego jestem naprawę zadowolony! 🙂 Tradycyjnie spod domu. Gem45, SQA106, Asi533mmp, Astronomik Deep-Sky RGB, Astronomik MaxFR 6nm, Bortle 6/6,5 (SQM 19.12) R - 24x5min G - 24x5min B - 24x5min H - 111x5min O - 74x10min10 punktów
-
Cześć wszystkim! Kilka lat temu, a może nawet więcej niż kilka, miałem przyjemność korzystać z projektu „Łapacz Fotonów”, którego twórcami byli AWE i Mareq. Dzięki nim i ich projektowi mogłem cieszyć się zdalnie sterowanym, bezpiecznym obserwatorium. Niestety po latach projekt, przynajmniej w moim obserwatorium, zaczął powoli odchodzić w zapomnienie. Kontakt z Andrzejem i Markiem się urwał, pojawiały się problemy, których nie potrafiłem sam rozwiązać, bo nie jestem ani programistą, ani elektronikiem. Ale to właśnie dzięki ich pracy postanowiłem spróbować zbudować własny system do automatycznego sterowania obserwatorium. Na początku był zwykły ESP32, zewnętrzne przekaźniki, moduł Ethernet W5500 i cała masa przeróżnych czujników. Niestety szybko okazało się, że tanie przekaźniki z Allegro nie zawsze są tym, czego oczekujemy. Pojawiały się problemy z otwieraniem i zamykaniem dachu, a w automatycznym obserwatorium takie rzeczy nie powinny mieć miejsca. System z każdym miesiącem ewoluował. Powstawały nowe pomysły, dochodziły kolejne czujniki i funkcje, ale też nowe problemy, które trzeba było rozwiązywać. I tak po mniej więcej roku budowania, poprawiania i testowania powstał ASTRO-ROOF SAFE, sterownik napisany przy dużej pomocy sztucznej inteligencji. Co właściwie potrafi? Przede wszystkim komunikuje się z NINA poprzez ASCOM Alpaca. Jego zadaniem jest kontrolowanie warunków, które muszą zostać spełnione, żeby można było bezpiecznie otworzyć dach obserwatorium. System sprawdza, czy montaż jest zaparkowany w odpowiedniej pozycji. W moim przypadku jest to Astro-Physics AP900 GTO. Mam osobne czujniki dla osi RA i DEC, więc samo polecenie Park wysłane do montażu nie wystarcza. Sterownik musi jeszcze otrzymać potwierdzenie z czujników. Dodatkowo zastosowałem czujniki antykolizyjne, które mają pilnować, żeby podczas ruchu dachu nie doszło do spotkania z teleskopem. A takiego spotkania raczej nikt z nas nie chciałby oglądać. 🙂 ASTRO-ROOF SAFE to również stacja pogodowa. Zastosowałem dwa czujniki MLX90614, które monitorują temperaturę nieba i pomagają określić stopień zachmurzenia. Dlaczego dwa? Ano dlatego, że jeżeli pierwszy ulegnie awarii, system ma możliwość przejścia na drugi. Oczywiście nie oznacza to, że dwa MLX-y zawsze prawidłowo wykryją każdą chmurę. Sam miałem już sytuacje, kiedy niebo było całkowicie zachmurzone, a odczyty wcale na to nie wskazywały. Dlatego ten temat nadal wymaga dopracowania. Do tego dochodzi czujnik deszczu RG11 oraz anemometr CG-FS, który mierzy prędkość wiatru. Są również dodatkowe czujniki temperatury, wilgotności i światła. Wszystkie wymagane warunki muszą być spełnione, żeby system pozwolił na automatyczne otwarcie dachu. Ale to jeszcze nie wszystko. ASTRO-ROOF SAFE musi mieć również aktywną komunikację z NINA i jej monitorem bezpieczeństwa. Dopiero wtedy można wydać zgodę na otwarcie. Co ważne, zamykanie dachu i jego zatrzymanie nie wymagają aktywnego połączenia z NINA. Nie chciałem sytuacji, w której program się zawiesi albo komputer przestanie odpowiadać, a ja nie będę mógł zamknąć obserwatorium. Oczywiście nadal obowiązują zabezpieczenia związane z położeniem teleskopu. Dość długo szukałem odpowiednich komponentów elektronicznych. Finalnie, po różnych próbach z ESP32, zdecydowałem się na rozwiązania firmy Waveshare. Obecnie mózgiem całego systemu jest ESP32-S3-POE-ETH-8DI-8DO. I tu robi się ciekawie, bo to małe urządzenie można zasilać przez przewód Ethernet dzięki PoE. Ma osiem wejść i osiem wyjść cyfrowych, komunikację RS485, Wi-Fi i Bluetooth. Jak na tak niewielkie urządzenie, możliwości są naprawdę spore. Do sterowania otwieraniem, zamykaniem i zatrzymywaniem dachu zastosowałem zewnętrzny moduł przekaźników Waveshare 8-CH Relay, komunikujący się po RS485 Modbus RTU. Pozostałe przekaźniki można wykorzystać do sterowania innymi urządzeniami. Ponieważ chciałem również mieć możliwość regulacji grzałek przeciwroszeniowych i czerwonego oświetlenia w obserwatorium, doszedł jeszcze moduł Waveshare Industrial 4-CH PWM. Do sterowania mocą grzałek potrzebne są oczywiście odpowiednie układy MOSFET. Oczywiście powstała też własna strona WWW, dzięki której mogę kontrolować stan obserwatorium. Widzę tam odczyty czujników, stan pogody, położenie osi montażu, aktualny stan dachu, przekaźników i inne informacje. Jest nawet animacja obserwatorium Roll-Off. Kiedy dach się otwiera, na ekranie również się rozsuwa i pojawia się teleskop. Nie jest to może szczyt animacji komputerowej, ale jest i nawet całkiem fajnie wygląda. 🙂 Dostęp do strony jest zabezpieczony hasłem, a zdalnie łączę się z obserwatorium przez Tailscale i Raspberry Pi. Sterownik zapisuje również logi. Dzięki nim mogę sprawdzić, dlaczego jakaś operacja została zablokowana albo co się wydarzyło. Przewidziałem też powiadomienia przez Telegram, SMS za pomocą modułu SIM900 oraz MQTT. Jest również możliwość wybudzania komputera w obserwatorium, na którym działa NINA. W końcu przy naszej polskiej pogodzie nie ma sensu, żeby komputer pracował 24 godziny na dobę. W interfejsie mam także opcję sterowania ręcznego, bo wiadomo, że czasami trzeba coś sprawdzić czy wykonać prace serwisowe. Nie oznacza to jednak, że można bezkarnie pominąć wszystkie zabezpieczenia. A teraz chyba najciekawsza część tej całej historii. Dzięki temu projektowi dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak Visual Studio Code i PlatformIO. 🙂 To właśnie tam powstawały kolejne wersje programu. Godziny spędzone na kompilowaniu, wgrywaniu, sprawdzaniu błędów i zastanawianiu się, dlaczego coś znowu nie działa. Pewnie dla wielu z Was obsługa tego programu jest tak prosta jak korzystanie z Gmaila, ale dla mnie na początku była to kompletna czarna magia. Nie będę też udawał, że sam napisałem cały program. Nie mam takiej wiedzy. Ogromną pomoc otrzymałem od ChatGPT, który pomagał mi tworzyć kod, poprawiać błędy i szukać rozwiązań. Ja wymyślałem, co chciałbym osiągnąć, dobierałem elektronikę, wszystko podłączałem, testowałem i sprawdzałem, co działa, a co nie. I tak krok po kroku projekt się rozrastał. Czy było łatwo? Nie zawsze. Czasami człowiek miał już naprawdę dość, szczególnie kiedy po poprawieniu jednej rzeczy przestawała działać druga. Ale satysfakcja, kiedy w końcu wszystko zaczynało działać, była ogromna. Na jakim etapie jest obecnie ASTRO-ROOF SAFE? System nie jest jeszcze w pełni przetestowany. Najnowsza wersja RC3 została pomyślnie skompilowana i wgrana na ESP32. NINA widzi dane pogodowe, stan dachu i komunikację z SafetyMonitor. Sprawdzone zostało również między innymi polecenie zamknięcia już zamkniętego dachu, które nie powoduje ponownego uruchomienia przekaźnika. Pozostał jednak najważniejszy test, czyli rzeczywista praca dachu i pełna sesja z wykorzystaniem sekwencera NINA. Tego jeszcze nie przeprowadziłem na obecnej wersji, więc nie będę pisał, że mam już w pełni autonomiczne obserwatorium. Niestety pogoda na razie nie pozwala mi tego sprawdzić. Czy coś jeszcze zmienię? Znając siebie, na pewno. 🙂 Mam jeszcze trochę wolnych wejść i wyjść, więc pewnie z czasem znajdę dla nich jakieś zastosowanie. Chociaż myślę, że najważniejsze funkcje już są i teraz trzeba je przede wszystkim dobrze przetestować. Na koniec chciałbym jeszcze raz podziękować AWE i Markowi za Łapacza Fotonów. To dzięki ich projektowi w ogóle zainteresowałem się takim rozwiązaniem. Poniżej zamieszczam kilka zdjęć elektroniki oraz zrzuty ekranu strony www Jeżeli kogoś zainteresuje ten projekt, chętnie odpowiem na pytania, oczywiście w miarę swojej wiedzy, bo jak wspominałem, elektronikiem ani programistą nie jestem. 🙂 Pozdrawiam! edit: a tak wygląda, to w środku. Wiem, wiem-kable, kiedyś zrobie z nimi porządek.10 punktów
-
10 punktów
-
Po zorzowych alertach przyszło długo wyczekiwane rozpogodzenie, a z nim, zgodnie z przewidywaniami, zorza przygasła... Jednak między 22 a północą rozbłysła ponownie całkiem przyjemnym, kilkuetapowym substormem - wizualnie widać było delikatny, szaro-biały pas, i pojedyncze, jasno białe filary w momencie maksymalnego wznowienia. Na pamiątkę ujęcia z okolic Stawów w Objezierzu gdzie, pomimo późnej pory, towarzyszył mi niesamowity dźwięk wszechobecnego w tym regionie ptactwa. 📷 Canon R10 + Sigma C 12 mm, f1,6, ISO1600, 5s (23:30 - 00:15), wywołane w Luminar. I koniec, prawie kwadrans po północy - na zdjęciach tylko delikatna poświata. Wilgoć zaczęła atakować obiektyw, a po drugiej strony drogi zaczął wschodzić Orion 🙂10 punktów
-
W tym tygodniu wykorzystałem kilka godzin pogodnego nieba i postanowiłem zmierzyć SeeStara z ciemną mgławicą. Wybrałem B150 lub LDN 1082. Obecnie góruje na północnym niebie co pozwala na całonocne obserwacje. To ciemna mgławica w gwiazdozbiorze Cefeusza znana również ze względu na swój kształt jako Mgławica Konik Morski (Seahorse Nebula) Załączam dwa zdjęcia zrobione kilka dni po sobie w podobnych godzinach. Kiekrz 10/11.X.26 379x30sek Kiekrz 6/7.X.26 409x30sek10 punktów
-
10 punktów
-
Serwus, to mój pierwszy post na forum więc chciałem się przywitać, krótko przedstawić i podzielić emocjami związanymi z nowym hobby. No więc mam na imię Maciek, mieszkam pod Rzeszowem i nie jestem już młodzieniaszkiem - raczej jestem w tzw wieku przedstarczym (czyli przestałem się już dobrze zapowiadać) 😉 W połowie października postanowiłem w końcu zrealizować to, o czym myślałem od dawna: po wielu godzinach czytania i oglądania recenzji zakupiłem swój pierwszy teleskop czyli GSO 8" na Dobsonie. Kierowałem się tym, że raczej interesują mnie obserwacje "naoczne" niż rejestracja obrazu oraz tym, że chciałbym obserwować także obiekty głębokiego nieba. Na mój "pierwszy raz" przyszło czekać ponad tydzień z powodu deszczu. Kiedy wreszcie się udało miałem okazję pooglądać Księżyc i było to coś naprawdę fajnego. Ale to, co nastąpiło później sprawiło, że serducho niemal wyskoczyło na zewnątrz. Skierowałem teleskop na jasny punkt na niebie (miałem akurat założonego Hyperiona 8mm), spojrzałem w okular i... zobaczyłem Saturna. SATURNA! Wiem, że to co teraz napiszę może wydać się śmieszne ale naprawdę mnie zatkało. To było niesamowite! Patrzyłem własnymi oczami na planetę oddaloną o ponad miliard kilometrów!!! To było surrealistyczne przeżycie. Do tego stopnia, że nawet nie zauważyłem wtedy jego księżyców. Niestety po chwili podniosła się dość gęsta mgła i trzeba było przerwać zabawę. Potem pogoda ponownie postanowiła sprawdzić moją cierpliwość - czekałem aż do tego weekendu. Mróz mi nie przeszkadzał - czekałem do 2 w nocy, żeby Jowisz "wychylił się" zza domów sąsiadów i znowu mnie zatkało. Widziałem pasy, widziałem galileuszowskie księżyce! Obłęd!!! No i następnego dnia... echem... nocy znowu oglądałem Saturna. Tym razem już dostrzegłem dwa z jego księżyców (Tytan i Rea). Seeing chyba nie był zbyt dobry, obraz troszkę drgał ale i tak byłem zachwycony! Teraz nie mogę się doczekać kiedy będę miał okazję pojechać gdzieś, gdzie będą dobre warunki (ciemne niebo, dobry seeing i przejrzystość) i będę mógł obserwować galaktykę Andromedy czy mgławice w Orionie. Przepraszam jeśli przynudzałem ale siedzą we mnie emocje początkującego i chciałem się nimi podzielić z kimś, kto - mam nadzieję - mnie rozumie. Pozdrawiam serdecznie!9 punktów
-
9 punktów
-
9 punktów
-
Saturn z sobotniego wieczoru, kompozycja dwóch zdjęć, jedno to ekspozycja na księżyce, drugie na planetę. Data/Godzina - 16.10.2026 / 23:10 Teleskop - MAK 127 (1500 mm.) Aparat/Kamera - ASI 678MC Light Frame - 10% / 2000 fps. Montaż - SW EQ5 Prowadzenie - AstroEQ MOD Guider - ArteSky 60/240 Kamera Guidera - ASI 120 mini Focuser - MyFocuser2 Pro (Arduino Nano)9 punktów
-
9 punktów
-
9 punktów
-
Wczorajszy z Tytanem oraz tranzytem cienia Tethys. Szczególnie tranzyt cienia Tethys cieszy, na animacji oraz na statycznym ujęciu jest całkiem dobrze wg mnie widoczny. 8 listopada, godzina ~ 22:00. CC8" F/12 + ASI462MC + UV/IR Cut + Barlow x1.5 + ZWO ADC AS3! > WinJupos > AstroSurface > PS Sumaryczny stack oraz animacja z 14 sekwencji, 14 x 25% z 5.000 klatek Zobacz na mapie nieba: https://www.alach.pl/astro/#sky/2026-11-08-saturn8 punktów
-
Kilka minut przed piętnastą czyli trochę ponad osiem stopni nad horyzontem,gdy się jeszcze nadmieni że niemal tuż nad dachem wieżowca uzyskany obraz Słońca mnie zaskoczył. Flokuły(pochodnie) i dwa rejony z bardzo oczywistymi plamami (4566,4565) żaden wyczyn,ale maleńkie 4568 zaskoczyły mnie w tych warunkach. Jak zwykle R8 z szkłem RF 200-800 mm f/6.3-9 IS USM plus teleconverter 2X,pojedyńczy strzał z 1600mm.8 punktów
-
8 punktów
-
8 punktów
-
8 punktów
-
7 punktów
-
7 punktów
-
7 punktów
-
7 punktów
-
7 punktów
-
Po powierzchni Słońca hulają całkiem okazałe plamy ale o warunki by je sfocić trudno,uparłem się tyle tylko się udało przez śmigające obłoki wyhaczyć.Grupa tych najbardziej"tłustych"(4551) nawet super jak na te warunki,(4548) też widać w sposób osobisty.Na wschodnim krancu jeszcze coś widać a reszty jedynie można się domyślać. R8+RF 200-800+ telekonwerter 2X,pojedyńcza klatka.7 punktów
-
Nie ma obawy. Ja większość swoich zdjęć robię ostatnio z klatek 30 sekundowych. Jeżeli dokładnie ustawisz Seestara w trybie EQ to nie powinno być problemu. Ostatnio chciałem spróbować z 60 sekundowych klatek ale coś ostrości nie moglem złapać. Gwiazdy były jakies takie plackowate. Daj znać jak coś ustalisz w kwestii pozwoleń na wwiezienie sprzętu. A tak przy okazji wczoraj korzystając z okna pogodowego przed nadciagajacą mgłą kolejny raz zapolowalem na Konika Morskiego B150 412 x 30sek.6 punktów
-
6 punktów
-
Jak to zwykle bywa noce podczas pelni i zaraz po często bywają bezchmurne. Mimo mocno rozswietlonego nieba blaskiem Księżyca postanowiłem nie zmarnować ostatnich dwóch nocek i załączyłem plan na dwa obiekty. Pierwszym byla większości znana mglawica Irys 933 x 20s (EQ mode) 26/27.X.2026 Na drugą nockę zapuściłem mozaike z możliwe największym polem jaki daje S50 na IC1805 Mgławica Serce 851 x 20s (EQ mode) Obróbkę obu zdjęć wykonałem w dostępnych opcjach SeeStara. Po ostatniej aktualizacji doszła nowa funkcja krzywe RGB - to narzędzie, które pozwala precyzyjnie kontrolować jasność, kontrast oraz kolory obrazu Pozostaje czekać na kolejną pogodną noc...6 punktów
-
Niewiele się zmienia,nadal dwa aktywne rejony (4551,4557) wyraźne i łatwo zauważalne,reszty trzeba wypatrywać. Niestety coraz niżej to słonko nad horyzontem,a z mojej czatowni nad dachem bloku,jednak jeszcze coś się udaje sfocić. Dzisiejszy obrazek z 14:30 cyknięty tym co zwykle,ogniskowa też 1600mm.6 punktów
-
6 punktów
-
Wakacje już dawno za nami. Jakiś czas temu w weekend wybrałem się na obserwacje, aby wraz z kolegą Michałem zanurzyć się w Drogę Mleczną. Mieliśmy ze sobą kilka lornetek, a mianowicie: Nikon 7x50 SP, Nikon 10x70 SP, Nikon 18x70 Astroluxe, TS Marine 15x70, SRBC 8x42 oraz Nikon 8x30 EII. Na początku obserwacji rzuciliśmy się na typowe południowe klasyki w Drodze Mlecznej. Mgławica Laguna (M8), Koniczyna (M20), Swan (M17), czy też Orzeł (M16). Były też asteryzmy w postaci Wieszaka, czy też „siódemka” (a może „haczyk”) w pobliżu Dzikiej Kaczki (M11). Bardzo pięknie w tej okolicy prezentowały się również ciemne obszary Drogi Mlecznej, które wyraźnie kontrastowały w szerokim polu z jaśniejszymi partiami. W Nikonie 7×50 SP chmura gwiazd M24 aż kipiała od ilości punktów oferując doznania estetyczne na najwyższym poziome. Rzutem na taśmę zaliczyliśmy także gromady M6 i M7, które z każdą minutą chowały się coraz głębiej za ścianą lasu. W pewnym momencie po przeciwnej stronie na niebie coraz wyżej zaczęła wznosić się konstelacja Perseusza, a pod nią delikatne Plejady. Nie trzeba było długo czekać na naszą reakcję, na jednym statywie SRBC 8×42, a na drugim zamiennie Nikon 8×30 EII oraz Nikon 7×50 SP. SRBC to oczywiście duże pole i ogólna dobra korekcja, jednak polem Nikon 8×30 E II niewiele ustępował. Jeśli chodzi o jakość pola poza centrum, czy też ilość gwiazd – tutaj oczywiście przegrywał. Zbyt długo nie posiedział na statywie i jego miejsce zajął Nikon 7×50 SP. Wtedy bach – jakby ktoś nagle włączył światło. Gwiazdy jakby jeszcze bardziej podkręcone kolorystycznie względem SRBC, jeszcze jaśniejsze i w odczuciu „większe”. Jednak w mniejszym polu widzenia okularów, co dało się odczuć przekładając oczy z jednej do drugiej lornetki. Nikon 7×50 SP to klasyk porro, z przepiękną plastyką obrazu co widać nawet na obrazku gwiazd. Patrzeliśmy na gromadę Alpha Persei Cluster (czyli Melotte 20 w Perseuszu) pochłaniając każdy foton, a przede wszystkim nietuzinkowe barwy gwiazd, które między sobą wyraźnie się odróżniały. Uczta dla oczu. Z Nikonem 7×50 SP jestem już dłuższy czas, to jedna z moich ulubionych lornetek do astronomii. Powiększenie 7x pozwala na swobodne obserwacje z ręki bez większych drgań. Pole widzenia okularów niewielkie, ale w zasadzie idealnie skorygowane. Do tego plastyczność obrazu, która w dzień urzeka niesamowicie. W nocy zaś oferuje obrazy szerokich pól gwiezdnych nasyconych drobnym ziarnem gwiazd wyłaniających się z tła. SRBC to inna historia, również przepiękne obrazy, ale w stylu „dachówki”. Ciężko opisać to słowami, nocne niebo po prostu jest widziane inaczej, jest to inna estetyka obrazu, nie chodzi o to że gorsza, nic z tych rzeczy. Po prostu inna. Trzeba spędzić trochę czasu z lornetkami, żeby móc to zauważyć i świadomie wybrać, co nam bardziej odpowiada. Nie ma idealnych odpowiedzi – każdy będzie preferował inny sprzęt po analizie plusów i minusów każdego z nich. Jednak najlepiej jest mieć je po prostu obie : ) Pozostałe lornetki były również w użyciu podczas tej nocy, jednak to głownie mniejsze powiększenia odgrywały główne skrzypce podczas obserwacji. Na zakończenie sesji po godzinie 1 w nocy między drzewami mogliśmy jeszcze zobaczyć wschód Księżyca. Delikatny rogalik unosił się niczym w afrykańskiej scenerii rozświetlając coraz bardziej niebo. DSy z każdą minutą zaczynały być trudniej dostępne, więc przyszedł czas na powrót do domu. Do następnego razu! Pozdrawiam6 punktów
-
5 punktów
-
Kochani! W listopadzie A.D. 2026 jest jak u Hitchcocka - najpierw trzęsienie... nieba, a potem napięcie rośnie 😉 Startujemy od porannej gonitwy Księżyca z Marsem, Jowiszem oraz Regulusem - najjaśniejszą gwiazdą Lwa. W kolejnych dniach oglądamy stary Księżyc w bliskim złączeniu z Wenus oraz gwiazdą Spika. Mało tego - na poranny firmament w drugiej połowie miesiąca wkracza Merkury! A przez całą noc podziwiać możemy trzy najdalsze planety Układu Słonecznego: Saturna, Neptuna i Urana w opozycji. Już dawno nie było takiego szaleństwa na niebie... Po szczegóły zapraszam do filmowego kalendarza astronomicznego 🙂5 punktów
-
5 punktów
-
Straszny nawał pracy, zarówno tej zawodowej jak i w domu, więc czasu nie za wiele na dłubanie, ale wreszcie coś zaczęło się ruszać :) Zacząłem szykować drewno, boazeria sobie już czeka, kilka rzeczy jeszcze kupione, ale najważniejsze, że roboty ziemne ruszyły :) Drewno przyjechało trochę dłuższe niż zamawiałem, więc zamiast 3x3 (po zewnętrznych) będzie 3x3,5. Czyli będzie miejsce na klamociarnie ;) Jeden bok zalany - 3x 90x20cm. Kupiłem sobie tego ręcznego ślimaka i zaskakująco szybko idzie tym kopanie takich prawie metrowych otworów :) Jak pogoda pozwoli jutro po pracy wykopię pod drugą stronę, a pojutrze zaleję.5 punktów
-
5 punktów
-
1000031588.mp4 Ten to się teraz obudził z tym Słońcem 🙂 Słabe to nagranie, chociaż warunki w Szczecinie były bardzo dobre. Nie chodzimy po panelach podczas nagrywania timelaps zwłaszcza jak pod panelami macie nie równą podłogę. Ale nie o tym. Czy ktoś z Was wybiera się w przyszłym roku do Tunezji ? Na nią właśnie postawiłem opłaciłem nawet zaliczkę, bo wiem, że im bliżej zaćmienia tym będzie drożej. No i na dziś mam dwa pytania. Jak to jest z wwiezieniem Seestara do Tunezji, pisać do ambasady prośbę o wystawienie pozwolenia na tego typu sprzęt, czy udawać Greka 🙂 i liczyć na to że setki tego typu sprzętów będą wwożone w tym czasie. Skłaniam się jednak ku temu żeby napisać jednak do ambasady i liczyć na ich przychylność. Kolejna rzecz. Jak Afrykańskie temperatury w sierpniu mają się do wielogodzinnej pracy Seestara centralnie pod palącym Słońcem. Już zegarek potrafił mi się kilka razy zagotować na południu Europy a co dopiero Seestar w Afryce. Macie jakieś pomysły ? Jakieś obklejenie białą folią czy jakiś parasol zacieniający. Myślę, że warto zastanowić nad odpowiedziami czasu jest jeszcze dużo.5 punktów
-
Dorzucę od siebie timelapse z wypadu spontanicznego zainspirowanego przez @Koszy89 Niestety pierwsza część chyba najlepszego materiału się zmarnowała bo karta pamięci padła. Jako bonus wpadły także rozbłyski burzy w tle za drzewami (4s-7s) jak się okazało ok. 130km od nas. Canon 70d mod, Samyang 14mm, f2.8, iso1600, klatki 7s i 30s.5 punktów
-
Super! Bardzo miło czyta się takie relacje, bo samemu można wrócić do swoich początków, kiedy jeszcze widok klasyków się nie przejadł i również robiły piorunujące wrażenie. Dla mnie takim obiektem kompletnie abstrakcyjnym i magicznym była wówczas M57. Jeśli tylko pogoda i Twoja codzienna miejscówka (balkon czy podwórko przed domem) pozwoli, to nie czekaj z wyjazdem pod ciemne niebo, a od razu szukaj M42 czy M31. Też zrobią wrażenie i przy okazji dadzą Ci pierwsze doświadczenie jeśli chodzi o świadomość przepaści pomiędzy obserwacjami pod miejskim a ciemnym niebem. Jak porównasz ich widok pod tym drugim, to tym bardziej docenisz brak zanieczyszczenia światłem w obserwacjach 😉 Teraz na niebie króluje sporo obiektów DS które nawet w niespecjalnie sprzyjających warunkach można z powodzeniem obserwować z miasta. Gromada podwójna w Perseuszu, gromady w Woźnicy czy Kasjopei. Grunt żeby nie porywać się na obiekty położone zbyt nisko na niebie, a te wysoko, blisko zenitu. W ogóle gromady otwarte to - przynajmniej dla mnie - taka nagroda pocieszenia dla deesiarzy obserwujacych z miasta 😄 Powodzenia w odkrywaniu piękna nieba!4 punkty
-
4 punkty
-
4 punkty
-
4 punkty