Janko

To są zagadnienia ze skrajów obecnej wiedzy i teoretyczne rozważania laików ich z pewnością nie rozwiążą. Dopiero uporczywe zbieranie danych obserwacyjnych przrz najnowsze urządzemia pozwala powoli zdobywać wiedzę o mechanizmach rządzących Wszechświatem. Nie znaczy to, że kiedykolwiek będziemy wszystko wiedzieć. Oj, nie 🙃

Z całą pewnością, astroamatorzy nie odpowiedzà na takie pytania 🙃

Całość była sprzedawana jako żuraw Poruczki, później Astrokraka. Sam żuraw (górna część) był posadzony na typowym statywie geodezyjnym.

Z żurawiem też kiedyś walczyłem, a jakże 🙂 https://astropolis.pl/topic/16999-modernizacja-żurawia-lornetkowego-czyli/ PS Tytułowy " Porucznik" to tzw żuraw Poruczki. Kto to dziś pamięta!

Bawiłem się w takie wynalazki: https://astropolis.pl/topic/32295-lornetkarium-polowe/

Zaczynałem od czegoś podobmego do Twojego, marki nie pomnę. Obecnie mam dwa zabytki - Garret Optical z głowicą pistoletową Manfrotto, oraz Goliat z zamocowaną szybkozłączką foto. Oba "wynalazki" - głowicę i szybkozłączkę (jeśli takowej nie było) szczerze polecam.

To wszystko są statywy fotograficzne. Aparat czy kamerę ustawia się na odpowiedniej dla fotografa wysokości i więcej z tym nie kombinuje. Co innego z lornetką, zwłaszcza taką dluższą i większą. Przy zmianie kąta nachylenia zmienia się, i to znacznie, położenie okularów. Stąd potrzrba manewrowania wysokością. Używałem różnych statywów, jednak moja konkluzja jest taka: nie ma to jak naprawdę wysoki sprzęt z korbką. Obiekty i pozycję lornetki ciągle zmieniam, nie wpatruję się długo, dlatego bez korbki jak bez ręki.

Mam złe doświadczenia z głowicą olejową. W chłodne noce trudno się obracała - olej tężał.

Temat-rzeka. Jednak na forum mamy działy "Astronomia dla początkujących", "Astriculus" (artykuły astronomiczne), "Lornetki" i wiele innych przydatnych na początek astrohobby. Może więc zacząć od pogrzebania w tytułach AF?

@MarekAmper, pogadaj z @Pablito, to Ci uszyje telep na miarę 🙃

Po 16. to jeszcze przyjaciele lubią wpaść.

Starannie uprać Ludwikiem od naczyń, dobrze wypłukać wodą zwykłą a potem najlepiej destylowaną a przynajmniej dobrze wygotowaną. Suszyć chroniąc od kurzu.

Rozkręcanie lornetki to ostatnia rzecz, jaką można zrobić. Nigdy bym się tego nie podjął. Uzasadniać nie będę. Pozostaw lornetkę w jak najbardziej suchym miejscu (co nie znaczy gorącym). Nie zakładaj osłonek na obiektywy, najwyżej przykryj lornetkę czystą ścierką. Powinno pomóc w ciągu najbliższych dni.

Wypatruj po niebie ścieżek gwiazd, jak gdybyś razem z nimi je przebiegał, i nieustannie zagłębiaj się myślą w ścieżki pierwiastków, zmieniających się jedne w drugie.Takie wyobrażenia oczyszczają bowiem z pyłu ziemskiego życia. Marek Aureliusz, Rozmyślania (do siebie samego)

Głodnemu chleb na myśli (staropolskie przysłowie).

Też się bawiłem z filtrami do lornetek. Jednak w moim odczuciu zawsze bardziej przeszkadzały, niż pomagały. Nie ma to jak naturalny wygląd nieba, bez zafałszowanych barw, obciętego pola widzenia, szkiełek tuż przy oku itp.

https://www.forumastronomiczne.pl/index.php?/topic/10489-dlaczego-inni-widzą-a-ja-nie/ Jako pierwszy sprzęt polecam lornetkę wraz z lekturą powyższego linku.

Tylko, jeśli ktoś się poczuwa 🙃 Pamiętacie to? - Dyrygent: naczinajem uwierturu. - Głos z sali: kak ja uwiertura, tak ty ...

A ja myślałem, że to z powodu bliskości do wilanowskich latarni.

"Niskie położenie Księżyca sprawi, że będzie oświetlony bardziej niż zwykle, a jego barwa przybierze intensywnie pomarańczowy kolor." Wiwat astronomowie z Onet Podróże (i poloniści też)! 🥳

Śłońce właśnie zaszło. Większa część nieba jeszcze czysta, lecz od zachodu nachodzą już chmury. Tymczasem Księżyc drugiej kwadry nabiera właśnie wyrazistości na wciąż jasnym nieboskłonie. Kusi, kusi coraz mocniej. Za kilkanaście minut będzie za późno. Więc szybko - statyw z daszkowatym wspornikiem dla lornetki na balkon, Vortex 15×56 sprawnie przypięty gumowym paskiem i już można patrzeć. A jest na co. Powiększenie 15× ukazuje zadziwiającą ilość szczegółów. Nie tylko sinawe plamy mórz, lecz także Zatoka Tęczy, gigantyczne kratery, w tym Gasendi z centralnym masywem na skraju Mare Humorum , Kopernik czy Clavius, trójramienna gwiazda promieni odchodzących od niewielkiego Proclusa. Jednak to nie wszystko. Na ciemnym tle Mare Imbrium wyraźnie widać iskierki gór Teneryfa, góry Pico i Piton. Obraz jest wręcz idealny, i ostrość, i barwa, i stabilność. Chwilę później przed tarczą zaczynają przepływać kłaczki chmur. Patrzę, jak detale stopniowo rozmywają się. Tarcza nadal żegluje wśróg chmur, coraz słabiej widoczna, aż całkiem zaniknie. Pięknie było.