Skocz do zawartości

libmar96

Użytkownik
  • Zawartość

    111
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    4

Ostatnia wygrana libmar96 w Rankingu w dniu 9 Marzec

libmar96 posiadał najczęściej polubioną zawartość!

Reputacja

205 Excellent

O libmar96

  • Tytuł
    Deneb

Profile Information

  • Płeć
    Mężczyzna
  • Zamieszkały
    Suwałki

Converted

  • Miejsce zamieszkania
    Suwałki

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

  1. libmar96

    Dziwny latający zbiór na niebie

    O 21:57 przelatywała grupa trzech satelitów NOSS, która zapewne flarowała z Twojej lokalizacji. Już po raz kolejny pojawia się o nie pytanie na forum czy FB
  2. libmar96

    Błysk na niebie

    To była flara satelity z serii GLOBALSTAR. One powodują takie krótkie błyski, które są często czerwone - jak akurat odbiją swoją pomarańczową stroną. Następnym razem obserwuj okolice tej flary ponownie, gdyż bardzo prawdopodobne, że pojawi się kolejna flara za kilkanaście sekund (po pełnym obrocie satelity). Poniżej nagrałem przykład (ale kamerą monochromatyczną):
  3. libmar96

    Zooniverse

    Myślę, że w tym projekcie powinnaś podać przykładowe zmiany blasku, czyli zapisać te krzywe na dysk
  4. libmar96

    Zooniverse

    Sonda Kepler wykonała tysiące pomiarów gwiazdy, aby tylko czekać na możliwe spadki blasku. Ponieważ one zdarzają się cykliczne (co ten sam okres), komputer obliczył podejrzane okresowe zmiany. I Twoim zadaniem jest określić czy faktycznie to jest to, a może trzeba szukać dalej. Średnio, prawdziwa potencjalna planeta wypada co 50-100 klasyfikacji
  5. libmar96

    Zooniverse

    Zooniverse - Exoplanet Explorers? Szukasz spadków jasności, które mogą być wywołane przez potencjalne tranzytujące planety pozasłoneczne. https://www.zooniverse.org/projects/ianc2/exoplanet-explorers Ciebie powinny interesować tego typu przykłady https://www.zooniverse.org/projects/ianc2/exoplanet-explorers/talk/785/519666
  6. Jakiś czas temu miałem w głowie projekt obserwacji tego zjawiska: https://astropolis.pl/topic/51526-projekt-precesja-i-nutacja/ Ale z czasem okazało się, że to byłoby trochę zbyt mało czasochłonne i mniej potrzebne nauce, gdyż robi się to precyzyjniej: http://maia.usno.navy.mil/ Także Janusz Wiland robił kilka testów z namierzaniem na biegun, z których mogłem sprawdzić jaką dokładność można uzyskać, aby śledzić te powolne, minimalne zmiany. Okazało się, że rozszerzalność temperaturowa (ogólnie sama stabilność) ma jednak duże znaczenie, a więc byłoby dość problematyczne. Projekt oczywiście porzuciłem poświęcając czas na obserwacje fotometryczne.
  7. libmar96

    Dziwny latający zbiór na niebie

    Jaki kolor miały te obiekty? Jeśli pomarańczowate, to zapewne coś z lampionami, tak jak mówi DarX86 (wesele?)
  8. libmar96

    CMOSki - jaki gain do czego

    Tam chodziło o to, że na niższym gainie szum będzie wpływał nieco bardziej niż na wyższym, co pokazują wykresy 'read noise' na stronie ZWO. A z tym rozrzutem, że skoro daję wyższy gain, jednocześnie dam krótszy czas ekspozycji. W takich, seeing nie zdąży uśrednić się wystarczająco bardzo, stąd pomiary fotometryczne gwiazd będą bardziej rozrzucone. Jak gwiazdy migoczą, to w danym ułamku czasowym raz widzisz np. jako 3.7 mag, za 0.01s już jako 3.5 mag, a potem 3.8 mag i tak wraca, losowo. To robi atmosfera. Zależy od tego, jakie masz graniczne wartości. Jeśli maksymalna wartość to kilkadziesiąt (np. 51), to będzie 13. Jak kilkaset (np. 510), to będzie 130. To chyba po prostu zwykłe wymnożenie razy 10.
  9. libmar96

    CMOSki - jaki gain do czego

    @jolo Jak uważasz w przypadku 14 bitów (sytuacja dla ASI178MM-c)? Mamy 16384 poziomów, jednak na najniższym gainie nadal mamy 15K (unity gain wypada na nieosiągalnym minusie). Czy w takiej sytuacji jest sens robić na tak niskim gainie (zero), aby tylko uzyskać jak największą rozpiętość? Jak to widzisz w przypadku astrofotografii i fotometrii? Jeśli chodzi o astrofoto, no niewiele w ogóle próbowałem. Praktycznie tylko fotometria. Do tej pory zbierałem klatki do fotometrii na gainie 150, gdzie mamy tylko 2.8K poziomów. Tu nie używam nawet 12-bitów, więc równie dobrze mógłbym używać ASI1600 i tej 14-bitowej przewagi wcale nie wykorzystuję. W ocenie jasności największy wpływ ma seeing i szum, pomijając już poziom tła (który na starcie zmniejsza dostępną rozpiętość). Niższy gain ma większy read noise, stąd skupiam się na wyższym. A scyntylacja w krótkich czasach ekspozycji też daje popalić z rozrzutem. Stąd, robiąc na 3-30s ekspozycjach, widzę większa możliwość stosowania większego gainu, bo taki FW nadal określi mi informację o rozrzucie przez seeing dość precyzyjnie. A zresztą, końcowo i tak stackuję klatki/pomiary ze sobą, więc sumarycznie FW jest większe. Testy jednak wykazały, że gain 150 i 225 nie miały znaczącej różnicy (225 minimalnie lepiej). Przy tym większym, było mi jednak łatwiej osiągnąć poziom wysycenia, a więc mogłem korzystać z krótszych czasów.
  10. Minęło trochę czasu i są pierwsze wnioski. Przydałoby się coś napisać Po wielu miesiącach niepogody, w kwietniu udało się już coś poobserwować. W projekcie KELT przeprowadziłem na razie 4 obserwacje kandydatek, z czego 3 ukończyłem pomyślnie. Z czwartą wystąpił problem czasowy, bowiem nie uwzględniłem 2h w podanych momentach zjawisk. Wszystkie wykonywałem za pomocą filtra R, właśnie tego z nagrody (na zdjęciach wyżej, trzeci od lewej). Na razie w żadnym przypadku kandydatka nie została zakwalifikowana dalej, bowiem trafiam ciągle na zlane układy binarne lub żadnego spadku blasku nie było. Trzeba próbować dalej! To jest jak zdrapka. Nie udaje Ci się, ale wciągasz się i próbujesz wziąć następną Projekt nauczył mnie jak prawidłowo przeprowadzać takie obserwacje kandydatek. Na przykład, w moim przypadku brakowało zaznaczenia gwiazd referencyjnych, a nawet powinienem dodać je na krzywą, aby pokazać, że coś tam faktycznie jest. Mimo, że korzystam tylko z 4" obiektywu, fajnie jest porównywać uzyskiwaną dokładność z innymi obserwatorami. Do tej pory nie miałem jeszcze okazji skorzystać z filtra I (tego drugiego zakupionego z nagrody). Potrzebny jest on w przypadku, aby porównywać spadki blasku w innych pasmach. Na razie nie było kiedy, bowiem w 2 przypadkach moja obserwacja była pierwsza, a w pozostałych dwóch wymagane było potwierdzenie czy coś faktycznie jest (bo jeden potwierdza, a drugi nic nie złapał itp.). No i 4" jakoś daje radę, a ciągle celuję w zjawiska między 0.004 a 0.009 mag Ze względu na wykorzystanie kamery CMOS w takim przedsięwzięciu, właśnie ukończyłem streszczenie pracy naukowej pod konferencję naukową European Planetary Science Congress, która w tym roku odbędzie się w Berlinie. A tematem są oczywiście te obserwacje z naciskiem, że robione są CMOSem, a nie CCD. Jutro wysyłam zgłoszenie i zobaczymy czy przyjmą A poniżej przykładowa obserwacja tym filtrem R. Widoczne są dwie zmienne, czyli dwa odnalezione układy binarne zamiast potencjalnej egzoplanety. Uciąłem nagłówek, bo regulamin KELT zabrania publikowania informacji o ich celach. A z takiej obserwacji nie da się wywnioskować gdzie na niebie to było, więc spokojnie
  11. libmar96

    Gazowy Olbrzym jako księżyc

    Poczekajmy na wyniki obserwacji październikowego tranzytu Kepler-1625 b. Jeśli sygnał potwierdzi się, byłby to pierwszy egzoksiężyc wielkości mniejszego Neptuna.
  12. libmar96

    Zostałem współodkrywcą nowej egzoplanety! [HD 286123 b]

    Program do nagrywania i program do fotometrii. Z taką różnicą, że do Muniwina wkroczył jeszcze Excel. W analizie udział wzięły także inne programy, które uczestniczyły w weryfikacji - tego już nie wiem Dziękuję wszystkim bardzo za miłe słowa!
  13. Mam przyjemność poinformować o najnowszej publikacji na temat nowej planety pozasłonecznej EPIC 247098361 b (lub inaczej: HD 286123 b). Nie byłoby nic wielkiego gdyby nie fakt, że wniosłem wkład w jej odkrycie! I wcale nie jest to typowy „hot Jupiter” (gorący Jowisz), lecz coś mniej spotykanego. W jaki sposób do tego doszło? I jak to: „odkryłem planetę pozasłoneczną”?? Tak, to oficjalne i potwierdzone. I to żadne Zooniverse! Cofnijmy się w takim razie kilka miesięcy do tyłu… O tej samym obiekcie mówiłem tutaj, kiedy EPIC 247098361.01 był jeszcze kandydatką na egzoplanetę: Od ponad 1.5 roku interesuję się obserwacjami tranzytów planet pozasłonecznych. Za każdym razem ćwiczę uzyskiwać jak najlepszą dokładność pomiarową, aby zająć się trudniejszymi wyzwaniami. Projekt „Exoplanet Explorers” na Zooniverse pozwolił zauważyć ile kandydatek na egzoplanety może siedzieć w danych Keplera w misji K2. Postanowiłem zmierzyć się z jedną i spróbować zarejestrować taki tranzyt. W związku z tym, cierpliwie czekałem na wydanie skorygowanych danych K2 (MAST) z Kampanii 13 (Campaign 13), aby poszukać najświeższe potencjalne egzoplanety. Stało się to w pierwszych dniach września 2017 roku. Spośród ponad 23 tysięcy celów, wybrałem 4 potencjalne obiekty, które posiadają regularne i wystarczająco głębokie spadki jasności. Wyznaczyłem efemerydy i pozostało mi czekać na odpowiednią noc… Szczęście się trafiło, że w nocy z 29 na 30 września 2017 roku miałem pogodę. Ze średnimi warunkami na początku, ale później się poprawiło. Wówczas miało nastąpić jedno z przewidywanych zaćmień dla EPIC 247098361. Co 11.2 doby, gwiazda o jasności 9.8 magnitudo wykazuje spadek blasku o około 1%. Niby dużo, jednak dość długi okres orbitalny powoduje, że rzadko kiedy jest okazja na złapanie. W dodatku samo zjawisko trwa aż 5.5 godziny. Takie parametry uniemożliwiły mi obserwację pełnego zjawiska, lecz drugą połowę i 3 godziny po zakończeniu. Połówka zjawiska to takie minimum, kiedy sensownie można działać dalej. Pozycja egzoplanety w programie Stellarium - widok DSS. Dużego sprzętu nie potrzebowałem, aby coś odkryć Obserwację prowadziłem od 23:00 do 05:30 przy pomocy obiektywu Canon FD 300mm f/2.8L, kamery ASI178MM-c i montażu EQ5. Uzbierałem nieco ponad 30 GB danych, czyli około 9000 klatek w ciągu 6.5 godziny. Po analizie danych udało się zarejestrować spadek blasku podobnym charakterze, jak było to przewidywane. Taka obserwacja potwierdziła fakt, że wokół EPIC 247098361 krąży pewne ciało. Nie wiadomo, czy to faktycznie planeta, być może druga gwiazda w systemie binarnym. Swoją obserwację przesłałem do bazy ExoFOP i czekałem na kontakt od kogokolwiek… bo kto pomyślał, że jakiś amator będzie ją obserwował? Pojedyncza klatka z obserwacji tranzytu egzoplanety HD 286123 b / EPIC 247098361 b 12 stycznia 2018 roku stał się dla mnie przełomowy. Skontaktowała się ze mną Liang Yu (Massachusetts Institute of Technology) z informacją, że pisze artykuł naukowy na temat kilku planet. Jedną z nich jest EPIC 247098361 b, czyli to, co obserwowałem 3 miesiące temu! Dostałem informację, że metodą radialną potwierdzono planetarna naturę obiektu. A co najbardziej mnie zaskoczyło – zapytała się czy może umieścić moją obserwację do swojej publikacji naukowej! Zgodziłem się, a przez kolejne dni trwała procedura weryfikacji. Samo zaskoczenie, gdyż tylko przypuszczałem, że może pasować na egzoplanetę. W końcu, po ponad 5 miesiącach od obserwacji, artykuł naukowy został oficjalnie umieszczony do arXiv i przesłany do Astronomy Journal! Uwzględnienie z podaniem mojego imienia i nazwiska jako współautora wiąże się z jednoczesnym współodkryciem danego obiektu. Oczywiście każda osoba może wnieść mniejszy lub większy wpływ, jednak sama rejestracja tranzytu za pomocą własnych obserwacji to już zdecydowanie więcej, niż samo odnalezienie sygnału w bazie danych Keplera. No dobrze, skoro cały czas piszę o okolicznościach obserwacji, to co to w ogóle za egzoplaneta? Leży w konstelacji Byka i obiega gwiazdę HD 286123 b co 11.17 doby. W związku z pozycją na niebie, tranzyty można obserwować tylko i wyłącznie w okresie jesiennym i zimowym, w Polsce średnio do 8 razy na rok. EPIC 247098361 b znajduje się dość daleko od macierzystej gwiazdy – średnio 15 milionów kilometrów od niej. Stąd średnia temperatura panująca na powierzchni wynosi około 700°C. Dość „mało”, bo to nie jest temperatura typowa dla planet gorących (np. hot Jupiter), lecz ciepłych (np. warm Jupiter). Na podstawie głębokości spadku wyznaczono promień na 1.08 Rj (około 75 500 km) a metoda radialna określiła masę na (zaledwie) 0.41 mas Jowisza. To bardzo mało! To spowodowało, że planeta ma bardzo małą gęstość, mniejszą niż nawet dla wody. Ponieważ jest to cecha charakterystyczna Saturna, odnaleziona planeta należy do kategorii ciepłych Saturnów (warm Saturn). Ale to nie wszystko. Metoda radialna ukazała coś więcej, niż tylko masę planety. Okazało się, że EPIC 247098361 b znajduje się na dość wydłużonej orbicie! Przy wyznaczonej ekscentryczności e=0.268, w peryhelium zbliża się do gwiazdy na 11 milionów kilometrów, a w aphelium oddala się aż na 19 mln kilometrów. To blisko dwa razy tyle! W przeszłości musiała zdarzyć się kosmiczna katastrofa, która doprowadziła do takiej sytuacji. Polecam przeczytać artykuł naukowy (choć po angielsku), bowiem wyznaczono wiele innych ciekawych parametrów. Na przykład to, że EPIC 247098361 b tranzytuje niemal centralnie na tle gwiazdy. Porównanie HD 286123 b (wizja artystyczna) do Jowisza z uwzględnieniem wielkości. Jak na razie, jest to jedyna znaleziona egzoplaneta w tym układzie. Metoda TTV (transit timing variations) oraz radialna na razie nie wykryły obecności innego, dodatkowego ciała (np. drugiej planety). EPIC 247098361 b będzie bardzo ważna dla naukowców. Jasna gwiazda i duży spadek jasności umożliwiają dokładne przestudiowanie za pomocą profesjonalnych teleskopów. Z pewnością, w przyszłości w jej kierunku zostanie skierowany Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST) oraz cała gama spektroskopów na całym świecie. Umożliwią dokładniejsze poznanie składu atmosfery, a także dokładniejsze zmierzenie różnic temperatur. To gazowy gigant (nie planeta skalista), która znajduje się w miarę blisko gwiazdy. Życia tam nie będzie, ale charakter HD 286123 b pokazuje nam, że jest w pewnym niezwykła. Moja obserwacja potwierdziła parametry, które zostały zmierzone – głębokość, moment, czas trwania – wszystko się zgadza. Zostałem współodkrywcą nowej egzoplanety, choć jestem tylko amatorem. Zdaje mi się, że to pierwsza tego typu sytuacja w Polsce (nie mówię o profesjonalistach, którzy zajmują się odkrywaniem z zawodu!). Historia o EPIC 247098361 b na tym nie zakończy się. Planuję zarejestrować pełny tranzyt (bo jak to mogę zostawić w takiej sytuacji!), a w przyszłości poznamy planetę nieco dokładniej. Pojawi się zapewne niejedna praca naukowa na jej temat, dlatego czasem będziemy do niej wracać! Artykuł naukowy jest dostępny do pobrania tutaj: https://arxiv.org/abs/1803.02858. Moje wypociny odnajdziecie na stronie 5 i 6. Na koniec przypomnę, że to niejedna planeta w tym artykule naukowym. Liang Yu wraz ze współautorami umieścili jeszcze drugą, HD 89345 b (Campaign 14). To planeta pozasłoneczna nieco większa od Neptuna, choć nie obserwowałem jej. Pomimo, że jestem współautorem artykułu o dwóch planetach, z oczywistych powodów mówię o tylko jednej z nich. Ta druga, choć dostępna do amatorskich obserwacji (ale na granicy!), na pewno zostanie jednym z moich celów obserwacyjnych. Co dalej? W styczniu 2018 roku dołączyłem do projektu KELT (Kilodegree Extremely Little Telescope), który odkrył już kilkanaście nowych egzoplanet. Moim zadaniem jest obserwowanie znalezionych przez nich kandydatek na nowe planety. Prawdopodobieństwo jest bardzo małe, ale stanowi to doskonałe przygotowanie do misji TESS. Kto wie, być może szczęście wkrótce znów dopisze? Z pewnością jest to temat, który planuję kontynuować w kolejnych latach. Amatorzy w Polsce odkrywali planetoidy, komety, gwiazdy zmienne i supernowe… no to dorzućmy do listy jeszcze egzoplanety
  14. libmar96

    Zakrycie Aldebarana przez Księżyc w 1850 FPS

    ASI178MM-c, popularny CMOS. Ale tak dużą prędkość można uzyskać tylko nagrywając w niewielkiej rozdzielczości, przy dużym cropie
  15. libmar96

    Zakrycie Aldebarana przez Księżyc w 1850 FPS

    Jeszcze przez obiektyw Pędem wracałem ze studiów do domu i przyszedłem około 15-20 minut przed zjawiskiem. Aby nie ryzykować niepowodzeniem (przez tubę jeszcze nie miałem okazji robić cokolwiek, nawet nie sprawdzałem kolimacji), szybko wystawiłem coś sprawdzonego - postawienie z ustawieniem na biegun i uzyskanie odpowiedniego kadru z Aldebaranem zajęło mi 10 minut Po zjawisku, zanim przyszły chmury, sprawdziłem 203/800 na EQ5. Skurczybyk stabilniejszy niż 203/1000 na HEQ5, który składałem w swojej byłej szkole (nauczyciel poprosił mnie o pomoc). Dość szybko redukuje sztucznie wywołane drgania, więc naświetlanie po kilkanaście sekund przy 0.62"/px z małym odrzutem powinno być realne
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy pliki cookies w Twoim systemie by zwęszyć funkcjonalność strony. Możesz przeczytać i zmienić ustawienia ciasteczek , lub możesz kontynuować, jeśli uznajesz stan obecny za satysfakcjonujący.

© Robert Twarogal, forumastronomiczne.pl (2010-2018)