piotrfie

W nocy wszystkie koty są szare. W oku są dwa rodzaje elementów reagujacych na światło. Pierwszy rodzaj, mniej czuły odpowiada za widzenie kolorowe. Drugi, bardziej czuły za widzenie czarno-białe. Przy słabym oświetleniu reagują tylko te drugie elementy. Kamery mają większą czułość niż oko, i zbierają światło przez kilka czy kilkanaście minut - znacznie dłużej niż ułamek sekundy przez który tworzy się w oku wrażenie wzrokowe.

Uważaj, abyś się nie zawiódł. Skoro pytałeś, czy zobaczysz coś takiego jak na zdjęciu, to odpowiedź twierdząca mogłaby wynikać wyłącznie z tego że link nie działa 😉 W teleskopie (nawet całkiem sporym) nie zobaczysz kolorów mgławic, a jedynie szarawe mgiełki. Kolorowo dla oka objawi się co najwyżej Księżyc (tyle, że on jest mało kolorowy) 😉 Jeśli chcesz coś takiego jak na zdjęciu, to pozostają zdjęcia. Czy da się robić zdjęcia sprzętem za 1600? Słabo. Ale trzy stówki więcej o już złapiesz najtańszą sensowną zabawkę do EAA (czyli obserwacji wspieranych elektronicznie), SeeStara S30. GoTo jest. Zdjęcia są (jak się je obrobi to całkiem ładne na początek). Tylko niestety nie ma tego uczucia patrzenia własnym okiem na skarby kosmosu. Masz obraz na ekranie tabletu czy telefonu i możesz to wydrukować. Nie wszystkim to pasuje.

https://goo.gl/maps/w8e7yPCtTdAA3pRHA

Cóż @polaris, chyba jednak zgodzić się z tym stwierdzeniem nie mogę. Oczywiście to moja osobista i zupełnie prywatna opinia, co zwalnia mnie z wszelkich dodatkowych wyjaśnień, przypisów i glos 😉. Trudno mi zaszufladkować Siril-a jako nieintuicyjnego - co, jak mniemam, miałoby być przeciwieństwem Pix-a. Moim zdaniem poziom intuicyjności w obu jest podobny. Nie wyróżniał bym żadnego z nich w tej kwestii. Oba są jednakowo intuicyjne, czy jak kto woli nieintuicyjne. Każdy w nieco inny sposób 😉 Co do ceny - licencja wieczysta Pix-a to jakieś 2/3 rocznego kosztu Photoshopa (i to ze zniżkami wszelkimi). Pix darmowy nie jest, ale też na tle graficznej komercyjnej "konkurencji", robi wrażenie prawie "przyjaźnie wycenionego" 😉.

W tym budżecie jeśli chodzi o obserwacje naoczne pewnie pozostaje Dobson 8”. Co do jego mobilności to oczywiście zależy od tego, jak definiujesz mobilność. Jeśli chodzi o przywiezienie na tylnej kanapie w samochodzie to mieści się i nie powinno być z tym problemu, jeśli chcesz go nosić na plecach, to jest wyraźnie za duży i za ciężki. Jeśli myślisz natomiast o EAA, to warto się przyjrzeć któremuś z SeeStar-ów. To takie dwie skrajności zależnie od tego do czego chcesz używać teleskopu.

Znacznie lepszym podejściem niż stackowanie w samym SeeStarze jest zebranie pojedynczych klatek i zestakowanie ich np. w Siril-u czy Pix-ie. Wtedy można powybierać tylko lepsze klatki czy to automatem czy ręcznie.

Z tego co pamiętam to S50 standardowo przychodził w zestawie ze statywem TC20, chyba, że się ostatnio coś zmieniło.

1. Nie poza jednym, który bezwzględnie warto mieć, a mianowicie klinem paralaktycznym, czyli np. głowicą TH10 lub czymś podobnym. Pozwoli na korzystanie z trybu paralaktycznego i uniknięciu w ten sposób rotacji pola przy dluższym zbieraniu materiału. 2. Wystarcza na kilka godzin. Czas zależy mi.in. od temperatury otoczenia. Powerbank może i warto mieć, ale wbudowana bateria na sesję powinna starczyć. 3. Oczywiście. Standardowa aplikacja to nie jest narzędzie do obróbki. Jeśli pobierasz dane w postaci np. kilkudziesięciu lub kilkuset klatek po 30s, to potem warto to że stackować i obrobić w czymś bardziej zaawansowanym. Z programów, których używam do obróbki polecam Siril (dostępny jako Wolne Oprogramowanie), lub Pix Insight (komercyjny). Oba bardzo dobre. Stąd warto spróbować właśnie Siril-a, bo bezpłatny i dobry. 4. Zawsze warto przeczytać instrukcję obsługi 😉. Sporo użytecznych materiałów jeśli chodzi o obróbkę można też znaleźć zarówno na tym forum jak i na Astropolis (https://astropolis.pl/)

A wyglądałoby jeszcze lepiej, gdyby to troszkę obrobić np. w Siril-u. Warto spróbować, zobaczysz co na prawdę da się z tego wyciągnąć. M42 jest tak jasna, że zawsze dobrze wychodzi. Przy części pozostałych prosi się o kalibrację kolorów (gwiazdy często zbyt czerwone) i choćby lekkie odszumienie. Co do stackowania, najlepiej zbierać osobne klatki i stackować w Siril-u i nie polegać na stackingu z SeeStara. Przy dłuższym czasie zbierania, a masz tu też czasy łączne po 2-3 godziny warto spróbować trybu ekwatorialnego. Przy azymutalnym widać już wpływ rotacji pola (kolorowa kaszka przy lewym dolnym i prawym górnym narożniku).

Nie wiem jak teraz, ale gdy sporo lat temu kupowałem Taurusa 330, lustra były od zewnętrznego producenta (moje bodajże od GSO). Tyle, że co to ma za znaczenie? Ważne są parametry dokładności wykonania lustra, potwierdzone odp. wykresami z aparatury pomiarowej dla tegoż konkretnego egzemplarza.

Do tekstów kolegi E. to się nie umywa 😉 - on miał swój własny niepodrabialny styl 😉 Na bota też nie wygląda - pisownia jest dowodem człowieczeństwa 😉 Sądzę, że zwyczajnie wątek powinien wylądować w dziale "Nimbrownia", bo z astronomią ogólną ma "zbyt ogólny" związek.

Tak teoretycznie, bo żadnego z tych urządzeń niestety nie miałem, to SeeStar S30 Pro ma większe pole widzenia oraz większy rozmiar piksela (2.9 vs 2.0) przy tej samej rozdzielczości matrycy. Matryca imx 585 ma większą czułość słabych warunkach świetlnych, niż imx 678 właśnie ze względu na wielkość piksela. Ma też znacznie głębszą studnię potencjału, czyli trudniej przepalić gwiazdki, choć, być może, to akurat nie jest aż tak istotne, ponieważ na obu urządzeniach nie da się robić fotek szczególnie długoczasowych. Patrząc jednak na rozwój aplikacji ZWO, jest wysoce prawdopodobne, że wkrótce będą tam możliwe znacznie dłuższe czasy naświetlania niż 30 sekund. Jako że oba urządzenia nie za bardzo nadają się do planet, natomiast porównując matryce, do fotografii DS lepiej będzie spisywać się imx 585, a także to, że w recenzjach aplikacja ZWO wypada lepiej niż Dwarf jeśli chodzi o możliwości, to SeeStar S30 Pro wydaje się ciekawszy. Jest co prawda o 300 g cięższy i o parę stówek droższy, a w dodatku w tej chwili jeszcze niedostępny, bo cały czas jest wyłącznie w przedsprzedaży, ale moim zdaniem wydaje się ogólnie nieco ciekawszy.

Tak. Ale w porównaniu z krotkoogniskowym Newtonem to dość chimeryczna tuba. Kolimacja - paskudna. Trzeba wykańczać na gwieździe. Mam nadzieję, że trzyma kolimację, bo poprawianie w warunkach polowych słabo widzę.

Cóż, pogody ostatnio za grosz. W drugiej połowie stycznia były ze 2 dobre noce, więc zacząłem testować dłuższą ogniskową. Ciężko to ogarnąć, ale coś tam powoli wychodzi. Jako, że zimno, to z balkonu w Poznaniu, czyli niebo coś koło Bortle 8. Przy takim niebie na ciemniejsze galaktyki trudno się porywać (próbowałem IC342, ale chyba z tego nic nie będzie). Natomiast Cygaro w sumie wyszło jak na eksperyment całkiem znośnie (mam nadzieję). Materiału niecałe 7 godzin. M82, 23.01.2026 410x60s, GSO RC 200 (1600mm, f/8), Optolong L-Pro, ASI 533 MC P, AM5

Sądzę, że jeśli myślisz o obserwacjach wizualnych to Dobsony są bezkonkurencyjne. Duże lustro w przyzwoitej cenie i prosty montaż azymutalny. Nie szukałabym natomiast jednego zestawu do wszystkiego, czyli wizuala i astrofoto. A mam wrażenie, że cały czas masz to "z tyłu głowy". Zawsze wtedy będzie to "zgniły" kompromis. Do zdjęć DS używa się innego sprzętu. To do zdjęć ma sens montaż paralaktyczny (w wizualu, jeśli o mnie chodzi preferuję azymutalny). W foto też nie używasz jednej tuby do wszystkiego. Krótkie ogniskowe do obiektów rozciągłych, jak mgławice emisyjne czy M31. Długie ogniskowe do mgławic planetarnych i galaktyk. Tyle, że długie ogniskowe wymagają stabilnych, dużych (więc i droższych) montaży i nie są łatwe w użytkowaniu. Czy Newton do astrofoto? Newton jest stosunkowo tani (choć nie zawsze), ale ma charakterystyczną wadę - komę, więc do zdjęć dobrze mieć korektor komy, ale podnosi to cenę. Poza tym utrudnia konfigurację, bo trzeba bardzo pilnować odległości korektor-matryca. "Niedrogi", ale trudny na początek. Stąd do fotografii na początek łatwy do opanowania jest refraktor w układzie Petzwala. Nie wymaga korektora spłaszczającego pole widzenia, więc nie bawisz się w odległości matryca-korektor. Pierwszą fotkę robiłem właśnie czymś takim, czyli radzieckim teleobiektywem Tair 3s (achromat w układzie Petzwala, 300mm ogniskowej), na montażu SWSA. Dla tego montażu 300mm to długa ogniskowa. Ale M31, czy Łańcuch Markariana da się czymś takim pstryknąć. Jednym słowem, gdybym myślał o zdjęciach innych niż tylko fotki Saturna i Jowisza to w ogóle nie rozważyłbym platformy + Dobsona. W Astroshopie najtańsza platforma to nieco ponad 2200zł. Za niewiele więcej masz mały zestawik, którym można focić DS-y, czyli SeeStara. Oczywiście to super budżetowe rozwiązanie, ale potem to już ceny idą ostro w górę.

Zakładam, że chodzi ci o platformę paralaktyczną, a nie o dobudowanie goto do Dobsona. W przypadku typowej platformy paralaktycznej (z tych tańszych modeli) głównym problemem jest mała dokładność prowadzenia oraz stosunkowo krótki czas który w którym platforma podążać pozwala za obiektem (przeważnie około godziny). Stąd tańszych platform nie używa się ich w astrofotografii DS. Jako że materiał przy zdjęciach na przykład Jowisza zbiera się w czasach rzędu kilku minut, podczas których zbieranych jest kilka tysięcy klatek, platforma będzie użyteczna aby utrzymać planetę w kadrze w trakcie zbierania materiału. Próbowałem używać platformy pod Dobsonem do celów czysto obserwacyjnych wizualnych i za każdym razem dochodziłem do wniosku, że to zbytek zachodu aby platformę rozstawiać uruchamiać, że znacznie prościej jest prowadzić Dobsona za obiektem ręcznie. Natomiast jeśli chcesz spróbować fotografii DS małym kosztem, zamiast platformy pod dobsona kup SeeStara S50 i klin paralaktyczny do niego.

Z ASI-air też ustawisz na biegun bez widoczności polarnej.

@Thomas - to nie mi, tylko tobie ta fota wyszła 🙂, w końcu to Twój materiał, a ja tylko wciągnąłem to co tam już było. Szczęśliwego Nowego Roku 🙂

Pix Insight, ale Sirilem też nie powinno być problemu.

@Thomas - ta fotka którą zrobiłeś ma potencjał. Pomimo, że krótko zbierana i szumi, to można z niej trochę wycisnąć. Poniżej taka moja na szybko zrobiona propozycja spojrzenia na Twój materiał. Jeśli masz pojedyncze nierozciągnięte klatki to pewnie jeszcze trochę z tego dasz radę wycisnąć.

@Thomas ta fotka, to bezpośrednio automatyczny stack z SeeStara, czy po obróbce?

Dokładnie tak. Poza tym platforma to wydatek, którego, jak mniemam, @Hocik chciałby uniknąć (skoro pisze, że w goto nie chciałby inwestować na razie to i w platformę też pewnie niekoniecznie). Sądzę, że akurat do planet goto, które w końcu bez problemu jest w stanie utrzymać obiekt w polu widzenia, jest mniej kłopotliwe w użyciu od platformy. Nie wiem jakim okularem obserwujesz, bo można pomyśleć o okularze o szerszym polu widzenia. Wtedy planeta będzie w polu widzenia dłużej. Tyle, że taki okular o polu widzenia np. 100° to też sporą inwestycja. Jednym słowem bez kosztów się nie da, natomiast jest parę opcji o różnym koszcie i skuteczności, które można rozważyć.

SWSA ma nośność 5kg. To ogranicza wagę tuby gdzieś do około 2 no max. 2,5kg, bo jeszcze kamera i guiding i wyjdzie lekko że 3,5 a tego bym już na tym montażu za bardzo nie przekraczał. SWSA to montaż dla aparatów z dużym teleobiektywem, lub ewentualnie małych apochromatów. Nie wiem czy RedCat 51 WIFD to na niego nie za dużo (waży prawie 2,5 kg, wart polecenia - ale ja używałem go na montażu AM5, który ma wielokrotnie większy udźwig. To świetna tuba ale nie wiem czy czasem nie jest już na granicy rozsądku dla tego montażu. Z SWSA najczęściej używany jest Samyang 135, czyli teleobiektyw, choć widziałem też fajne fotki zrobione Evostarem 72 ED. Jednak tej tuby sam nie używałem więc nie wiem jak się sprawuje w praktyce). Przy wyborze tuby optycznej warto zastanowić się do jakich obiektów chcesz ją zastosować. Od tego zależy wybór ogniskowej itp. Ten montaż to sprzęt do niezbyt długich ogniskowych. Na SWSA poprzedniej generacji (czyli nie GTi) używałem TAIR-a 3s czyli 300mm. Montaż dawał radę (z gudingiem oczywiście). Sam TAIRa to nie jest sprzęt z górnej półki, bo jako achromat ma aberrację chromatyczna którą widać, choć jako pierwsza tuba do fotek za niską cenę przy mocno ograniczonym budżecie się nada. Pierwsza fotka M31 TAIR-em z Canonem 500D może nie była "doskonała" ale dała mi sporo frajdy. 🙂 Przy sprzęcie czy to wizualowym, czy foto trzeba zawsze mierzyć się z kompromisami wymuszonymi budżetem. Poza tym na początku ma się jeden montaż, jedną tubę, a jak się w to wciągnie to potem kolejną i kolejną i kolejną 😉 Przy foto warto pomyśleć o kamerze (optymalnie z chłodzeniem), choć można też użyć aparatu - lustrzanki lub tzw. bezlusterkowca. Jednak gdy przesiadłem się z Canona na kamerę chłodzoną, to poczułem różnicę (pomimo mniejszego pola widzenia, bo kamera miała mniejsza matrycę niż Canon). Obecnie używam ASI 533 MC Pro, ale jak kamera to i zaraz komputerek (np. ASI-air) i zasilanie przenośne w teren 😉 I plus i plus i plus i już pewnie budżet się że dwa lub trzy razy przekręcił 😉 Na szczęście nie wszystko od razu mieć trzeba i można rozbudowywać zestaw(y).

Montaże: Pierwszy azymutalny, drugi paralaktyczny. To zupełnie inne zastosowania. Jeśli myślisz o obserwacjach wizualnych lepszy będzie azymutalny, szczególnie, że ten to rozwiązanie z napędem i goto. Jeśli zastanawiasz się nad astrofoto DS to znacznie lepiej nada się paralaktyczny (na azymucie fotografować można planety i Księżyc, natomiast DSy tylko na krótkiej ogniskowej i z krótkimi czasami co w sumie słabo się sprawdza). Tyle, że zastanawiasz się nad MAKiem 127, a to długa ogniskowa. Do doskonały teleskop do US, ale trudny jeśli chodzi o DS. Nie ma sprzętów uniwersalnych. Oczywiście MAKiem da się zrobić fotki DS, ale to trudne. Do focenia na początek montaż praktyczny i np. lustrzanka z teleobiektywem rzędu 200mm. Można też pomyśleć o np. SeeStar S50 najtańsze i dość proste w obsłudze dla poczatkujacego rozwiązanie do EAA i prostych fotek w rodzaju

@DamianN Jeśli chodzi o częstotliwość kolimacji to zależy ona przede wszystkim od konstrukcji teleskopu. Newtony z pełną tubą kolimuje się stosunkowo rzadko, czasem raz na pół roku starczy. Składane teleskopy kratownicowe, takie jak na przykład Taurus, kolimuje się po każdym ich zmontowaniu. Nie jest to długi proces. Przy odrobinie wprawy zajmuje około 3 do 4 minuty. Do takiej kolimacji najprościej i najszybciej użyć niedrogiego kolimatora laserowego. Co do kwestii napędu to jest on niezwykle użyteczny przy astrofotografii natomiast nie jest konieczny do obserwacji wizualnych. Jak to już jeden z przedmówców stwierdził nie myl napędu z systemem go to. Jaki najdalszy obiekt można zobaczyć ośmiocalowym Newtonem? Kwazar 3c273 - oglądałem że trzy lata temu z ośmiocalowego GSO będącego własnością @polaris-a. Może wygląda niepozornie jak mała gwiazdka, ale leży mniej więcej dwa i pół miliarda lat świetlnych stąd. Opis tych obserwacji autorstwa @polaris-a znajdziesz tutaj: http://astronoce.pl/obserwacje.php?id=259