Skocz do zawartości

Wyszukaj

Wyświetlanie wyników dla tagów '10x50' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj za pomocą nazwy autora

Typ zawartości


Forum

  • Obserwujemy Wszechświat
    • Astronomia dla początkujących
    • Co obserwujemy?
    • Czym obserwujemy?
  • Utrwalamy Wszechświat
    • Astrofotografia
    • Astroszkice
  • Zaplecze sprzętowe
    • ATM
    • Sprzęt do foto
    • Testy i recenzje
    • Moje domowe obserwatorium
  • Astronomia teoretyczna i badanie kosmosu
    • Astronomia ogólna
    • Astriculus
    • Astronautyka
  • Astrospołeczność
    • Konkursy FA
    • Sprawy techniczne F.A.
    • Zloty astromiłośnicze
    • Astro-giełda
    • Serwisy i media partnerskie

Znajdź wyniki...

Znajdź wyniki które...


Data utworzenia

  • Rozpoczęcie

    Zakończenie


Ostatnia aktualizacja

  • Rozpoczęcie

    Zakończenie


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Rozpoczęcie

    Zakończenie


Grupa podstawowa


MSN


Website URL


ICQ


Yahoo


Jabber


Skype


Zamieszkały


Interests


Miejsce zamieszkania

Znaleziono 14 wyników

  1. lagdush

    TS Optics Marine MX 10x50

    Sprzedaje lornetkę. Telescope-Service 10x50. Lornetka astronomiczna. W doskonałym stanie. Ostrzenie oddzielne dla każdego oka. Gwint na filtry astronomiczne. Daje naprawdę świetne i ostre obrazy😃 Kupiona rok temu. Cena 900zł.
  2. Sprzedam dobrze znany i ceniony model lornetki nikon action ex 10x50. Stan idealny, sprzęt w pełni sprawny, z poprawną kolimacją, praktycznie nieużywany z racji zakupu innego modelu lornetki. W zestawie: lornetka, wszystkie zaślepki, pokrowiec, paragon zakupu i 10 letnia gwarancja liczona od 2017 r. 600 zł z wysyłką.
  3. Witam, Od dłuższego czasu zastanawiam się czy warto przejść z Nikon Action EX 10x50 CF na Delta Optical Extreme 10x50 ED. Czy rzeczywiście będzie to przeskok pod względem jakości obrazu - może, ktoś miał podobny problem? Od razu piszę, że Fujinon FMTR-SX 10x50 na razie odpada ;)
  4. Marek_Antoni

    Stary ruski Berkut

    Witam! Jestem nowym użytkownikiem forum, na razie kompletnie zielonym z astronomii. Mam pewnie pytanie do specjalistów z tej dziedziny, ale nie chodzi o zagadnienie naukowe dot. kosmosu, lecz o czysto techniczne. W dawnych czasach - jeszcze w latach '90 mój ojciec będąc na wczasach zakupił od pewnego przybysza zza wschodniej granicy lornetkę Berkut BPC 10x50 (a dokładnie Беркут БПЦ 10x50). Ostatnio ją odnalazłem i na moje oko jest świetna. Niemniej to nie do końca mój sprzęt, a chciałbym nabyć jakiś własny. Z racji tego, że jest to jedyna lornetka z jaką miałem styczność nie mam odpowiedniego porównania. prosiłbym ekspertów, którzy "siedzą" w temacie o opinię, a właściwie porównanie z innymi lornetkami - o ile ktoś z szanownych forumowiczów z takąż lornetką miał styczność. Zastanawiałem się nad Delta Optical 15x70, Olympus DPS 7x35, lub 8x40. Jak się mają jakościowo do Berkuta? Czy są niższej, czy wyższej jakości? Czy też powinienem kupić którąś z rosyjskich lornetek, Berkuta właśnie lub Baigish? Z tego co widzę cenowo stoją niżej do lornetek o tych samych parametrach (przynajmniej jeśli chodzi o stosunek przybliżenia do średnicy soczewek) wyprodukowanych w cywilizowanych krajach. Pytanie, czy warto? Zauważyłem np. że Berkut tak jakby w ogóle nie posiadał żadnych warstw antyodblaskowych, soczewki wyglądają na gołe szkło. Czy to źle? Z góry dziękuję za pomoc. Pozdrawiam serdecznie.
  5. Do niedawna, na pytanie miłośnika astronomii: „Jaką lornetkę polecacie w cenie około 500 zł?”, odpowiedź była niezmienna: „Bierz Nikona 10x50 EX”. Jednak na rynku pojawiła się lornetka, która może być konkurencją dla Nikona EX, świetnego w swojej klasie, jednak nie pozbawionego wad. Czy pojawienie się lornetki Ecotone Kamakura 10x50 ZWCF to koniec monopolu Nikona EX na dobrą i niedrogą lornetkę dla miłośnika astronomii? Wrażenia ogólne i mechanika Przyjrzyjmy się zatem Kamakurze. Lornetka spakowana jest w kolorowy karton z napisem binoculars, zapewne standardowy dla wielu lornetek, ponieważ dopiero naklejki mówią nam, jaki model jest w środku. W kartonie znajdziemy lornetkę w czarnym, miękkim futerale z cienkim paskiem na ramię. Dodatkowo otrzymujemy pasek do lornetki i szmatkę do czyszczenia optyki. Futerał, mimo iż miękki, robi dobre wrażenie. Ma solidny rzep i obszyty skórą spód. Dodatkowy pasek neoprenowy do lornetki jest wykonany bardzo starannie i na długim odcinku jest szeroki, miękki i elastyczny. Dzięki temu lornetkę nosi się bardzo wygodnie. Wspomnę jeszcze, że rzep futerału jest bardzo mocny i głośny przy otwieraniu. Warto o tym pamiętać, szczególnie w nocy. Sama lornetka sprawia wrażenie bardzo kompaktowej, a jej wzornictwo jest niezwykle ascetyczne, bez cech wyróżniających, co dla niektórych może być rozczarowaniem. Ciekawym rozwiązaniem jest wykorzystanie dwóch różnych materiałów ogumowania korpusu lornetki. Otulina tubusów jest twardsza i bardziej śliska, natomiast guma na części pryzmatowej jest bardziej miękka, grubsza i ma wyraźnie wyczuwalne właściwości antypoślizgowe. Otulina jest gładka i dobrze spasowana z korpusem. Lornetka jest dobrze wyważona i wygodnie się ją trzyma w dłoniach. Oprócz napisu ECOTONE, na tylnej ściance korpusu nadrukowane są standardowe szczegóły specyfikacyjne lornetki. W dolnej części znajdziemy wstawkę z napisem CHINA i numerem seryjnym (Kamakura Koki Ltd. to firma japońska, ale warto dodać, że model 10x50 jest produkowany w Hongkongu). Zatyczki obiektywów to typowe plastikowe dekielki, a ochrona okularów to zintegrowana zatyczka gumowa z uszkami do przewleczenia paska. Zarówno zatyczki obiektywowe, jak i zatyczka okularowa dobrze trzymają się na lornetce. Mostek okularowy jest solidny i dopiero mocny nacisk powoduje lekkie ugięcie. Regulacja rozstawu okularów działa stabilnie, z należytym oporem. Przy poruszaniu słychać ciche, krótkie mlaski smaru. Pokrętło ostrości również pracuje bez zarzutu, choć nieco ciężko. Jednak dzięki drobno karbowanemu ogumowaniu jest bardzo wygodne w użyciu. I tu również słychać ciche mlaski. Pełny zakres obrotu to nieco ponad 360°. W warunkach zimowych, po około dwóch godzinach obserwacji przy temperaturze -10°C smar w pokrętle ostrości stężał i odmówił współpracy. Przedni koniec osi mostka zakończony jest gwintem na adapter statywowy zabezpieczony nakręcaną zaślepką, a tylna część osi zakończona jest zaślepką z podziałką rozstawu okularów w zakresie od 60 do 70 mm, co 2 mm. Podziałka jest dość dobrze wyregulowana, z przesunięciem jedynie ok. 1 mm „w dół”. Rzeczywisty zakres rozstawu okularów to 59-72 mm. Pokrętło regulacji wyrównania dioptrii w prawym okularze pracuje płynnie i z należytym oporem, jednak dwie wypustki regulacyjne są niefortunnie rozstawione względem siebie na obwodzie pokrętła w odległości ok. 120°. Zdecydowanie poręczniejszym rozwiązaniem jest kąt 180°. Pokrętło nie ma żadnej podziałki, a punkt zerowy oznaczony jest małą białą kropką. Muszle oczne są regulowane obrotowo i dobrze ogumowane. Pracują bardzo płynnie, jednak nie mają pośrednich blokad położenia. Delikatne „klik” wyczuwamy tylko w położeniach skrajnych. Dzięki wygodnej gumie muszle wygodnie przylegają do oczodołów, a zakres ich wysuwu jest idealnie zgrany z odsunięciem źrenicy wyjściowej okularów. Zewnętrzna średnica muszli to niecałe 44 mm. Waga lornetki to dokładnie 1 kg, co wpisuje się w standardowe wartości dla solidnych sprzętów o podobnych parametrach optycznych. Optyka i wyczernienie Teraz przyjrzymy się bliżej optyce i wnętrzu lornetki. Opisy na korpusie lornetki mówią nam, że jest ona wodoodporna, a optyka jest Fully-Multi Coated. Powłoki obiektywów są zielonkawe o średniej intensywności, a na pryzmatach powłoki wpadają w seledyn. Okulary mienią się zielenią i fioletem. Nie jest to specjalnie bogata paleta, ale widać, że producent podszedł do sprawy uczciwie. Przy skierowaniu lornetki na jasne tło, w okolicach źrenic wyjściowych widać pojaśnienia, ale bez wyraźnie jaskrawych fragmentów. Patrząc od strony obiektywów widać element konstrukcyjny, który wchodzi w tor optyczny i jest on również widoczny od strony okularów, ścinając źrenice wyjściowe w stopniu nieco większym niż w innych znanych mi lornetkach z porównywalnej półki jakościowej. Wnętrze tubusów jest bardzo dobrze zmatowione, jednak nie idealnie czarne. Dalej, w części z pryzmatami jest bardziej szaro niż czarno, choć wciąż matowo. W każdym torze optycznym widać po dwie paćki jasnego kleju oraz bezbarwną substancję nałożoną na klej i element konstrukcyjny korpusu. Całość wygląda solidnie, choć z typowymi dla tego segmentu niedociągnięciami. Odsunięcie źrenicy wyjściowej (eye-relief) jest komfortowe i jej wartość użyteczna pozwala na objęcie całego pola widzenia w okularach korekcyjnych. Jest to zasługa płasko zakończonych muszli ocznych i niewielkiego wpuszczenia soczewek ocznych w obudowę okularów. Diafragma odcina się ostro i ma bardzo delikatne, cienkie niebieskie zabarwienie. Soczewki oczne okularów mają średnicę 22,5 mm. Zmierzone na gwiazdach pole widzenia to 6,13°, co jest wartością mniejszą niż deklarowane przez producenta 6,5°. Minimalna odległość ostrzenia to ok. 8 metrów. Kolimacja lornetki nie budzi zastrzeżeń. Obserwacje dzienne Przejdźmy zatem do właściwości optycznych. Obserwacje w dzień pokazały, że lornetka bardzo dobrze radzi sobie z aberracją chromatyczną. Przy osiowym patrzeniu w centrum pola widzenia obwódki chromatyczne praktycznie nie występują, obraz jest jasny, czysty, o przyzwoitym kontraście. Odwzorowanie bieli jest na dobrym poziomie, choć kolorystyka jest odczuwalnie przesunięta ku „chłodnej bieli”, co potęguje wrażenie jasności obrazu. Aberracja chromatyczna pojawia się poza ścisłym centrum pola, ale w stopniu dopuszczalnym dla lornetki achromatycznej. Jej poziom nieco rośnie do połowy promienia pola widzenia i do samej diafragmy pozostaje już stały. Od połowy promienia pola widzenia widać już kolorowe obwódki, ale poziom aberracji chromatycznej oceniam na wysoce akceptowalny. Tak czy inaczej, nawet osoby przeczulone na punkcie aberracji chromatycznej, o ile będą trzymać obiekt w szerokim centrum pola widzenia, o tyle nie powinny narzekać na jakość obrazu. Nie dopatrzyłem się natomiast śladu, tak znienawidzonego przez obserwatorów, typowego „fioletu”. Powyższa ocena to wynik wnikliwej analizy obrazu z kontrastowymi krawędziami w polu widzenia – anteną telewizyjną, gałęziami drzew i sylwetami ptaków w warunkach jednolitego oświetlenia przy zachmurzonym niebie. Przy obserwacjach zróżnicowanego w formie i kolorystyce krajobrazu wpływ aberracji chromatycznej jest niezauważalny. Dystorsja poduszkowa jest widoczna, ale jej wartość jest mniejsza lub porównywalna do tej, występującej w innych lornetkach w podobnej cenie. Zakrzywienie pionowych krawędzi zaczyna się zaraz za ścisłym centrum pola widzenia, ale jest niewielkie i nie wzrasta lawinowo. Nieostrość widoczna jest w okolicach diafragmy i jest spora. Na szczęście, psuje ona obraz jedynie w najbardziej zewnętrznych częściach pola widzenia. Jeśli chodzi o odblaski, ich wpływ widać w sytuacji, w której niemal każda lornetka pokazuje swoją słabość (choć w różnym stopniu) – przy obserwacji ciemniejszych elementów krajobrazu z jasnym niebem ponad polem widzenia. W takich warunkach dolna część pola widzenia rozjaśniona jest łukowatą poświatą. Obserwacje nocne Testy nocne jak zwykle zacząłem od Srebrnego Globu. W naszym klimacie tak to dziwnie bywa, że większości pogodnych nocy towarzyszy Księżyc. Muszę przyznać, że Kamakura bardzo dobrze radzi sobie z odblaskami z jasnym obiektem w centrum pola widzenia. Z Księżycem krótko po pełni w środku pola obraz jest piękny – czysty, kontrastowy, z naturalną poświatą wokół księżycowej tarczy. Niewielkie „duszki” stają się widoczne jedynie podczas kolistych ruchów lornetką z Księżycem w polu widzenia. Sama tarcza jest naturalna kolorystycznie, jasna i praktycznie pozbawiona aberracji chromatycznej, a kratery przy terminatorze pięknie się odcinają. Jedynie bardzo uważny obserwator może stwierdzić obecność cieniutkich kolorowych obwódek na krawędzi tarczy. Po przesunięciu Księżyca poza pole widzenia pojawiają się odblaski w przeciwległych do kierunku Księżyca częściach pola widzenia, ale nie uniemożliwiają one obserwacji pobliskich gwiazd. Po przekroczeniu połowy promienia pola widzenia pojawia się lekka aberracja chromatyczna na krawędzi tarczy księżycowej, a przy diafragmie nieostrą już tarczę Księżyca dodatkowo deformuje dystorsja. Obrazy gwiazd są ostre z bardzo niewielkim efektem iskrzenia – oznaką lekkiego astygmatyzmu. Kolorystyka gwiazd oddana jest prawidłowo, nie mam też zastrzeżeń co do jasności obrazów. Mimo wzrostu komy po przekroczeniu połowy promienia pola widzenia, obrazy gwiazd są wciąż akceptowalne. Poziom komy delikatnie, choć równomiernie wzrasta w kierunku diafragmy, a wyraźna nieostrość spowodowana krzywizną pola widoczna jest w ostatnich kilkunastu procentach promienia pola. Tu też wpływ komy jest największy. Z moich spostrzeżeń wynika, że do jakichś 75-80% promienia pole jest w pełni użyteczne. Aberracja chromatyczna, nawet w przypadku jasnych gwiazd, jest pomijalna niemal w całym polu widzenia. Wprawne oko dostrzeże jej obecność dopiero w najbardziej skrajnych rejonach pola widzenia, a bardziej wymagających obserwatorów może denerwować wspomniana już nieostrość spowodowana krzywizną pola. Ogólnie rzecz biorąc, korekcja pola widzenia jest bardzo przyzwoita, a biorąc dodatkowo pod uwagę cenę lornetki, wręcz zaskakująco dobra. Szkoda, że nie mamy do dyspozycji deklarowanych 6,5°. Porównanie z Nikonem 10x50 EX W czasie recenzowania Kamakury miałem możliwość dwukrotnego porównania jej z Nikonem 10x50 EX. Pierwsze było pobieżne, w warunkach galerii handlowej, i byłoby jedynym porównaniem, gdyby nie uprzejmość kolegi z forum, który użyczył mi swojego Nikona (kupionego w maju 2010) na kilka dni. I to porównanie, jako dokładniejsze, wykorzystam w tej recenzji. Muszę przyznać, że wizualne porównanie tych lornetek jednoznacznie wskazuje na Nikona, jako zwycięzcę. Wzornictwo, zastosowane materiały, wykończenie – to wszystko w Nikonie wzbudza zaufanie. Również praca pokrętła ostrości jest bardziej przyjazna w Nikonie, a dodatkową zaletą są pośrednie stopnie blokady muszli ocznych. Sztywność mostka okularowego jest praktycznie taka sama w obu lornetkach. Jeśli chodzi o ergonomię, obydwie lornetki trzyma się równie wygodnie, choć ogumowanie Kamakury jest bardziej antypoślizgowe. To samo można powiedzieć o ogumowaniu muszli ocznych. Natomiast wyniki porównania właściwości optycznych były dla mnie zaskakujące. Z moich oględzin wynika, że obiektywy Nikona mają co najmniej jedną powierzchnię optyczną nie pokrytą warstwami antyodblaskowymi i odbijają wyraźnie więcej światła niż obiektywy Kamakury. Pryzmaty Nikona wydają się być powleczone pojedynczą warstwą o sinym odcieniu, która zbyt mocno odbija światło. Okulary Nikona również nie są w tej kwestii ideałami. Refleksy w ich optyce tworzą istną dyskotekę, a kolorystyka odblasków sugeruje, że część powierzchni optycznych nie ma powłok. Skutkuje to podatnością na powstawanie „duszków” przy świetle bocznym i tylnym. Kamakura jest tu zdecydowanym zwycięzcą. Na wszystkich powierzchniach szklanych widać powłoki, od strony okularów optyka mieni się zdecydowanie słabiej, a zarówno od strony okularów, jak i obiektywów widać, że Kamakura ma mniejsze straty światła, a refleksy na powłokach są bardziej stłumione. Porównanie powłok antyodblaskowych na obiektywach Kamakury (po lewej) i Nikona EX (po prawej) Porównanie powłok antyodblaskowych na okularach Kamakury (po lewej) i Nikona EX (po prawej) Obserwacje dzienne były dużym zaskoczeniem. O ile aberracja chromatyczna i dystorsja poduszkowa są podobnie korygowane przez obie lornetki, o tyle odwzorowanie bieli Nikona okazało się fatalne w porównaniu z Kamakurą. Już na pierwszy rzut oka widać było kremowe zabarwienie, a obraz był wyraźnie ciemniejszy niż w Kamakurze. W przypadku tej drugiej, kolorystyka była bardziej zbliżona do naturalnej, „gołoocznej”, a obraz jaśniejszy. Przysiadające na pobliskich drzewach sroki obserwowane przez Kamakurę zachowywały naturalną biało-czarną kolorystykę, natomiast w Nikonie biel stawała się nienaturalnie kremowa. Również w przypadku ptaka z rodziny drozdowatych, brązowo-rdzawe podgardle lepiej kontrastowało z jasnym podbrzuszem w polu widzenia Kamakury. Jeśli chodzi o pole widzenia, w obu lornetkach jest identyczne. Natomiast zaletą Nikona jest mniejsza nieostrość spowodowana krzywizną pola, dzięki czemu rozmycie przy krawędzi jest mniejsze i nie przeszkadza tak, jak w Kamakurze, oraz nieco lepsza głębia ostrości, dzięki której w Nikonie nieco łatwiej ocenić ostrość obrazu w dzień. W warunkach ciemniejącego nieba spojrzałem na Księżyc w pierwszej kwadrze. To, co zobaczyłem potwierdziło moje wrażenia z obserwacji dziennych. Obraz w Nikonie był ciemniejszy i mało kontrastowy, a niebo traciło swój błękitno-niebieski odcień na rzecz szaro-kremowego, „brudnego niebieskiego”. I w tym przypadku to słabe odwzorowanie bieli było szczególnie dobrze widoczne przy bezpośrednim porównaniu z Kamakurą, w której obraz jest wyraźnie jaśniejszy, a kolorystyka nieba przyjemnie naturalna, z lekkim przesunięciem ku chłodnej. Ta duża różnica odwzorowania bieli skłoniła mnie do porównania obu lornetek z Nikonem 12x50 SE. Potwierdziło ono moje spostrzeżenia na temat przesunięcia kolorystyki obrazów Kamakury i Nikona EX, plasując Nikona SE pomiędzy, w okolicy kolorystyki wzorcowej. To rozstrzelenie charakterystyki barwowej Kamakury i Nikona potęguje różnice w dawanych przez nie obrazach, jednak jaśniejsza i chłodniejsza charakterystyka Kamakury jest przyjemniejsza dla oczu. Niestety pech sprawił, że jedyne pogodne noce w czasie, gdy miałem do dyspozycji obie lornetki, wypadły w okresie między pierwszą kwadrą a pełnią i nie mogłem wykorzystać pogodnego nieba tak, jakbym sobie tego życzył. Nocny obraz Księżyca w fazie bliskiej pełni obnażył podatność Nikona na odblaski i „duszki”. Jeśli chodzi o kolorystykę, obraz w Nikonie był nieco ciemniejszy, a tarcza Księżyca bardziej żółta, co akurat w tym przypadku nie przeszkadzało w obserwacjach. Kamakura pokazała Księżyc jaśniejszy i bardziej naturalny kolorystycznie, a tło czystsze. Jednak obraz samej tarczy księżycowej przypadł mi do gustu w obu lornetkach. Podczas obserwacji Księżyca w fazie 98%, odwzorowanie bieli Nikona zdawało się pozytywnie wpływać na redukcję aberracji chromatycznej wokół krawędzi księżycowej tarczy. Ogólnie rzecz biorąc, koma, astygmatyzm i aberracja chromatyczna są bardzo podobnie korygowane w obu lornetkach, nie rzuciła mi się w oczy różnica w punktowości gwiazd w centrum pola, ale nieostrość spowodowana krzywizną pola jest nieco większa w Kamakurze. Obie lornetki, zamocowane na statywie, podobnie rozdzieliły parkę 40/41 Draconis (STF 2308; 5,95mag/5,65mag; sep. 19,3”). Jednak ze względu na żółtawy kolor gwiazd, odwzorowanie bieli Nikona dodatkowo podkreśliło ich barwę. Natomiast rozdzielenie bardzo ładnej parki STF 747 w Orionie (4,3mag/5,7mag; sep. 35,7”) nie wymagało zamocowania lornetek na statywie. W warunkach zaświetlenia poświatą średniego miasta i sporego Księżyca zanotowałem podobny zasięg gwiazdowy. Dało się wypatrzeć dwie słabsze gwiazdy z trójkącika przy η Tau w Plejadach (TYC 1800-1607-1 8,3mag oraz TYC 1800-2222-1 8,7mag), jednak w tak trudnych warunkach to w Kamakurze szybciej wyłapałem słabą mgiełkę komety C/2013 US10 (Catalina), choć po zidentyfikowaniu kometa była widoczna w obu lornetkach (wysokość ok. 33° w łunie dużego miasta). W nocy potwierdziła się również wrażliwość optyki okularów Nikona na oświetlenie boczne i tylne. Każde jaśniejsze światło padające na słabe powłoki okularów Nikona powodowało spadek kontrastu i bliki. Ogólne wrażenie jest takie, że w warunkach dziennych i podczas obserwacji Księżyca widać słabe odwzorowanie bieli i ciemniejsze obrazy w Nikonie. Podczas obserwacji pól gwiazdowych nie jest to tak oczywiste, choć na jasnych białych gwiazdach daje się dostrzec delikatną różnicę w ich odcieniu. Żałuję, że nie miałem okazji porównać tych lornetek pod ciemnym niebem na słabych obiektach mgławicowych, ale myślę, że zebrany materiał jest wystarczający, by wyrobić sobie wstępną opinię. Podsumowanie Muszę przyznać, że była to dla mnie najtrudniejsza recenzja, jaką miałem okazję napisać. I to nie ze względu na Kamakurę. Po drodze musiałem zmierzyć się z żywą legendą, jaką jest Nikon 10x50 EX, a ocenianie legendy nigdy nie jest łatwe i bywa kontrowersyjne. Dlatego do porównania Kamakury z Nikonem podszedłem ostrożnie, mając „z tyłu głowy” swoje własne doświadczenia z serią EX oraz setki opinii innych użytkowników, jednak to bezpośredni pojedynek tych lornetek wpłynął na ostateczny opis moich wrażeń. Mam wrażenie, że Kamakura postawiła sobie za cel ukrycie bardzo przyzwoitej optyki w niezwykle przeciętnej obudowie. Ta przeciętność to wygląd lornetki, która niemal niczym nie różni się od wielu bardzo słabych mechanicznie i optycznie modeli, jakich wiele na rynku i to w cenie dużo niższej. Jednak po bliższym zapoznaniu z Kamakurą okazuje się, że dostajemy coś więcej. Stabilny mostek okularowy, solidne, wykręcane muszle oczne i ciekawe rozwiązanie ze zróżnicowanym ogumowaniem korpusu. Szkoda, że pokrętło ostrości jest standardowe, znane z tańszych modeli, choć oprócz mlaskania smaru i tężenia na mrozie trudno się przyczepić do jego pracy. I tak, w tej skorupce odkrywamy optykę o jakości, która broni się sama. I to bez drastycznego sztucznego przysłaniania toru optycznego dla zredukowania wad optycznych kosztem apertury. Do wad Kamakury zaliczyłbym braki w wyczernieniu okolic pryzmatów, ścięcie źrenic wyjściowych, które z moich wyliczeń wynosi ok. 2,8% na tor optyczny, oraz pole widzenia mniejsze niż deklarowane. Nieco wyższy mógłby być też kontrast, choć może wymagam zbyt wiele. Pamiętajmy, że to wciąż lornetka budżetowa, a lornetki o zbliżonej jakości optycznej dostępne są na rynku w cenach oscylujących między 700 a 900 złotych. Jako ciekawostkę podam, że przeszukując szeroką ofertę lornetek 10x50 natknąłem się na identyczną Kamakurę pod szyldem Fomei 10x50 ZCF Leader RW. Porównanie odblasków w okolicach źrenic wyjściowych (Kamakura na górze, Nikon EX na dole) W zbliżonej cenie Ecotone Kamakura ma praktycznie jednego konkurenta – Nikona 10x50 EX, i dobrze by było, gdyby nie była od niego droższa, a najlepiej nieco tańsza. Problemem Kamakury może być renoma i stabilna pozycja Nikona na rynku, jego powtarzalność jakościowa, na pierwszy rzut oka atrakcyjniejszy wygląd serii EX i, co dla wielu jest równie ważne, bardziej gustowne opakowanie. Niebagatelną przewagą Nikona są setki pozytywnych opinii na temat serii EX oraz zaufanie do marki. Mało kto zechce zaryzykować kupno nieznanej szerzej Kamakury, która z wyglądu przypomina tanie wyroby United Optics z Kunming. Jednak Nikon ma swoje wady – brak pełnego pokrycia optyki powłokami antyodblaskowymi, słabe odwzorowanie bieli oraz odblaski, które Kamakura całkiem dobrze kontroluje. Warto wspomnieć też o nieco większym użytecznym odsunięciu źrenicy wyjściowej w Kamakurze – na tyle, by obserwując w okularach korekcyjnych wyczuć różnicę na korzyść Kamakury. Jednak należy też zaznaczyć, że Nikon nie zaliczył wpadki ze ściętymi źrenicami i lepiej kontroluje nieostrość spowodowaną krzywizną pola. Ogólne porównanie powłok antyodblaskowych obiektywów (Kamakura na górze, Nikon EX na dole) Ogólne porównanie powłok antyodblaskowych okularów (Kamakura na górze, Nikon EX na dole) Dobrze, że pojawiła się lornetka o przyzwoitych parametrach mechanicznych i optycznych będąca alternatywą dla marketingowego „samograja”, jakim jest Nikon EX, bo niezależnie od ostatecznego wyboru, najważniejsze, że wybór istnieje. Ważną kwestią jest jednak powtarzalność jakościowa Kamakury oraz mechaniczna trwałość, by lornetka nie zbierała negatywnych opinii. Tak jak w przypadku wyboru jakiejkolwiek lornetki, zalecam, w miarę możliwości, osobiste sprawdzenie danego modelu, bo dużą rolę odgrywają tu indywidualne odczucia i preferencje. Życzę udanych wyborów i wielu udanych sesji obserwacyjnych. Lornetkę do recenzji wypożyczyła firma ECOTONE, www.ecotone.com.pl Oryginalny tekst ukazał się w miesięczniku Astronomia w marcu 2016 (wersję on-line znajdziesz również na stronie www.astronoce.pl)
  6. Cześć wszystkim, Od czerwca/lipca jestem szczęśliwym posiadaczem Synty 8 Dobson, ale niestety z powodu przeprowadzki do bloku (centrum Krakowa), jej gabaryty praktycznie nie umożliwiają mi korzystanie z niej (znoszenie i wnoszenie na ostatnie piętro bez windy prawdopodobnie zniechęciło by mnie i mój kręgosłup). Prawdopodobnie będę wymieniał sprzęt na bardziej mobilny, mam już na oku Sky-Watcher Synta R-120/600, ale to pewnie po nowym roku. Nie mniej jednak po przeczytaniu paru relacji lornetkowych i paru obserwacjach pożyczoną lornetką, chciałbym nabyć jedną - 10x50. Budżet mniej więcej do 1000zł, z zaznaczeniem że potrzebuję także kupić statyw. Nie chciałbym za bardzo nadwyrężyć danej kwoty. Przekopałem trochę tematów i w czołówce jest Nikon Action EX 10x50 CF i Ecotone Kamakura WP2 10x50. Tu też się rodzi moje pytanie czy w tej kwocie znajdę coś lepszego? Czy przyżółcenie obrazu nikona jest bardzo mocne? Ludzie bardzo różnie piszą na ten temat. Znalazłem jeszcze lornetkę Delta Optical Titanium 8x56. Warto ją rozważać jako lornetkę w głównej mierze do obserwacji astronomicznych?
  7. Panasmaras

    Tenebris Aquilae

    Niedosyt czasami bywa piękną siłą sprawczą - lub kopniakiem w rzyć, jak kto woli. Po śladowych ilościach siedzenia pod gwiazdami w lipcu i sierpniu, za to wypoczęty po urlopie, obiecywałem sobie dużo po wrześniowym nowiu. Tymczasem upalne lato kiedyś musiało się skończyć, a wilgoć - zacząć kłębić w przestworzach, by potem gwałtownie przemieszczać się pionowo w dół. Do tego stabilne wcześniej fronty zachwiały się na Europą, przeciągając całe masy powietrza z jednego krańca na drugi. W tę przejściową pogodę wpisał się Zatom. W pewnym sensie wizyta na zlocie przypominała wizytę w klubie go-go - zostawiłem tam trochę kasy, niby naładowałem baterie, ale - jako, że do niczego konkretnego nie doszło - wyjeżdżałem bez satysfakcji. Ze wspomnień obserwacyjnych mogę więc przywołać jedynie tępe spojrzenie w czeluść w miarę pogodnego nieba w pierwszy wieczór, kiedy byłem potwornie zmęczony. Niedosytu wywiozłem więc ze zlotu pod dostatkiem. Ale to ów niedosyt miał mnie wypchnąć parę dni później, mimo przeciętnych prognoz. Kiedy powoli zacząłem się już godzić z myślą, że wrześniowy nów mi umknie, kiedy niebo okazało się być niespodziewanie łaskawe w piątkowy wieczór - spakowałem więc manatki (10x50 i gościnnie - 20x80) i tuż po 21:00 byłem gotowy do drogi na miejscówkę. Spoglądając na niebo tuż przed wejściem do auta, zauważyłem przechodzące obłoczki - i mimo, że mogły oznaczać, że obserwacji nie będzie wcale, a w najlepszym razie - że będzie ich niewiele, zaryzykowałem. Bliziny powitały mnie jeszcze całkiem ciepłym powietrzem, niewielką wilgotnością i kapitalną przejrzystością. Obłok Gwiezdny Tarczy, mimo nieznacznej wysokości nad horyzontem, mocno przykuwał wzrok, Droga Mleczna świeciła mocno, jak rzadko kiedy w tej bliskości aglomeracji trójmiejskiej, a wyraźne gwiazdy w Strzelcu muskały nieznacznie zaświetlony południowo-zachodni horyzont. – Świeć. … – Rozkazuję ci, świeć! … – Cholerna bateria... Cholerna bateria lub niedbale włożona do torby (czyżby jeszcze w Zatomiu?) włączona latarka i brak zapasowego źródła światła spowodowały, że byłem bliskie zakończenia sesji przed czasem - przynajmniej jeśli chodzi o próbę wyłapania jakiegokolwiek nowego obiektu. Tym razem na szczęście, wujek G. jest wszędzie - naprędce ściągnąłem aplikację Red Telescope Flashlight, która zabarwiła ekran smartfona na czerwono. Rozwiązanie oczywiście nie było idealne, ale na bezlatarczu i smartfon latarka. … Sesję rozpocząłem od Obłoku Gwiezdnego Tarczy. Dzika Kaczka (M11) już dawno przestała być dla mnie magnesem, padła jednak jako pierwsza, gdyż jej jasność czyni zeń świetną boję nawigacyjną w rejonie. Rzeczywistym celem były wspaniałe międzygwiezdne chmury pyłowe, których w Tarczy jest prawdziwe zatrzęsienie. Wycelowałem 10x50 tuż na zachód od M11, w ścisłe okolice sporego asteryzmu Konik Morski (vel Poznański Haczyk na Poznańskie Ryby z Poznania), tam, gdzie blask gwiezdnego obłoku urywa się nagle za sprawą dryfujących bliżej Słońca ciemnych mgławic, jak skalpel ucinających zachodnią granicę jasnego tła ramienia Galaktyki. Region ten zgrubnie określany jest jako Barnard 103, choć sam Barnard pod tym numerem skatalogował niewielką koncentrację w gęstej międzygwiezdnej pyłowej zupie. Wizualnie wzrok przykuwała wyraźna, wąska smuga wędrująca niemal południkowo, odcinająca jedną z przebitek jasnego tła. Kolejna przebitka odległego Ramienia Tarczy, skatalogowana jako NGC 6682, również świetnie odcinała się od pyłowych wspaniałości pierwszego planu. Największą uwagę poświęciłem jednak samej B103 z przyległościami. Przez pewien czas wodziłem wzrokiem wzdłuż Konika Morskiego, śledząc granicę światła i cienia, wymiennie przez 10x50 i 20x80. Następnie odbiłem od boi nawigacyjnej nieco ku północy, obejmując w szerokim kadrze wielkie półkole Barnarda 111. Przejrzystość nieba pozwoliła całkiem wyraźnie zidentyfikować nie tylko wschodnią granicę obiektu (zwykle dobrze widoczną), ale również i zachodnią. Za to wyodrębnianie mniejszych obiektów wewnątrz samej B111 poszło znacznie gorzej, niż mogłyby wskazywać na to warunki. źródło: A Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way (E.E. Barnard) Zacząłem od próby wydzielenia B110 i B113. O ile na zdjęciach ich obecność potrafi rzucać się w oczy, o tyle wizualnie ginęły one na dość ciemnym tle B111. Momentami wydawało mi się, że widzę nieznaczne pociemnienie tam, gdzie powina być B110, jednak obecność dwóch gwiazd 8 wielkości mogła sugerować wyobraźni wytyczenie granicy pomniejszej mgławicy właśnie przy nich. Niewiele lepiej poszło mi z B320. Mogę ją teoretycznie zaliczyć jako zaobserwowaną, jeśli (nie bezpodstawnie) uznamy, że numer ten odnosi się do południowo-wschodniego krańca księżycowatej B111. Niemniej, jakikolwiek detal - tak wyraźny na zdjęciach - był poza zasięgiem, po raz kolejny też nie udało mi się oddzielić B320 od B111. Widząc, że również niewiele wskóram próbując rozdzielić drobne pyłowe kłaczki na wschód od wyraźnej B119a,omiotłem tylko wzrokiem plamę B112 i strużki B114-118 (z wszystkimi numerami po kolei) i przeniosłem się jeszcze kawałek dalej w lewo, szukając szczęścia gdzieś przy stopie Antinousa. Po napatrzeniu się na jasną połać Obłoku Gwiezdnego Tarczy, tło gwiezdne parę stopni na wschód nie mogło nie wydać się ubogie. Twardo jednak okryłem się kapturem, by w pełni zaadoptować wzrok i poczekałem na nieznaczne pojaśnienie tła. Z czasem zacząłem widzieć więcej w tym miejscu, lecz leżące tu Barnardy 133 i 134 nie kwapiły się zbytnio z coming-outem. Dodatkowo każde niecierpliwe spojrzenie na mapę było okupione małą utratą adaptacji - lecz w końcu zamajaczyła mi we właściwym miejscu eliptyczna, nieco wydłużona sylweta B133. Z każdą chwilą stawała się coraz wyraźniejsza, choć powiedzieć o niej “wyraźna” nie mogłem nawet pod koniec naszego tête-à-tête. Mimo niewielkich rozmiarów, ciemnotka poddała się nawet w 10x50. Za to B134 pozostała poza zasięgiem obu dwururek. Obiekty w Tarczy i okolicach z wolna zaczęły tracić kontrast. Dobiegało końca okienko między zapadnięciem ciemności nocy astronomicznej a sensowną wysokością rejonu nad horyzontem. Przeniosłem się więc do delikatniejszego, wyżej świecącego Obłoku Gwiezdnego Gammy Orła i kolejnych ciemnych mgławic, które świecą na jego tle bądź go okalają. źródło: http://astropolis.pl/topic/45658-konstelacja-orla/ Na pierwszy ogień poszła oczywiście “E” Barnarda, czyli duet B142-143. Zazdroszcząc najwyraźniej Lukostowi wyłuskanego pod bieszczadzkim niebem detalu, przykleiłem się do muszli okularowych większej z lornet, by wycisnąć jak najwięcej w dobrych blizińskich warunkach. Wszystkie równoleżnikowe poprzeczki kompleksu pyłowego były świetnie widoczne, zwracał również uwagę gradient powoli ginących ku południowemu zachodowi dość wyraźnych (i najwyraźniej bezimiennych) przepyleń, ograniczających południową część Obłoku Gammy Orła od wschodu. Moją uwagę przykuła mocniej odwiedzana wcześniej mała łukowata smuga oznaczona jako B337 i B334. Obiekt ten wypatrzyłem już w zeszłym roku, jednak teraz postanowiłem wykorzystać większą moc 20x80. Po spokojniejszej adaptacji, pyłowy łuk wyraźnie się przełamał, więc w końcu udało mi się jednocznacznie wyodrębnić obie składowe jako osobne obiekty - większy, północno-wschodni Barnard 337 i tworzący jakby niższy schodek, południowo-zachodni Barnard 334. Na tym duecie lorneta 20x80 spisała się świetnie - zostawiając spory zapas pola dała jednocześnie na tyle mocny zasięg gwiazdowy, żeby wyciągnąć odpowiednio jasne tło i umożliwić wyjście obu Barnardów z tła gwiezdnego obłoku. Małej, zwartej kropy B336 nie dostrzegłem - niejednorodność drugiego planu sugerowała co prawda kilka pociemnień, mogących być Barnardem 336, lecz wobec bliskiego położenia dość jasnej gwiazdy pierwszego planu, odpuściłem. Przeskoczywszy na drugi brzeg Obłoku Gammy Orła, spróbowałem odszukać trzy kolejne Barnardy o kształtach dość fantazyjnie zakreślonych na mapach. Pierwszym z brzegu (północnego) był Barnard 333. Wobec braku wyraźnych boi nawigacyjnych i zatrzęsienia mniejszych asteryzmów, wycelowanie w pożądany rejon zajęło mi dłuższą chwilę. Niebawem jednak wschodnia granica B333 zaczęła się dość sugestywnie odcinać. Nie wyłapałem górnego zawijasa zaznaczonego w atlasie, lecz bez problemu dojrzałem środkową część mgławicy opartą o złamany łańcuszek drobnych gwiazd. Podobnie jak w przypadku B110, gwiazdki mogą sugerować więcej, niż faktycznie widać, lecz porównanie jasności tła po obu stronach łańcuszka pozowoliło na jednoznaczne zaliczenie sobie tego obiektu. Nieco trudniejszy - i do odszukania, i do identyfikacji - okazał się kolejny obiekt, Barnard 332. Lecz i tutaj udało mi się (po nieco dłuższych zmaganiach) odnaleźć fragmenty ciemnego łuku pokrywające się z zaznaczeniem w Uranometrii. Zanotowałem w pamięci widoczność północnej i południowej części obiektu z jednoczesnym rozmyciem czy zamazaniem środkowego wygięcia ku zachodowi. Trzeba przyznać jednak, że sam Barnard sporo namieszał, oznaczając w rejonie parę wątpliwych pasm. Czyżbym więc zaobserwował coś w rodzaju pyłowego asteryzmu? ;) Na sam koniec omiatania Obłoku Gammy Orła, odszukałem B331 - lecz tutaj poza bardzo mało wyraźnym śladem środkowej części smugi pyłowej, nie zaobserwowałem niczego, co by odcinało się od mało kontrastowego tła. Kolejna konsultacja z atlasem pozwoliła mi odszukać kolejne przepylenie - B140. Tutaj, mimo braku wyraźnego pojaśnienia tła, poszło mi całkiem łatwo, do czego przyczyniła się banalnie łatwa nawigacja - wystarczyło odbić nieco ponad stopień na zachód od δAql i powędrować w górę trzystopniowego asteryzmu przypominające wenecką drukowaną nutę renesansową (taa, wiem - dowaliłem… ale biorąc pod uwagę, że swego czasu trochę nagapiłem się na faksymile, skojarzenie przyszło automatycznie). Samej ciemnotki należy szukać w romboidalnym zwieńczeniu asteryzmu. I tutaj gwiazdy zdawały się wyznaczać granice, lecz ponownie - porównanie jasności mgławicy i tła jednoznacznie wydzieliły B140. W przeciwieństwie do poprzedniej trójki, ten obiekt okazał się być w miarę łatwy również dla mniejszej lornetki. Bawiąc w okolicy Delty Orła nie mogłem nie zahaczyć o dość wyraźny łuk Barnarda 138 (w którym nie doszukiwałem się detalu ze względu na coraz gorsze warunki poniżej równika niebieskiego), a potem przeskoczyłem w prawo, ku granicy z Ogonem Węża. Celem był sporej wielkości obłok LDN 617. Ciemnotka ta jest o tyle ciekawa, że - po pierwsze - jest zaznaczona w kilku atlasach nieba (w tym w Pocket Sky Atlas), a po drugie - wydaje się być ciężka do wyłapania ze względu na ubogie gwiezdne tło. Za to nalot jest dość prosty - namierzywszy podwójny blask Alyi, trzeba odbić w dół ku dość szerokiej parce gwiazd i przedłużyć ten dystans mniej więcej jeszcze raz ku południu. Mgławica okazała się być całkiem łatwa i dość osobliwa - z jednej strony bardzo okazała, wielka i mięsista, a z drugiej - dość subtelna. Jej równoleżnikowo ułożona wstęga zajmowała około dwóch stopni szerokości i około pół stopnia grubości. Najwyraźniejsza była jej północna krawędź, południowa - nieco mniej wyrazista. Za to na wschodzie i zachodzie po prostu w którymś momencie kompletnie gubiła kontur. Podejrzewam, że gdyby leżała na jaśniejszym tle, byłaby bardzo łakomym kąskiem wizualnym. Zanim przeszedłem do wyżej położonych rejonów, pokręciłem się jeszcze w okolicy Terazeda, próbując szczęścia z Barnardem 340. O dziwo, ten wyskoczył całkiem łatwo, choć ze względu na dość jasną towarzyszkę wizualną - πAql o jasności 6,5mag (a także całkiem nieodległy blask γAql) - raczej nie mogło być mowy o wyłapaniu jakiegokolwiek detalu zakonturowanego przez Barnarda. W pełni zadowoliłem się jednak owalnym pociemnieniem - może niezbyt rzucającym się w oczy, lecz bez wątpienia ewidentnym podczas poruszania lornetką. Ku memu jeszcze większemu zadowoleniu, B340 również dał się dojrzeć w 10x50. Prawdę mówiąc, chyba po raz pierwszy opuszczałem konstelację Orła naprawdę zadowolony. Wcześniej ta konstelacja zawsze zostawiała jakiś niedosyt, zgrzyt wynikający z proporcji wielkości i położenia gwiazdozbioru, a ilością obiektów głębokiego nieba możliwych do wyłapania. Przecież taki kawał nieba w sercu Drogi Mlecznej nie może mieć bilansu kilku marnych gromad i wątłych mgławic planetarnych! Z czasem okazało się, że choć pojaśnień zbyt wiele wyłuskać się nie da, pociemnień jest pod dostatkiem.
  8. Przeglądając dziś CloudyNights natknąłem się na wzmiankę o lornetkach produkowanych przez Lunt Engineering. Początkowo myślałem, że będzie chodziło o sprzęt do Słońca, ale wygląda na to, że firma zdecydowała się uzupełnić swą ofertę lornetkową (do tej pory miała w ofercie kątową 100 ED z wymiennymi okularami) i uderzyć w segment premium: http://luntengineering.com/lunt-engineering-magnesium-series-binoculars/ Cechy serii Magnesium podawane przez producenta to: - świetna optyka, płaskie i ostre pole (deklarują, że zdecydowali, iż albo zrobią coś wielkiego, albo pakują się do domu); - pryzmaty Bak-4 i powłoki FMC na wszystkich elementach optycznych; - wypełnienie azotem i szczelność ma zapewnić mgło- i wodoodporność; - magnezowa obudowa zapewniająca lekkość i wytrzymałość; - spory ER; - indywidualne ostrzenie. Lornetki są produkowane w czterech klasycznych rozmiarach: 7x50, 10x50, 11x70 i 16x70. Masywność lornet przywiodła oczywiście skojarzenia z serią BA8 i patrząc na solidną puszkę pryzmatów w 10x50 jestem przekonany, że środek źrenicy ma pełną iluminację. Z zalet wymienianych przez producenta warto zatrzymać się na dwóch parametrach. Pierwszym jest magnezowa obudowa, co z pewnością pozytywnie wpływa na ciężar tych dwururek - producent deklaruje wagę modelu 10x50 na 1340g, a dla 16x70 - 1925g. Dla porównania dodam, że odpowiedniki TS Marine ważą 1600g i 2650g. Różnica jest szczególnie widoczna na przykładzie większej lornety, ale warto zdać sobie sprawę, że i 260g różnicy in plus dla mniejszej lornety oznacza czasem utrzymać czy nie utrzymać w rękach przez dłuższy czas (waga jest mniej więcej w połowie między BA8 a Nikonem Ex!). Drugą cechą zdającą się wyróżniać tę serię jest ER deklarowany na 20 mm dla 10x50 i 16x70. Oczywiście zagadką pozostaje zagłębienie soczewki ocznej w oprawie okularów - przykład serii BA8 pokazuje, że teoretycznie świetny ER na poziomie 19 mm można zaprzepaścić osadzając optykę na prawie centymetr w jej obudowę. Zdjęcia niewiele zdradzają, ale z tego, co widać wydaje się, że soczewki oczne są osadzone dość głęboko. Niemniej, firma się chwali tą cechą, więc liczę, że osoby obserwujące w okularach naprawdę będą mogły cieszyć się pełnym polem tych lornet. Uzupełnię tylko, że ER modeli 7x50 i 11x70 wynosi 23 mm (pole widzenia okularów to niecałe 53°, więc raczej standardowo). Jeśli chodzi o cechy fizyczne, rzucają mi się trochę w oczy tubusy lornet 70-milimetrowych, wyglądających na nieco smuklejsze niż w BA8 15x70. Może to oznaczać inną (mniejszą) światłosiłę, dzięki której możemy się spodziewać lepszej korekcji. Nie biorę jednak pełnej odpowiedzialności za te słowa, bo oczywiście może się okazać, że obicie gumą jest mniej masywne, nie licząc tego, że czarny kolor wyszczupla ;). Ceny wyraźnie sugerują, że Lunt widzi klientów w osobach skłaniających się ku dobrym lornetom małego i średniego kalibru (czyli tych, co do tej pory wahały się między Fujinonem a którymś z klonów BA8 produkowanych przez Kunming United Optics). Na ten moment koszt takiego zakupu plasuje się gdzieś pomiędzy BA8 a Echelonem - dla lornet 15-16x70 wygląda to tak: Oberwerk Ultra - $379 Lunt Magnesium - $545 Celestron Echelon - $699 (ceny na 18.12.2014) Całości oczywiście ma dopełniać adapter i torba na ramię - nieco inna niż zwyczajowe (trochę bardziej turystyczna ;)) Lornetki są na razie dostępne na amerykańskiej stronie Lunta, w paru innych sklepach można wpisać się na listę oczekujących. Jeśli chodzi o dostępność w Europie, zapewne pojawią się za jakiś czas na stronie apm-telescopes.de (właściciel APM, Markus Ludes, ma udziały w Lunt Engineering). Robi się ciekawie - oprócz niedawnego pojawienia się serii Echelon Celestrona, jest chyba równie ciekawa alternatywa. Czas pokaże, czy zawojuje rynek :)
  9. towerfox

    Vortex Hurricane 10x50

    Witam. Czy ktoś miał możliwość sprawdzenia, jak owa lornetka sprawdza się w obserwacjach nocnego nieba? Ewentualnie może ktoś ma ją na stanie, używa i mógłby napisać kilka zdań? Na internecie praktycznie w ogólnie nie ma informacji o VH 10x50 w temacie astronomii. Jak ktoś ma jakieś linki do zagranicznych stron, gdzie opisane są wrażenia z obserwacji tą lornetką i byłby tak miły się tym podzielić, to byłbym bardzo wdzięczny :) Pozdrawiam. Mateusz.
  10. Witam. Myślę nad kupnem lornetki do obserwacji astronomicznych i nie wiem którą wybrać: Nikon Action Ex 10x50 czy Celestron Skymaster 20-100x70. Prozę o pomoc.
  11. Co sądzicie o lornetce Nikon Action EX 10x50 CF? mam do wydania max. 600 zł, mieszkam w mieście oraz jestem początkowym. Chciałbym żeby do lornetki nie był potrzebny statyw. Czy biorąc pod uwagę cenę oraz moje warunki znajdę coś lepszego czy kupować tego Niakona?
  12. Hej. Czy możliwe jest zobaczenie NGC 7000 w lornetce 10x50 około 23.15 z okolic Dęblina (trochę poniżej środkowej Polski) ? Niebo bardzo jasne mimo później godziny. Obserwacje z leżaka. M13 - bardzo jasne centrum, wyraźne i spore "halo". M27 pierwszy raz z lornetki (czemu wczesniej na nią nie patrzyłem ?) - bardzo jasna, widział też albo M71 albo Harvard (co to jest ?) 20. Między Alfą a Dzetą widziałem sporo dość jasnych gwiazd, po lewo od tej linii rówież grupka gwiazd a między tymi grupami ciemno. Ale nie tak całkiem, w tej przerwie widać Ameryke Północną ? Czy to może złudzenie, mgła, droga melczna ? :D Poniżej szkic poglądowy, ma tylko zobrazować co +/- widziałem - nie śmiecie się :D
  13. Perseus

    Letnie noce

    Witam :) Ostatnie dni napawają mnie optymizmem. Jest ciepło, lekki wietrzyk i do tego bezchmurne noce.Uwielbiam TO!!! :) Poprzednie moje "sensowne" obserwacje prowadziłem 29 Marca... a teraz leci druga nocka i dzisiaj również może się udać:D Na miejscu byłem o 22:30, miała być to noc dla lornetki 10x50, ale widząc tak czyściutkie i piękne niebo, nie wytrzymałem i przyniosłem również teleskop. Obserwacje rozpocząłem od lornetki. Oczywiście skierowałem ją najpierw na M 13, gromada prezentowała się bajecznie w tak szerokim polu i pokazywała dość szerokie, nie za jasne jądro otoczone mgiełką. Następna była M 92, tu natomiast widoczne było dość jasne zbite jądro, ogólnie wydała mi się gwiazdopodobna. Po drodze na niższą deklinacje, zahaczyłem jeszcze o M 5, ta gromada widoczna była jako szeroka okrągła plama, bez wyszczególnionego jądra... Gdy Strzelec wreszcie przesunął się na południowy horyzont, zaczęło się prawdziwe buszowanie:) Ogólnie zdziwiłem się, że jest tam aż tyle obiektów dla zwykłej lornetki 10x50 :blink:. Tu padły oczywiście klasyki letniego nieba: M 8(Laguna), M 20(Trójlistna koniczyna), M 21, NGC 6595, M 25, M 18, M 17(Omega), NGC 6605. Po spędzeniu w Strzelcu kilku chwil, powędrowałem dalej skacząc po gwiazdozbiorach i tak padły: M 10 i M 12 (obie widoczne w jednym polu), M 29, M 3, M 11, M 27, M71, (ta gromada widoczna była jako oczywiste pojaśnienie tła), M 39, Cr 399, Chichotki... To był mój drugi wypad z lornetką i powiem, że liczba obiektów widocznych w 10x50 robi wrażenie i to pole ^-^ Obserwacje prowadziłem również teleskopem i tu padły, oprócz tego co wyżej: NGC 6712- jest to gromada kulista znajdująca się w tarczy, okular 30 mm pokazywał ją jako plamkę, zaś okular 9 mm rozbijał gromadę na obrzeżach M 26- gromada otwarta, 9 mm pokazywał już pojedyncze gwiazdy NGC 6781- w 30 mm planetarka niewidoczna, wystarczyło natomiast powiększenie 83x, by mgławica planetarna się pojawiła NGC 6802- gromada otwarta znajdująca się wschodniej części Wieszaka, okular 30 mm i 15 mm pokazywały ją jako pojaśnienie tła, natomiast używając okularu 9 mm(138x), zerkaniem wychodziły pojedyncze gwiazdy. NGC 7009- mgławica Saturn, w 138x widoczna była niebieskawa kulka Złapałem również: M 56 i M 14 Trochę długi mi ten wpis wyszedł, ale tak była noc, długa i obfita . Od godziny 22:30 do 4 rano i co najlepsze nie chciało mi się spać...Na sam koniec mogłem podziwiać Kometę, piękny Księżyc,naszą jutrzenkę, jasną flarę i przelot ISS :) Noc bardzo pozytywna... ;D CZYSTEGO NIEBA!!!
  14. Witam wszystkich ! Z racji że jestem zaczynającym przygodę z Astronomią na początek zakupiłem lornetkę Delta Optical Silver 10x50 doradzoną mi na forum. Przejdę do recenzji będzie ona krótka ponieważ jest to moja pierwsza lorneta w życiu i nie mam jeszcze umiejętności opiniowania tego typu sprzętu, jeszcze nie poznałem jej możliwości tak jak się należy.(wybaczcie za jakość zdjęć robione były kompaktem) Pierwsze wrażenie jakie na mnie wywiodła lorneta to była obudowa tzn. wykonanie.Dobrze przylega do dłoni jest zrobiona w miejscu gdzie chwytamy z gumy na której dłonie nie ześlizgują się. Co do optyki daję 7/10 Za nieostrość pojawiającą się w trochę dalszym przybliżeniu przy oglądaniu gwiazd. Posiada w prawym okularze regulację ostrości oraz w głównym pokrętle(bardzo łatwe do wyregulowania ostrości). Odwzorowanie bieli na poziomie (dzisiaj oglądałem Księżyc i byłem zdumiony dobrą ostrością było widać bardzo dobrze kratery i ogółem całość). Oglądałem dzisiaj Jowisza było widać 3 jego Księżyce. Po dzisiejszej obserwacji po zobaczeniu że soczewki okryła rosa myślałem że coś się stanie jak od razu z dworu przejdzie w ciepło, po parunastu minutach wszystko ładnie odparowało. Lornetka bardzo dobrze sprawuję się na statywie ale to opisze już w innym temacie. Ogólnie polecam bo jestem zadowolony jak na początkujący sprzęt że to był dobry wybór dla osoby z budżetem do 400zl. Wiem że nie tylko będzie przydawać się do oglądania nieba lecz do dziennych obserwacji. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć że ten model Delty wywarł na mnie bardzo dobre wrażenie jak na początkującego i jest warty swojej ceny. Pozdrawiam
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy pliki cookies w Twoim systemie by zwęszyć funkcjonalność strony. Możesz przeczytać i zmienić ustawienia ciasteczek , lub możesz kontynuować, jeśli uznajesz stan obecny za satysfakcjonujący.

© Robert Twarogal, forumastronomiczne.pl (2010-2018)