50-80-90-130 mm od miasta - astrofotki od jolo

[jolo]

Nauczyłem się czekać na przewiane niebo, zbierać więcej materialu, na pewno też czuła kamerka daje od siebie dużo. No i własny proces obróbki - bo to nie jest tak, że proces który doskonale działa na materiale zebranym pod niebem 21mag się sprawdzi u mnie bez żadnych zmian.  

[jolo]

Ze względu na swój kształt i orientację galaktyka M101 bywa nazywana Wiatraczkiem (ang. Pinwheel Galaxy). Pod ciemnym niebem to interesujący obiekt do obserwacji, a choć pod moim podmiejskim niebem nie prezentuje się już tak efektownie, to od czasu do czasu i tak wracam do tego obiektu, żeby nie zapomnieć, jak wygląda. Materiał do zdjęcia poniżej zebrałem w styczniu - na dość przewianym niebie, ale przejrzystość nie była idealna, stąd braki w słabiej świecących partiach.

Mimo to w tle udało się zarejestrować dużą liczbę odległych galaktyk, z których większość znajduje się znacznie dalej niż sama M101. Jednym z wyjątków jest niebieskawy obiekt nieco na lewo od Wiatraczka (lepiej widoczny na powiększeniu) — to galaktyka karłowata NGC 5477, należąca do grupy M101. Jest to galaktyka magellaniczna, a więc obiekt podobny typem do Obłoków Magellana znanych z nieba południowego.

W samej M101 widocznych jest wiele intensywnie zabarwionych obszarów H II — są to rejony aktywnego powstawania gwiazd, zawierające obłoki materii międzygwiazdowej i młode, gorące gwiazdy. Najbardziej znane z nich to NGC 5461 (zlokalizowany w pobliżu jądra galaktyki), NGC 5462 oraz NGC 5471. Nieco mniejsze obszary to m.in. NGC 5447, NGC 5455, NGC 5458 oraz NGC 5453.

TS Photoline 130/910, 0.8x FF/FR, EQ6, QHY268M, LRGB 480:130:120:120 minut. Niebo podmiejskie, warunki średnie-dobre, seeing średni, styczeń 2026.

 

[Stiopa]

Uwielbiam od Ciebie te zdjęcia Łukasz. Zawsze super wyglądają i zawsze można coś na nich znaleźć.

Np. ta zielona kuleczka... Ciekawe co to może być. 🙂

[jolo]

Łopanie, no tożeś wynalazł - umknęło mi to jakoś 😎 

Wg simbada to https://simbad.cds.unistra.fr/simbad/sim-id?Ident=%40499583&Name=LEDA 2816082 - Emission-line galaxy.

Wklejone z GPT:

 

Cytat

 

Emission-line galaxy (ELG) to galaktyka, której widmo zawiera silne linie emisyjne, widoczne jako wyraźne „piki” na tle ciągłego widma.

Skąd biorą się linie emisyjne?

Powstają w zjonizowanym gazie (głównie w obszarach H II), który świeci, gdy:

• jest pobudzany przez młode, gorące gwiazdy (intensywne formowanie gwiazd), albo

• jest jonizowany przez aktywne jądro galaktyczne (AGN).

Najczęściej obserwowane linie

W widmach ELG bardzo często widać m.in.:

• Hα (656,3 nm) i Hβ (486,1 nm) – wodór

• [O III] (495,9 i 500,7 nm) – podwójnie zjonizowany tlen

• [N II] (654,8 i 658,3 nm)

• [S II] (671,6 i 673,1 nm)

(To właśnie te linie są rejestrowane w astrofotografii wąskopasmowej).

Typy galaktyk emisyjnych

ELG to nie jeden konkretny typ morfologiczny, tylko szeroka kategoria obejmująca m.in.:

• galaktyki gwiazdotwórcze (star-forming galaxies),

• galaktyki z aktywnym jądrem (AGN) – np. Seyferty,

• galaktyki typu starburst,

• galaktyki karłowate bogate w gaz (często spotykane w grupach galaktyk).

Dlaczego są ważne?

Emission-line galaxies są kluczowe, bo:

• pozwalają mierzyć tempo formowania gwiazd,

• umożliwiają badanie składu chemicznego (metaliczności),

• pomagają rozróżnić, czy źródłem energii jest gwiazdotworzenie czy AGN (np. diagramy BPT),

• są łatwe do wykrycia nawet na dużych przesunięciach ku czerwieni.

W kontekście astrofotografii

Jeśli widzisz galaktykę, która:

• mocno świeci w Hα lub O III,

• ma „plamiste”, kontrastowe struktury w wąskopasmie,

to bardzo często jest to właśnie emission-line galaxy.

 

 

Więc możliwe że ten zielony pochodzi z Oiii - trzeba by poszukać jakiś innych fotek.