Szybki wypad z 20x80

[AstroHornet]

Korzystając ze sprzyjających warunków pogodowych, które panowały wczoraj, wyskoczyłem do ogródka na krótkie obserwacje. Towarzyszyła mi lorneta 20x80.

 

Na rozgrzewkę rzuciłem okiem na kilka znanych Deesów w rejonie Trójkąta Letniego, z ciekawszych mogę wymienić:

 

NGC 6992 ? Wschodni Veil widoczny był wyraźnie, jasna wstęga odcinała się na tle gwiazd.

 

 

M27 (NGC 6853) ? Hantle widoczne doskonale, miałem wrażenie że na granicy percepcji majaczyły jakieś niejednorodności.

 

 

Następnie przyszła pora na danie główne czyli kilka gromad w Kasjopei i okolicach:

 

NGC 663 (C10) ? duża, ładna, jasna gromada. Prezentowała się doskonale!

 

 

NGC 654 ? gromada widoczna w jednym polu z NGC 663. Mniejsza kątowo, choć równie jasna.

 

 

NGC 752 (C28) ? olbrzymia, rzadka gromada otwarta. Z powodu niebagatelnego rozmiaru szerokie pole widzenia jest na nią jak znalazł. Garść pojedynczych gwiazdek rozrzuconych po nieboskłonie wygląda super.

 

 

M34 (NGC 1039) ? kolejna jasna gromada, bogata w liczne jasne gwiazdy.

 

 

Na deser obejrzałem oczywiście Chichoty, ponadto upajałem się długi czas poprzecinaną ciemnymi mgławicami wstęgą Drogi Mlecznej na pograniczu Łabędzia i Cefeusza. Doznania wręcz mistyczne...

 

Czystego nieba!

 

[Jacek E.]

Piękna relacja 8) 

[AstroHornet]

Wczoraj dotarła do mnie wyczekiwana przesyłka ? statyw Slik DX 780. Poranek był w miarę słoneczny, lecz później pojawiły się niskie stratusy, które prawie całkowicie zasłaniały nieboskłon. Jednakże prognoza ICM pokazywała wyraźne okienko w stanie zachmurzenia od okolic 19:00. Nastawiłem się na ogródkowy test nowego nabytku, gdy jednak o rzeczonej godzinie wyjrzałem przez okno dachowe zobaczyłem, że niebo dalej jest spowite kołdrą z potarganych chmur. Uaktualniony meteorogram zapowiadał sporą mgłę. No cóż, tak bywa ? pomyślałem sobie. Półtorej godziny upłynęło praktycznie na nic nie robieniu, o 20:30 postanowiłem ponownie sprawdzić stan zachmurzenia. Tym razem chmur nie było praktycznie wcale. I w tym momencie zrodził się dylemat ? iść czy nie iść? Kilka chwil trwała wojna myśli, ale patrząc na stęsknione oczęta Oriona wybranie innego wariantu niż pierwszy nie wchodziło w grę ;)

Kilka chwil zajęło mi zebranie najpotrzebniejszych rzeczy, zamiast nowego statywu postawiłem na mniejszy, dużo bardziej kompaktowy. Stale rosnący poziom LP w mojej miejscowości sprawił, że mogę zapomnieć o łapaniu słabszych Deesów z ogródka. Ponadto czasu było niewiele, dlatego na celownik poszły zimowe klasyki.

Rozpocząłem oczywiście od najpiękniejszej ozdoby tej części nieba, czyli M42. Wracałem do niej wiele razy podczas niespełna godzinnej sesji, chyba nie muszę tłumaczyć dlaczego. Wielka Mgławica, nawet w słabych warunkach, była piękna. Ślicznie prezentowała się Gromada Trapez, która migotała w centrum jak mały, kwadratowy klejnocik. Nad nią oczywiście widoczna M43, oddzielona od większej sąsiadki ciemnym pasmem z wyraźnym rybim pyskiem. Jeszcze wyżej świeciła rzadka gromada NGC 1981, która moim zdaniem wygląda jednak lepiej w trochę szerszym polu (najbardziej podobał mi się jej widok w szukaczu 9x50). Ogólny widok dość dobrze oddaje szkic autorstwa Rony?ego de Laet?a:

źr. rodelaet.xtreemhost.com/SketchSwordOrion_bino.html

Skoro byłem już w okolicach pasa Oriona, postanowiłem się nieco ogrzać przy Płomieniu. Tutaj jednak zwyciężyło light polution ? kilka razy miałem wrażenie, że coś tam majaczy, ale zdecydowanie zbyt słabo by mieć pewność jego zaliczenia. Wrócę tutaj, gdy będę na lepszej miejscówce. W pobliżu natomiast od razu pokazała się subtelna M78, o nieco kolistym kształcie.

Następnie przeskoczyłem do Wielkiego Psa, gdzie oczywiście zobaczyłem M41. Olbrzymia i rozbita gromada straciła jednak wiele na prezencji, kontrast na tej wysokości był, delikatnie mówiąc, słaby.

Chwilę później odpiąłem lornetę ze statywu i, wygodnie rozłożywszy się w krzesełku, wycelowałem w gromady kipiące centralnie nad moją głową. Na pierwszy ogień poszła piękna i bogata M35 ze swoją sąsiadką NGC 2158. Obie prezentowały się znakomicie, można by było wpatrywać się godzinami w taki widok. Ja jednak tyle czasu nie miałem, więc powędrowałem wyżej, do serca Woźnicy. Tutaj oczywiście przywitał mnie, uśmiechnięty od ucha do ucha, Kot z Cheshire. Odbiłem trochę w lewo do drabinki, a następnie omiotłem wzrokiem trzy eMki. Ich wyglądu w szerokim polu nie da się łatwo opisać słowami, trzeba to po prostu zobaczyć.

Po napatrzeniu się na nie przyszła kolej na Byka. Na pierwszy ogień poszła sympatycznie wyglądająca gromada NGC 1647, bardzo rozległa i migocząca bladymi gwiazdkami. Później skoczyłem do Kraba (M1), który jak zwykle pokazał ?ziemniakowaty? kształt. Do tego szybko rzuciłem okiem na wiszące nad jabłonią Plejady i wróciłem w niżej położone rejony.

Na początek wycelowałem w dużą, pięknie rozdzieloną M50 w Jednorożcu. Jej widok przypominał M41, oglądaną trochę wcześniej. Następnie padła NGC 2244, oczywiście o jakimkolwiek śladzie mgławicy nie było mowy. Potem przyszła kolej na duet M46 (duża, delikatnie mgiełkowata) i M47 (rzadsza, jaśniejsza). Mimo, że warunki pogarszały się w miarę schodzenia niżej wyłapałem także lekko rozmytą i wyraźnie mniejszą od poprzedniczek M93. Na deser przelotnie spojrzałem na okropnie zaświetlone gromady Żłóbek (M44) i M67 w Raku.

M46 i M47 źr. http://www.docdb.net/

Minęła prawie godzina od początku obserwacji i wiedząc, że już chyba nic więcej z tego nieba nie wycisnę, złożyłem sprzęt i wróciłem pełen radości do domu. Było warto.

Pozdrawiam!

[Jacek E.]

Super start po długiej przerwie

[AstroHornet]

40 minut temu, Jacek E. napisał:

Super start po długiej przerwie

Trzeba było kiedyś wrócić do żywych 

 

[AstroHornet]

Piękny dzień (wiosna w środku zimy) i prawie bezchmurne niebo po zachodzie Słońca zachęcały wczoraj do wyjścia na ogródkowe obserwacje. Sporządziłem mały plan, jednak już koło 19 chmury całkowicie opanowały nieboskłon. Prognozy również nie napawały optymizmem, stało się zatem jasne, że o sprzyjające warunki będzie raczej ciężko. Na szczęście obecna pogoda jest na tyle dynamiczna, że już kilka minut po 20:50 zachmurzenie było praktycznie zerowe.

Chwilę później byłem już w ogródku. Warunki były lepsze niż dwa tygodnie temu, choćby dlatego, że stopił się śnieg, który znacząco podnosił poziom LP. Cały czas wiał dość silny wiatr, który jednak nie utrudniał obserwacji (jego kierunek zasłaniały drzewa), a być może nawet pomagał przeganiając wiszące w powietrzu syfy.

Choć było dość ciepło (4,5 stopnia) postanowiłem trochę rozgrzać ręce, wyrównując przy tym stare porachunki. By wspomóc trochę atak na Płomień zabrałem ze sobą filtr UHC. Na rozgrzewkę rzuciłem okiem oczywiście na M42 (z filtrem świetnie prezentowały się subtelne farfocle w jej strukturze), po czym rozpocząłem nalot na NGC 2024. Nie wiem ile czasu spędziłem przyklejony do okularów, może jakieś 20 minut. Chwilami tło nad Alnitakiem wydawało się bardzo lekko rozjaśnione, coś na kształt majaczącej delikatnej poświaty. O jakiejkolwiek oczywistości nie było mowy. Czy batalia z Płomieniem tym razem się powiodła? Na pewno bardziej niż podczas ostatniej próby, ale do konkretów wciąż daleko, trzeba będzie nad nim popracować pod zdecydowanie lepszym niebem.

Następnie przeszedłem do naszego Obiektu Tygodnia, czyli NGC 2232. Niepozorna gromada wyglądała sympatycznie, tworzyła coś na kształt strzałeczki do gwiazdy 10 Mon. Mimo, że na pierwszy rzut oka jest dość mało efektowna, ma w sobie jakiś dyskretny urok.

Nastąpiła chwila oddechu i szybkiego rajdu po zimowych perełkach, po czym przeniosłem statyw z lornetką kawałek dalej, by mieć dostęp do południowego horyzontu. W międzyczasie z północy zaczęła nadciągać duża ławica niskich chmur i stało się jasne, że obserwacje zmierzają ku końcowi. Omiotłem zatem wspaniałe gromady wiszące stosunkowo nisko nad horyzontem, najdłużej zatrzymując się oczywiście przy pięknej parce M46/M47, przy której ponadto dość łatwo dało się zauważyć ładną, migoczącą gromadkę NGC 2423.

Chmury zaczęły pożerać coraz większe połacie nieba, dlatego trzeba było się zwijać. Niestety nie zobaczyłem wszystkich zaplanowanych wcześniej obiektów, ale co się odwlecze to nie uciecze - przyjdzie i na nie czas.

Pozdrawiam!

[polaris]

Do Płomienia najlepiej podejść bez filtra pod ciemnym niebem. Mgławica świeci w dość szerokim zakresie i filtr UHC wcale nie pomaga tak, jak by się życzyło po widokach M42. Na średnim niebie lepiej poradzi sobie szerokopasmowy filtr ALP. Pomoże też zerkanie i lekkie ruchy lornetką, żeby dostrzec ulotną poświatę mgławicy.

W dobrej lornetce można przesunąć Alnitaka poza pole widzenia, ale w średniej jakości sprzęcie nieostrość przy krawędzi pola może zamazać mgławicę.

[bartolini]

Chcąc dodać coś o płomieniu, to jest bardzo wrażliwy na tło - jak jest mleko, to nie za bardzo chce się pokazać. Wskaźnikiem może być widoczność M33 gołym okiem albo NELM w okolicach ~6.5mag.

 

[Perseus]

Ja za każdym razem próbuje podejść do płomienia 10" i nigdy mi się nie udało :| Może przydałoby się większe powiększenie, albo jak piszecie ciemniejsze niebo. Pozostaje próbować :)

[AstroHornet]

6 godzin temu, polaris napisał:

Do Płomienia najlepiej podejść bez filtra pod ciemnym niebem. Mgławica świeci w dość szerokim zakresie i filtr UHC wcale nie pomaga tak, jak by się życzyło po widokach M42. Na średnim niebie lepiej poradzi sobie szerokopasmowy filtr ALP. Pomoże też zerkanie i lekkie ruchy lornetką, żeby dostrzec ulotną poświatę mgławicy.

Tak, zauważyłem że filtr nie dawał znaczącej poprawy kontrastu. Na kolejne obserwacje wybieram się pod niebo dużo lepsze niż to w moim ogródku, więc Płomień powinien w końcu dać za wygraną.

Pozdrawiam!

[Karol_C]

2 godziny temu, Perseus napisał:

Ja za każdym razem próbuje podejść do płomienia 10" i nigdy mi się nie udało :| Może przydałoby się większe powiększenie, albo jak piszecie ciemniejsze niebo. Pozostaje próbować :)

 

Albo niebo do kitu albo masz tak jak ja. Ja nie widzę mgławic  Choć w sylwestra widziałem tak wyraźnie Płomień w 8", że żałowałem że nie poszedłem po lornetkę. Nigdy tak wyraźnego nie widziałem. Ale ogólnie mgławice przychodzą mi z trudem.

[polaris]

Musisz ćwiczyć oko i doskonalić metodę zerkania. Musisz też "nauczyć" mózg postrzegania mało kontrastowych obiektów. Myślę, że będzie coraz lepiej.

[Karol_C]

Idzie mi coraz lepiej z mgławicami, część zmagań jest na forum (np. patrz "Czy aby na pewno NGC 7000 ?"). O wiele lepiej wychodzą mi galaktyki (Kwintet Stephana w 8" na średnim niebie) i ewentualnie słabe gromady otwarte (niedługo relacja o jednej takiej).