Zmierzch na wsi

[Janko]

Gdy patrzę z ganku wiejskiego domu, o wczesnym zmierzchu pomiędzy wierzchołkami dwóch brzóz na sąsiedniej działce pojawia się Wenus. Obraz przypomina klasyczny celownik strzelecki - pośrodku szczerbinki z drzew widać jasny punkt muszki. Trzeba strzelać, bo właśnie wtedy widoczne jest, jak szybko obraca się nasza planeta i muszka Wenus ucieka w prawo ku zachodowi. Można jednak przez minutę lub dwie podziwiać jej narastający blask. To także właściwy moment, by zacząć szukać pierwszych gwiazd. Wbrew ich skali jasności i blaskowi zachodniego nieba, pierwszy daje się dostrzec Arktur. Tylko czy to na pewno on? Taki jasny, tak wysoko na nieboskłonie i taki czerwony? Może to jednak Mars? Ale przecież ten jest pod horyzontem o tej porze! Arktur, z pewnością Arktur, Arktur całą gębą. Więc Wega też już musi być widoczna, a pewnie nawet reszta Trójkąta Letniego - Deneb i Altair. Wegę wyłapuję łatwo niemal w zenicie. Niedaleki Deneb, ogon Łabędzia, też już świeci. Więc szukam niżej, bardziej na południu, i znajduję także Altaira - alfa Orła. Obok niego zawsze poszukuję czerwonego Tarazeda - gamma Orła,  oznakowanego tą literą pomimo większej jasności od bety. Tu już potrzebna jest lornetka, by w pełni docenić kolory. Tak uzbrojony dostrzegam jeszcze w Łabędziu gammę, czyli Sadra. Więcej już nie ugram w tej chwili, najsławniejsza podwójna beta Łabędzia, czyli Albireo jest o tej porze i w tych warunkach jeszcze niewidoczna. Za to na północy widać jakieś mgiełki na niebie. Czyżby obłoki srebrzyste? Nie chce mi się wierzyć, ale kto wie? Przecież cuda się zdarzają.

Będę miał dziś o czym śnić, znużony pięknym dniem i jeszcze piękniejszym wieczorem.

Edytowane 17 Lipca przez Janko