Skocz do zawartości
Paweł Baran

Astronomiczne Wiadomości z Internetu

Rekomendowane odpowiedzi

Kiedy dnia zacznie wreszcie przybywać, a nocy ubywać?
2017-11-22.
Już tylko miesiąc dzieli nas od zjawiska, na które czekamy z utęsknieniem. Począwszy od 22 grudnia, pierwszy raz od pół roku, dzień zacznie się wydłużać, a noc skracać. Ile jeszcze do tego czasu godzin ze Słońcem odbierze nam noc?
Nie do uwierzenia, a jednak, już od 5 miesięcy, a więc od końca czerwca, dzień z każdą kolejną dobą skraca się, a to oznacza, że słońce świeci nad horyzontem coraz to krócej. Niekorzystny wpływ niedostatecznych ilości promieni słonecznych większość z nas odczuwa na własnej skórze.
Jesteśmy senni, niechętni do aktywności, rozdrażnieni i bardziej podatni na choroby chłodnej pory roku, w tym głównie przeziębienie i grypę. Dlatego dobrą wiadomością jest dla nas to, że już za równo miesiąc nastąpi odwrócenie, dnia zacznie przybywać, a nocy ubywać. Stanie się tak już 22 grudnia.
Dlaczego? Ponieważ najkrótszy dzień w tym roku przypada 21 grudnia. Tego dnia w godzinach popołudniowych, a dokładniej o godzinie 17:28, rozpocznie się astronomiczna zima, która oznacza również przesilenie zimowe. 22 grudnia będzie od niego o kilka sekund dłuższy.
Nie od razu przybywanie dnia będzie dla nas zauważalne. Zachód słońca następować będzie coraz to później już między 16 a 19 grudnia, jednak na coraz wcześniejszy wschód naszej gwiazdy będziemy musieli poczekać dłużej, do 3-5 stycznia.
Niestety do tego czasu dnia jeszcze nam ubędzie i to dosyć sporo. Dzień obecnie najkrótszy jest na północnych krańcach Polski, gdzie np. w Gdańsku trwa 8 godzin i 5 minut. Dla porównania noc panuje przez 15 godzin i 55 minut. W ciągu niecałego miesiąca dzień skróci się o prawie godzinę. To oznacza, że zmrok zacznie zapadać już około godziny 15:00, a jaśnieć nie będzie wcześniej niż krótko przed 8:00.
Im dalej na południe naszego kraju, tym dzień jest dłuższy i tym mniej się jeszcze skróci. W Krakowie od wschodu do zachodu słońca mija 8 godzin i 42 minuty. W ciągu miesiąca dnia ubędzie o 30 minut. Noc trwa obecnie 15 godzin i 18 minut, a więc jest o całe pół godziny krótsza niż w Trójmieście.
Jednak mieszkańcy północnej Polski nic na tym nie tracą, ponieważ latem to u nich dzień jest dłuższy, a noc krótsza niż na południu, więc wychodzi po równo. Pozostaje nam jeszcze uzbroić się w cierpliwość i korzystać z pogodnych dni ile tylko możemy. Spacery w promieniach jesiennego i zimowego słońca są nieocenionym źródłem energii, poprawiają humor i sprawiają, że pozytywniej patrzymy na otaczający nas świat.
Źródło: TwojaPogoda.pl
http://www.twojapogoda.pl/wiadomosc/2017-11-22/kiedy-dnia-zacznie-wreszcie-przybywac-a-nocy-ubywac/

Kiedy dnia zacznie wreszcie przybywać, a nocy ubywać.jpg

Kiedy dnia zacznie wreszcie przybywać, a nocy ubywać2.jpg

Kiedy dnia zacznie wreszcie przybywać, a nocy ubywać3.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

1I/2017 U1 coraz bardziej zaskakuje
2017-11-22. Krzysztof Kanawka
Nowe obserwacje międzygwiezdnego wędrowca przynoszą zaskakujące wyniki: planetoida 1I/2017 U1 jest bardzo nietypowa.
Niesamowita międzygwiezdna historia rozpoczęła się w zaledwie miesiąc temu. Osiemnastego października 2017 w ramach programu Pan-STARRS (Panoramic Survey Telescope And Rapid Response System) został odkryty nowy obiekt. Jego peryhelium, czyli punkt najbliższy Słońcu, nastąpiło we wrześniu w odległości około 0,25 jednostki astronomicznej. Początkowo wydawało się, że jest to kometa. Obiekt otrzymał wstępne oznaczenie C/2017 U1 (PANSTARRS). Jasność obiektu w trakcie odkrycia wyniosła zaledwie około +20 magnitudo.
Dalsze obserwacje C/2017 U1 wykazały, że nie jest to kometa, a planetoida. Dlatego też zmieniono oznaczenie obiektu na A/2017 U1. Ponadto, jej średnica została oszacowana na około 150 metrów, jednak było to dopiero wstępne oszacowanie. Po kolejnych dyskusjach pomiędzy różnymi przedstawicielami International Astronautial Union (IAU), postanowiono wprowadzić nowe oznaczenie dla takich międzygwiezdnych wędrowców. Obiekt otrzymał oznaczenie 1I/2017 U1 i nazwę Oumuamua.
Pierwsze wyniki obserwacji 1I/2017 U1
Pod koniec października i w listopadzie wiele grup astronomicznych wykonało obserwacje obiektu. W zeszłym tygodniu na łamach Kosmonauta.net opisaliśmy pierwsze wyniki obserwacji 1I/2017 U1 pod przewodnictwem Davida Jewitt’a z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Wyniki tej grupy nie były dość zaskakujące: z obserwacji wynikało planetoida ma bardzo podłużny kształt – około 30 x 30 x 180 metrów (stosunek długości ok. 1:6). Okres obrotu wynosi ponad osiem godzin. Kolor 1I/2017 U1 jest czerwonawy lub “rdzawy” – dość podobny do wielu obiektów w naszym Układzie Słonecznym, w szczególności do niektórych przedstawicieli planetoid trojańskich Jowisza.
Obserwacje VLT – 1I/2017 U1 jest zaskakująca!
Dwudziestego listopada Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) opublikowało informacje o wynikach pomiarów innej grupy astronomów. Praca podsumowująca badania zespołu pod przewodnictwem Karen Meech z hawajskiego Institute of Astronomy została opublikowana na łamach prestiżowego czasopisma Nature. Do pomiarów wykorzystano potężne obserwatorium o nazwie Bardzo Duży Teleskop (VLT). Wyniki okazały się bardzo zaskakujące.
Przede wszystkim 1I/2017 U1 okazała się być dłuższym obiektem. Zespół Karen Meech uważa, że 1I/2017 U1 ma przynajmniej 400 metrów długości. Możliwe zatem, że stosunek długości to w tym przypadku aż 1:10. Okres obrotu obiektu wynosi około 7,3 godziny. Nie wykryto oznak aktywności wokół 1I/2017 U1 – co raczej sugeruje, że jest to planetoida a nie kometa.
Analiza koloru sugeruje, że 1I/2017 U1 rzeczywiście ma ciemno-czerwonawy kolor, jednak bardziej podobny do odcienia obserwowanego u obiektów Pasa Kuipera, niż planetoid trojańskich Jowisza. Jest to inny wynik obserwacji niż te, które przedstawiła grupa Davida Jewitt’a.
1I/2017 U1 przybyła do nas z gwiazdozbioru Lutni, z obszaru około gwiazdy Wega. Jednakże, 300 tysięcy lat temu (czyli czas w jakim 1I/2017 U1 podróżowałaby od tej gwiazdy do nas) Wega znajdowała się w innym miejscu. 1I/2017 U1 pochodzi zatem od innej gwiazdy, prawdopodobnie znacznie bardziej odległej. Podróż 1I/2017 U1 mogła zatem trwać nawet setki milionów lat.
Jak na razie brak wyjaśnienia co do zaskakującego kształtu 1I/2017 U1. Możliwe, że ten obiekt mógł ulec kilkukrotnej transformacji, np fragmentacji i zlepienia z kilku mniejszych fragmentów. W Układzie Słonecznym znamy kilka obiektów o wydłużonym kształcie, ale oczywiście nie takich jak 1I/2017 U1.
Co ciekawe, nowe wyliczenia sugerują także, że tacy mali “międzygwiezdni przybysze” odwiedzają wewnętrzny Układ Słoneczny przynajmniej raz do roku. Zwykle (a raczej do 2017 roku – “zawsze”) były to zbyt słabe obiekty, by móc je wykryć za pomocą dostępnych obserwatoriów astronomicznych. W przyszłości, m.in. dzięki obserwatoriom takim jak Large Synoptic Survey Telescope (LSST), możliwe będzie częstsze wykrywanie “międzygwiezdnych wędrowców”.
(ESO, Nature)
http://kosmonauta.net/2017/11/1i2017-u1-coraz-bardziej-zaskakuje/

1I 2017 U1 coraz bardziej zaskakuje.jpg

1I 2017 U1 coraz bardziej zaskakuje2.jpg

1I 2017 U1 coraz bardziej zaskakuje3.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Astrohunters.pl
2017-11-22.
Dziś odwiedza Astrolab Szkoła Podstawowa nr 3 z Wodzisławia Śląskiego.
Wasze dzieci też mogą przyjechać z kolegami
https://www.facebook.com/Astrohunters/?hc_ref=ARTGPed_4Lq3c4nXtX1rxs5qIofYBIiajF-zbR-_9BtY3JIYIOx5vUt9-RpgvRnrk6E&fref=nf&pnref=story

Dziś odwiedza Astrolab Szkoła Podstawowa nr 3 z Wodzisławia Śląskiego.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Spektakularne pożegnanie z Saturnem

2017-11-22.

NASA opublikowała właśnie niezwykłe, pożegnalne zdjęcie Saturna, wykonane przez sondę Cassini 13 września tego roku, na dwa dni przed spektakularnym, samobójczym upadkiem w atmosferę planety. Obraz, będący złożeniem 42 zdjęć wykonanych w różnym zakresie widma światła pokazuje prócz samej planety i jej pierścieni także 6 z jej księżyców, Prometeusza, Pandorę, Janusa, Epimeteusza, Mimasa i Enceladusa.

Po 13 latach obecności na orbicie Saturna Cassini wykorzystała ostatnią okazję, by z pomocą swej szerokokątnej kamery jeszcze raz przedstawić wyjatkowe piękno tej planety. Mozaika zdjęć, przesłana na Ziemię została na siebie nałożona i dała opublikowany właśnie, kolorowy obraz.
Naukowy dorobek Cassiniego jest nadzwyczajny, to szeroki wachlarz wyników prowadzących do odkryć i niespodzianek, dotyczących z jednej strony najdrobniejszych okruchów pierścieni, z drugiej krajobrazów Tytana i Enceladusa, wreszcie tajemnic głębokiego wnętrza planety - mówi Robert West z Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie. Łatwo było się przyzwyczaić do codziennej porcji nowych zdjęć przesyłanych z rejonu Saturna, oglądać nowe widoki, obserwować zachodzące tam zmiany - dodaje Elizabeth Turtle z Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory w Laurel. Ciężko było się żegnać, ale i tak byliśmy szczęściarzami, oglądając to wszystko oczyma Cassiniego - podkreśla. To zdjęcie pozostanie dla nas pamiątką dramatycznego zakończenia wspaniałego okresu, spędzonego przez ludzkość na bliskich badaniach najbardziej charakterystycznej z planet Układu Słonecznego" - mówi Carolyn Porco ze Space Science Institute w Boulder.
Sonda Cassini, wspólne przedsięwzięcie NASA, ESA i Włoskiej Agencji Kosmicznej, wyruszyła w kosmiczną podróż w 1997 roku, od 2004 do 2017 roku krążyła wokół Saturna dostarczając nieocenionych informacji naukowych. Wsród jej największych sukcesów wymienia się badania księżyców planety, odkrycie gejzerów na Enceladusie i ciekłych, metanowych mórz na Tytanie. By sonda nie zanieczyściła księżyców, na których można bedzie szukac śladów zycia, zdecydowano się ją zniszczyć. Ostatecznie wleciała w atmosferę Saturna i spłonęła 15 września 2017 roku.
Grzegorz Jasiński

AFP/RMF FM
http://www.rmf24.pl/nauka/news-spektakularne-pozegnanie-z-saturnem,nId,2468850

Spektakularne pożegnanie z Saturnem.jpg

Spektakularne pożegnanie z Saturnem2.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Aktualności z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej #43
Wysłane przez grabianski w 2017-11-22
Jak zwykle nie zabrakło pracy dla załogi znajdującej się na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Zapraszamy do przeczytania naszego cotygodniowego podsumowania dotyczącego ISS i amerykańskich lotów załogowych.
Astronauci dokonali porządków w dmuchanym module BEAM firmy Bigelow Aerospace. Eksperymentalny moduł stacji został wyczyszczony z niepotrzebnych rzeczy i przygotowany do przeniesienia tam nowego sprzętu. W poniedziałek i wtorek z japońskiego modułu Kibo wypuszczono przy pomocy specjalnego zewnętrznego mechanizmu kilka CubeSatów. Niewielkie satelity, przygotowane przez różne ośrodki badawcze dostarczą danych o oporności na antybiotyki, astrofizyce i pogodzie kosmicznej.
Poprzedni odcinek cyklu
Postępy w budowie amerykańskiej kapsuły Orion

Trwają przygotowania do lotu EM-1 kapsuły Orion na szczycie rakiety nośnej SLS. Do tej pory wszystkie podsystemy statku przechodzą kolejne kamienie milowe i wkrótce odbędzie się generalny przegląd postępów prac.
Poprzedni odcinek aktualności z informacjami na temat postępu prac nad Orionem i rakietą SLS
Pierwszy egzemplarz Oriona był ostatnio testowany z włączonym zasilaniem swoich podsystemów. Sprawdzone zostały m.in. dystrybutory energii elektrycznej na pokładzie statku, awionika adaptera kapsuły CMA, systemy kontroli temperatury i systemy reakcyjnych silniczków odrzutowych RCS kapsuły. Ostatnio zakończono również pozytywnie testy komunikacji i zweryfikowano solidność i odporność temperaturową osłony termicznej.
Pod koniec listopada w Houston odbędzie się spotkanie, w którym zostanie dokonany dokładny przegląd postępów prac nad kapsułą. Podobna narada odbędzie się później w Turynie, gdzie pracuje się nad Europejskim Modułem Serwisowym Misji, który jest obecnie głównym czynnikiem ryzyka dla lotu Oriona.
Pierwszy lot rakiety SLS w wersji Block 1 odbędzie się prawdopodobnie w połowie 2020 roku, choć jeszcze na początku tego roku optymistyczny harmonogram zakładał lot w końcówce 2018 roku. W ramach pierwszej misji, bezzałogowa kapsuła Orion wykona lot wokół Księżyca. Później nastąpi przestój związany z równoległą budową drugiej wersji rakiety Block 1B, która wymagać będzie praktycznie nowej platformy startowej i będzie wyposażona w inny górny stopień. Misja EM-2 z załogą miałaby się odbyć według obecnych planów w 2022 roku. Tutaj też planuje się lot w stronę Księżyca.
Nauka na stacji

Astronauta NASA Mark Vande Hei uruchomił podręczny analizator wydychanych gazów PFS, w celu wgrania do niego aktualizacji oprogramowania. Później wykonał kalibrację instrumentu i pomiary poziomu azotu w module Destiny. System zwany Airway Monitoring pozwala analizować wydychane przez astronautów powietrze i wykrywać potencjalne zagrożenie dla zdrowia takiej jak zapelenie dróg oddechowych czy problemy z systemami recyklingu powietrza na pokładzie stacji.
Pod koniec ubiegłego tygodnia włoski astronauta ESA Paole Nespoli pobrał próbki kału i śliny do eksperymentu Probiotics. W środowisku mikrograwitacji, niektóre z niepożądanych bakterii takie jak salmonella rozwijają się mocniej, co w połączeniu z osłabioną podczas przebywania na orbicie odpornością zwiększa ryzyka zdrowotne. Nespoli w ramach eksperymentu przyjmuje probiotyk, który ma wskazać jak warunki na stacji wpływają na funkcje odpornościowe organizmu i jego florę bakteryjną.
Randy Bresnik stworzył panoramę fotograficzną wnętrza modułu eksperymentalnego JEM w ramach przygotowań do eksperymentu Astrobee. Na wiosnę do stacji zawitają trzy autonomiczne roboty i stacja dokująca. Naukowcy i inżynierowie będą mogli za ich pomocą rozwijać i testować technologie przeznaczone do warunków mikrograwitacyjnych, które mogą pomagać astronautom w codziennych obowiązkach. Roboty są wyposażone w wiatraczki do poruszania się i system nawigacji bazującej na detekcji obrazu.
Źródło: NASA/NSF
Więcej informacji:
•    blog NASA dot. działań na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
•    opis postępów prac nad kapsułą Orion (NSF)
•    naukowe podsumowanie tygodnia na ISS (NASA)
•    poprzedni odcinek cyklu
Na zdjęciu: Madagaskar widziany z pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Źródło: NASA.
http://www.urania.edu.pl/iss/43

Aktualności z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

 Chińska rakieta Długi Marsz 6 umieszcza na orbicie satelity obserwacyjne Jilin-1
Wysłane przez grabianski w 2017-11-22

Z kompleksu startowego Taiyuan wystartowała we wtorek rakieta Długi Marsz 6. W swoim drugim locie wyniosła trójkę satelitów Jilin-1, które tworzyć będą pierwszą chińską komercyjną flotyllę satelitów obrazujących.
Pierwsze loty w ramach systemu Jilin miały miejsce już w 2015 roku. Wtedy rakieta Długi Marsz 2D wyniosła satelitę wysokiej rozdzielczości Jilin-1A, dwa satelity wideo Jilin-1 i eksperymentalnego satelitę teledetekcyjnego LQSat.
W styczniu tego roku na debiutującej rakiecie Kuaizhou-1A wystartował kolejny satelita obserwacyjny oznaczony Jilin-03. We wtorkowym starcie poleciała kolejna trójka satelitów tego typu: Jilin-04, Jilin-05 oraz Jilin-06.
O starcie

Najlżejsza rakieta na paliwo ciekłe nowej chińskiej linii wystartowała ze stanowiska 16. w Centrum Lotów Kosmicznych Taiyuan o 17:50 polskiego czasu. Lot przebiegł prawidłowo i rakieta umieściła trójkę satelitów na właściwej orbicie o wymiarach 530 km na 542 km i inklinacji 98 stopni.
O ładunku

Każdy z satelitów Jilin-1 waży po 95 kg i mierzy około 1m długości i szerokości. Do każdego z nich zamontowano kamerę, która może nagrywać obraz obszaru nad którym przelatuje o wymiarach klatki 4,3 km na 2,4 km i rozdzielczości 1,13 m.
Obrazy z satelitów będą dostarczane za opłatą dla podmiotów prywatnych. Obrazy te można będzie wykorzystywać w przewidywaniu i łagodzeniu skutków katastrof naturalnych, eksploracji naturalnych zasobów czy innego rodzaju obserwacji.
Kolejne dwa satelity programu polecą na rakiecie Długi Marsz 11. Do końca 2018 roku planowane jest posiadanie 16 satelitów Jilin na niskich orbitach. W przyszłej dekadzie flotylla miałaby się składać z 60 satelitów, umożliwiających czas rewizyt nad tym samym obszarem co pół godziny. Ostatecznym celem jest jednak jeszcze bardziej rozbudowana flota orbitujących statków, licząca do 2030 roku 138 satelitów. Uczyniłoby to z Jilin najpotężniejszy system obserwacji satelitarnej o tak wysokiej rozdzielczości czasowej (10 minut) i przestrzennej.
Więcej informacji:
•    relacja ze startu rakiety z ładunkiem Jilin-1 (Spaceflight101)
Na zdjęciu: Rakieta Długi Marsz 6 w swoim pierwszym locie w 2015 roku. Źródło: Xinhua.
http://www.urania.edu.pl/wiadomosci/chinska-rakieta-dlugi-marsz-6-umieszcza-na-orbicie-satelity-obserwacyjne-jilin-1-3803.html

 

Chińska rakieta Długi Marsz 6 umieszcza na orbicie satelity obserwacyjne Jilin-1.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Preparation Camp drugiej edycji Space3ac Intermodal Transportation
2017-11-22. Krzysztof Kanawka
Dwudziestego i dwudziestego pierwszego listopada nastąpiła selekcja startupów do akceleracji w ramach drugiej rundy Space3ac Intermodal Transportation.
Celem akceleratora jest połączenie potencjału początkujących, kreatywnych przedsiębiorców z infrastrukturą, doświadczeniem i potrzebami dużych przedsiębiorstw. Space3ac Intermodal Transportation skupia się na praktycznym wykorzystaniu danych satelitarnych w przemyśle – głównie w sektorze transportowym. Zakwalifikowanym startupom program zapewnia wsparcie merytoryczne (wysokiej klasy mentoring technologiczny i biznesowy), wsparcie finansowe (do 135 tysięcy PLN na jeden projekt oraz możliwy dodatkowy bonus w wysokości kilkudziesięciu tysięcy PLN). Dużym przedsiębiorstwom natomiast – możliwość pozyskania innowacji “uszytej na miarę” pod konkretne zapotrzebowanie.
Zadaniem startupów uczestniczących w akceleratorze będzie dostarczenie partnerom Programu innowacyjnych rozwiązań stanowiących odpowiedzi na sformułowane przez nich wyzwania technologiczne i biznesowe. Startupy zakwalifikowane do akceleratora będą współpracować z firmami takimi jak: Grupa LOTOS, PZU Lab, Orange Polska, OT Logistics, Port Gdańsk i Zarząd Morskiego Portu Gdynia, Zarząd Morskiego Portu Gdańsk, CELSA Huta Ostrowiec, X-Kom oraz POL-MIEDŹ TRANS.
Pierwsza runda akceleratora Space3ac Intermodal Transportation
Pierwsza runda akceleratora Space3ac Intermodal Transportation trwała od czerwca do końca sierpnia 2017. Siedem zespołów, którym udało się dotrzeć do ostatniego etapu to: theConstruct, Parkanizer, Full Fresh Air, newMap, BetterSolutions, SATIM oraz Spectator. Zaprezentowały one wyniki swoich prac przez firmami oraz inwestorami podczas “Demo Day”, które odbyło się 19 września w Gdańskim Parku Naukowo-Technologicznym.
Druga runda Space3ac Intermodal Transportation
Pomiędzy początkiem września a końcem października trwał nabór do drugiej rundy akceleratora. Łącznie organizatorzy Space3ac otrzymali ponad 110 zgłoszeń, nie tylko z Polski i Europy.
Po wstępnej selekcji organizatorzy akceleratora wybrali ponad 30 startupów do dalszej ewaluacji. W dniach 20-21 listopada te podmioty uczestniczyły w tzw. “Preparation Camp”, który odbył się w Gdańskim Parku Naukowo-Technologicznym (GPNT). Każdy z zaproszonych zespołów zaprezentował swoją propozycję projektu przed przedstawicielami Dużych Przedsiębiorstw oraz akceleratora.
W wyniku rozmów wybrano 18 zespołów do pierwszej fazy akceleracji Space3ac Intermodal Transportation. Wśród wybranych zespołów większość pochodzi z Polski, są jednak także zagraniczne startupy. Wybrane zespoły rozpoczną akcelerację już w przyszłym miesiącu. Pierwsze zajęcia odbędą się w dniach 6 – 8 grudnia.
Akcelerator Space3ac Intermodal Transportation jest inicjatywą realizowaną w ramach organizowanego przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości konkursu Scale UP opartego o rządowy programu Start In Poland, finansowany ze środków Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój na lata 2014-2020.
(Space3ac)
http://kosmonauta.net/2017/11/preparation-camp-drugiej-edycji-space3ac-intermodal-transportation/

Preparation Camp drugiej edycji Space3ac Intermodal Transportation.jpg

Preparation Camp drugiej edycji Space3ac Intermodal Transportation2.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Start Długiego Marszu-6 z satelitami Jilin
2017-11-23. Michał Moroz
O godzinie 5:50 (CET) z kosmodromu Taiyuan wystartowała rakieta nośna Długi Marsz 6. Wyniosła trzy komercyjne satelity obserwacyjne konstelacji Jilin.
Informacja o udanym wyniesieniu satelitów Jilin-04, 05 oraz 06 została podana przez China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC) w ponad godzinę po starcie. Satelity zostały umieszczone na orbicie o wysokości 535 km o wysokiej inklinacji.
Satelity konstelacji Jilin wykonują komercyjne zdjęcia oraz nagrania powierzchni Ziemi. Rozdzielczość wykonanych obrazów wynosi 1,3 metra na piksel. Pierwsze satelity konstelacji trafiły na orbitę w 2015 i 2017 roku. Za budowę odpowiadają podmioty przemysłowe umieszczone w prowincji Jilin w północno-wschodnich Chinach. Do 2030 roku planowane jest wyniesienie 138 satelitów konstelacji.
Obecny lot jest interesującym przykładem obecności Chin w sektorze kosmicznym i usiłowaniu podążania za obecnymi trendami rozwojowymi, także w dziedzinie komercyjnej. Był to 13 chiński start rakiety orbitalnej w 2017 roku, jak również drugi lot rakiety nośnej Długi Marsz 6.
Ta nowa chińska rakieta nośna jest napędzana paliwem ciekłym. Ma na celu przede wszystkim wynosić mniejsze ładunki na orbitę okołoziemską. Długi Marsz 6 jest w stanie wynieść 1500 kilogramów ładunku na niską orbitę okołoziemską.
(GBT, LK, GSP)
http://kosmonauta.net/2017/11/start-dlugiego-marszu-6-z-satelitami-jilin/

Start Długiego Marszu-6 z satelitami Jilin.jpg

Start Długiego Marszu-6 z satelitami Jilin2.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Niebo nad Alaską rozświetlone na zielono. Robi wrażenie!

2017-11-23.

Niebo nad Alaską rozświetliła zorza polarna. Przeważającą barwą był zielony, ale wystąpiły też fioletowe pasma. Wpływ na odcień zorzy ma rodzaj gazu, z którym zderzają się wyrzucane przez burze słoneczne cząstki elementarne. Na czerwono i zielono świeci tlen, natomiast azot daje odcień purpurowy i bordo.


(ab)

ENEX/x-news

 

http://www.rmf24.pl/filmy/news-niebo-nad-alaska-rozswietlone-na-zielono-robi-wrazenie,nId,2469152

Niebo nad Alaską rozświetlone na zielono. Robi wrażenie.jpg

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

  • Przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników, przeglądających tę stronę.

×
© Robert Twarogal, forumastronomiczne.pl (2010-2017)