I szkoda tylko, że nie mam balkonowych widoków na zachód.

...
PS nie wiem, czy nie dubluję tematu - dałbym sobie przyciąć paznokieć, że gdzieś tu był temat "Księżyc przez lornetkę" - ale nie znajduję. Ktoś pomoże?

Programik fenomenalny, bazuje na popularnych mapach topograficznych Księżyca .. też na mapkach z naszego atlasu Jackowego ;) ...., Daje niesamowitą szczegółowość terenów księżycowych . Kurde możemy zoomować do woli, odczytywać dane jednym kliknięciem. Jako początkujący obserwator lunarny zacząłem przeczesywać okolice Kopernika. Po ustawianiu parametrów obrazu z Newtona użyłem mojego najkrótszego okulara 8mm z którym w Capelli miałem power 225x -dostateczny do wyłuskiwania słabych kraterów! I stwierdziłem że programik w smartfonie to to co lubię najbardziej....lepiej "mi leży" niż atlas!

Dziś polecam Wam okolice Kopernika, odnajdźcie ten wspaniały krater traktując go jako punkt wyjściowy i skupmy się na pobliskim kompleksie kraterów .. Gau-Lussac nazwany na cześć francuskiego fizyka żyjącego na przełomie 18 i19w...Jest to krater 25 kilometrowy oraz zespół kilku jego satelitów od średnicy od kuliku-nastu do kilku km...Najbardziej spektakularny jest odcinający się czernią Gau-Lussac A ok. 15 km oraz rozpadlina Rima Gay-Lussac o długości 40km..dostrzegłem wszystkie satelity Gau-Lussac w obserwowanym obszarze niektóre, miały po 3-4 km! Cykłem z projekcji mapkę poglądową...macie obraz prawie Live oczywiście znaczyłem tylko największe atrakcje obszaru...bo to nie jest rozdzielczość obserwowalna ;D

Będę wybierał dla Was z tym programikiem następne obszary i opisywał!

Około godziny 3:30, 29 Lipca, zauważyłam na niebie nietypowe zjawisko. Do teraz nie mam pojęcia, co to mogło być. Chciałabym poprosić znawców o pomoc. Księżyc był zbyt jasny - po prostu troszkę raził w oczy. Miał wokół siebie niebieską otoczkę. I potem zobaczyłam coś niemożliwego: Księżyc zaczął skakać. Zaczął posuwać się to do góry, to na dół, to w bok, a przy tym rozmazywała się ta właśnie otoczka. Potem zebrały się chmury, a księżyc był zasłonięty. Nie pamiętam kiedy, ale po ponad godzinie księżyc był znowu widoczny. Tym razem z czerwoną otoczką. Nie ruszał się już, ale nadal miał troszkę rażący kolor. Na parę sekund, pojawiła się na tle księżyca kropka - z lewej u góry. A potem zniknęła. Czy to jakaś planeta? Co to mogło być? Czy trzeba się niepokoić? W internecie nie znalazłam nic na ten temat. Byłam trzeźwa i nic mi się nie przewidziało, jestem pewna, widziały to również dwie inne osoby. Jeśli ktoś coś wie i wyjaśniłby mi to - dziękuję!

W Gdańsku zaobserwowałem podobne zjawisko, Księżyc posiadał niebieską otoczkę oraz tak jakby lekko wibrował. 

Załączam zdjęcie z wczoraj kolegi @Przemek_K, na którym naniosłem widziane światło.

Po rozmowach z kolegą @JSC odnalazłem taki wpis na wikipedii pod hasłem - Transient lunar phenomenon
J.Adams (English Mechanic N°2374) noted on two occasions near sunrise, when the interior of the walled plain Plato was filled with shadow, that two beams of light traversed two-thirds of the floor from the western wall resembling searchlights; they were parallel and well-defined, and had the appearance of passing through a slight vapour resting on the surface.

Czy ktoś z Was widział kiedykolwiek takie zjawisko?
Zapraszam do dyskusji.

Ciekawe linki:
https://www2.lpod.org/wiki/October_29,_2018
https://en.wikipedia.org/wiki/Transient_lunar_phenomenon

Księżyc w dwóch fazach: 2.01.2025 = 8% oraz 06.01.2025 = 44%.
Bezrzecze, Zachodniopomorskie. Bortle 5.
12,5mm + filtr polaryzacyjny, iPhone 13. 1 klatka,  iOSowy soft + Gimp.

Zakupiono w firmie Uniwersał. Jest ona do użycia za darmo.

Nie wiem jakie ma parametry, ale nadaje się raczej do obserwacji tylko na określonej wysokości – brak regulacji wysokości.

Porównanie obrazów obu lunet.

W zasadzie to można jej użyć raczej tylko do Księżyca.

Druga luneta to atrapa. Ma dwie szybki i nie ma soczewek w środku.

Sam staw jest bardzo przyjazny dla wędkarzy. Można przyjechać na wypad. Znajdują się dwie altany, dwa grile, toaleta, plaża z białym piaskiem, są stanowiska wędkarskie. Koszt remontu 1.5 mld zł. Ogólnie bardzo przyjemne miejsce.

Kilka zdjęć.

Udało się zrobić kilka ujęć jeszcze za dnia. Zdjęcia zrobione w godz 20:37- 21.03.

Na minutę zanim tarcze się zetknęły. Robione z ręki i w stresie "pierwszego razu". 🤪

Jednak gdyby ktoś miał ochotę się przekonać, okazja będzie za dwa dni. 
Przy okazji, czy ktoś ma jak sprawdzić dokładną godzinę przejścia terminatora przez środek RR? LROC daje jednak tylko pewne przybliżenie.

Więcej zdjęć, (nie tylko księżyca) już wkrótce  :)

29 grudnia mogliśmy zaobserwować ostatnie spotkanie Księżyca z planetą US w 2022 roku. Wtedy akurat padło na Jowisza z jasnością ok. -2,2 mag. Pomimo cienkiej warstwy chmur udało mi się całkiem ciekawie zaobserwować to zjawisko. Oglądałam je w SW 90/900 z okularem 26mm (czyli najszersze pole widzenia, jakie mogę tam aktualnie uzyskać). Jowisz pokazał majaczące pasy i księżyce Galileuszowe, natomiast Księżyc (faza: 46%) kratery Arystoteles i Eudoxus. Pięknie było widać również Posidoniusa i samotnego Bessela zanurzonego w Morzu Jasności 😄 

Widok z szukacza: 

Oczywiście wzięłam ze sobą również Nikona, i z niego zaowocowały takie fotki: 

Są to zdjęcia o dwóch różnych porach (17 i 18:30) ponieważ za pierwszym razem myślałam że to tyle ze spotkania a jednak później udało się mi jeszcze trochę pokorzystać - tutaj składam podziękowania mojej babci, która powiadomiła mnie o względnie czystym niebie 😉 

Milena 🙂 

http://astrostrona.pl/narzedzia-i-pomoce/mapa-ksiezyca/

Zliczenie warstw w Photoshopie pokazuje, że jest tam ponad 550 obiektów. Bardzo liczę na uwagi i pomoc w wyłapaniu błędów i wypaczeń oraz literówek, od których się tam pewnie roi ?

Kiedyś miałem jakieś coś i miało w nazwie - uwaga, będzie odkrycie - "Moon" (cieszę się, że mogłem pomóc, szczególnie sam sobie ? ).
Jakieś typy? 
Preferowane softy darmowe, na każdą platformę (Win/Android/iOS). 

Poszedłem wyrzucić śmieci... Przy okazji przekonałem się, że na niebie nie ma ani jednej chmurki. W drodze powrotnej zaniosłem MAK127 do samochodu. Niech się chłodzi. Skończę slajdy, to jak będzie trochę czasu, to może coś pooglądam. Wróciłem do domu, zrobiłem dwa wykresy. A sprawdzę czy dzieci śpią, no i przy okazji może zajrzę do Atlasu Księżyca Antonína Rükla:

Dobra... slajdy nie zając, zresztą sen jest przereklamowany... zachowując resztki zdrowego rozsądku stwierdziłem, że nie będę nigdzie jechał mimo, że ostatnio przed blokiem pogoniły mnie dziki.

Rozstawiłem cały sprzęt: MAK 127 + Bino z okularami 20mm/66*.

Seeing niestety nie był najlepszy. Na początku myślałem, że może teleskop się nie schłodził, ale obraz falował do końca obserwacji.
Dolinę odnalazłem bez problemu i muszę przyznać, że robi wrażenie. Potem oglądałem Alpy, Krater Cassini, bardzo charakterystyczny Krater Egede. Następnie próbowałem odnaleźć miejsce lądowania Apollo 15, podziwiałem kratery wbite w wysokie góry takie jak Conon i Aratus. Zainteresowały mnie charakterystyczne ciemne obszary na Morzu Oparów nad Rima Hyginus, która była wyraźna w teleskopie podobnie jak Rima Ariadaeus. Potem moją uwagę przykuł Krater Walther i szczyt w jego centrum. Cień szczytu ciągnął się prawie do krawędzi krateru.

Potem znów wróciłem do Alpejskiej Doliny i następnie już bez atlasu błądziłem sobie po srebrnym globie. Niesamowite jak wyraźne były pasma górskie tej nocy. Księżyc ma nam bardzo dużo do zaoferowania. Szkoda, że ciekawe smaczki pojawiają się na forum tak rzadko.

Moje rozmyślania przewało zniknięcie Księżyca:

Wrzuciłem sprzęt do samochodu i wróciłem do domu, gdzie czekała na mnie już półtorej roczna córka, która stwierdziła, że urządzi nocną imprezkę. ?

Lista obiektów, które chciałem wypatrzeć była dość długa, ale najbardziej byłem ciekaw dwóch pozycji z listy Lunar 100:

• L18: Mare Serenitatis dark edges (Distinct mare areas with different compositions)
• L41: Bessel ray (Ray of uncertain origin near Bessel)

Jeśli chodzi o L18 to ponoć różnice w kolorach magmy z okresu Imbrian (Im) i Eratosthenian (Em) są oczywiste.

Źródło: https://www.lpi.usra.edu/resources/mapcatalog/usgs/

Ponoć o wiele trudniej dostrzec L41, czyli promień przechodzący przez krater Bessel.

Źródło: http://astrostrona.pl/narzedzia-i-pomoce/mapa-ksiezyca/

Teraz pytanie do bardziej doświadczonych obserwatorów. Kiedy i jak obserwujecie takie szczegóły Księżyca? Pełnia? Pełnia + zmierzch/świt? Pełnia + filtr? A może jednak nie pełnia tylko okolice osiemnastej nocy po nowiu?

Źródło: http://astrostrona.pl/narzedzia-i-pomoce/mapa-ksiezyca/

Następnie podążamy północno-zachodnim brzegiem Morza Wilgoci, aby dotrzeć do Krateru Mersenius (44 na liście Lunar 100) o średnicy 84km i Krateru Liebig o średnicy 37km. Jednak to co przykuło moją największą uwagę był Klif Liebig (Rupes Liebig) o długości 180km i fajnym małym karterem pośrodku. Justus von Liebig żył w XIX wieku i opracował proces pokrywania szkła srebrem, który stosowano do wytwarzania zwierciadeł teleskopów.

Podążając dalej brzegiem Morza Wilgoci docieramy do Krateru Doppelmayer (64km), którego północno-zachodnia część została zalana przez lawę. Podobny los spotkał krater Puiseux (25km), który został zalany w całości. To co mnie jednak bardziej zaciekawiło to bezimienny szczyt, na północny zachód od Krateru Doppelmayer, który jest prawdopodobnie jedyną pozostałością po kraterze, którego pochłonęło morze lawy. 

Oczywiście na takim spacerze nie wypada nie odwiedzić Krateru Vitello na południu Morza Wilgoci. Witelo był pierwszym szeroko znanym polskim uczonym, autorem dzieła o optyce i fizjologii widzenia pt. "Perspectivorum libri decem". Rozprawa ta była wznawiana jeszcze kilkaset lat po jego śmierci, znali ją m.in.: Leonardo da Vinci, Mikołaj Kopernik i Johannes Kepler.

Pozostawiamy naszego polskiego uczonego jak i Morze Wilgoci i rozpoczynamy przeprawę przez Bagno Epidemii. Na ciemnym tle wyróżniają się kratery: Mercator, Ramsden i Lepaute. A my podążamy dalej na południe, by odnaleźć formację Heinzel, składającą się z trzech nachodzących na siebie karterów. Poniżej odnajdujemy Krater Mee, który ma aż 132 kilometrów średnicy i jest bardzo zerodowany. Idąc dalej na południe odnajdujemy wielką księżycową zagadkę i numer 30 na liście "Lunar 100" - Krater Schiller (179 x 71km). Nie wiadomo jak powstał krater o takim kształcie. Warto teleskopem dokładnie obejrzeć szczyty w północno-zachodniej części krateru.

Na sam koniec udajemy się do Oceanu Burz i odnajdujemy Krater Aristarchus, który świeci nam na pożegnanie jak latarnia ? 

Spaceruję po Księżycu używając MAKa 127 + biono z okularami 20mm/66*. A do samych spacerów  inspiruje mnie Tammy Plotner książką pod tytułem: "Moonwalk with Your Eyes". A może ta relacja zainspiruje Ciebie...

https://www.flickr.com/photos/projectapolloarchive/albums

ps. Ciekawy komentarz pod tym zdjęciem: Gdzie jest cień flagi?

Na początek delektowałem się całym Księżycem w małym 25-krotnym powiększeniu za pomocą BCO 18mm. Szary filtr miło tłumił jego blask. Nadeszła pora wypróbować nowy nabytek ES 6.7mm. Przy 65-krotnym powiększeniu, pole widzenia wynosi 1.3*, wiec księżyc był nadal cały widoczny, ale ilość detali wzrosła diametralnie. Na samochodach przed blokiem powoli pojawiał się szron. Przejrzystość powietrza i seeing były bardzo dobre uwzględniając, że obserwowałem z centrum miasta. Zacząłem wyszukiwać kraterów w Morzu Deszczów, Morzu Wysp i Morzu Chmur. Sprawdzałem je w atlasie, tak jak to zazwyczaj robię bawiąc się z dziećmi. Gdy powoli zaczęło przykuwać moją uwagę zupełnie coś innego - Karpaty. Przy samym termistorze oświetlone promieniami słonecznymi góry kontrastowały z czarną pogrążoną w cieniu częścią księżyca. Wtedy też moja uwagę zwróciła Zatoka Tęcz. Zmieniłem okular na TS HR 4mm, który daje ponad 100-krotne powiększenie w tym teleskopie. Źrenica 0.7mm to takie minimum, przy którym obserwacje są jeszcze przyjemne. Czarna zatoka płynnie przechodziła w zacienioną część księżyca, ale z tego cienia jakby wystawały góry otaczające zatokę na zachodnio-północnym jej brzegu. Góry, które wyglądały jakby pokrywał je śnieg. Przez bardzo długi czas obserwowałem te góry. Następnie oglądałem liczne kratery na południu księżyca, ale te góry Zatoki Tęcz nie dawały mi spokoju. Wracałem do nich kilkukrotnie i nie mogłem się nacieszyć ich widokiem. Po pierwszej stwierdziłem, że pora się zbierać do domu bo dzieci rano jak zawsze zrobią pobudkę przed budzikiem.

Po raz kolejny okazało się, że Księżyc, na który tak narzekam, że nie daje pooglądać DSów w ładna pogodę, też może czymś zaskoczyć. Tak samo jak potwierdziło się, że mały EDek, którego nie trzeba chłodzić jest idealny na szybkie i spontaniczne obserwacje.

Obserwacje miały miejsce wczoraj, jednak dopiero teraz skończyłem pisać relację, stąd też użyte zwroty "dzisiaj/ jutro/ wczoraj" są przesunięte w czasie o 1 dzionek. Mam nadzieję, że rozumiecie co chcę powiedzieć 

Jeszcze wczoraj plan na dzisiejszy (01.04) wieczór był zupełnie inny... Plan na cały dzisiejszy dzień był zupełnie inny... Jednak plany mają to do siebie, że często lubią się zmieniać. Niekoniecznie z naszej inicjatywy. Ten pierwotny zakładał, iż dzisiaj miałem mieć wolne. I kiedy się o tym fakcie dowiedziałem, doskonale wiedziałem jak spożytkuję ten czas. Przez ostatni tydzień nie miałem okazji zmrużyć oczu na dłużej niż 5 godzin. W niektóre nocki sen przeplatał się z koniecznością wstawania. Również nie z mojej inicjatywy  Rozsądnym więc wydawało się dzisiaj wyspać do oporu. Początkowy plan zakładał degustację 4 porcji najwyższej jakości szlachetnego alkoholu we wtorkowy wieczór i całodniowy chill w środę. Jeżeli za najwyższej jakości alkohol uznać 4-pak browara, a za degustację jego obalenie, to pierwsza część planu została zrealizowana w 100%. W ramiona Morfeusza wpadłem kilka minut przed północą. Założeniem było tkwić w jego uścisku do godzin późno-porannych w środę. Przez kolejne 6 godzin wszystko szło zgodnie z planem. Wszystko zmieniło się wczesnym rankiem, choć dla mnie to był w zasadzie środek nocy. Równo o godzinie 6:00 błogi sen przerwał świetny utwór Boba Dylana, "All Along the Watchtower" (polecam  ). Uwielbiam tą piosenkę, jednak w tym momencie jej brzmienie bardziej przypominało zgrzytanie widelcem po talerzu, niż przyjemną melodię. Okazało się, że dzwoni kierowniczka z propozycją nie do odrzucenia. "Przychodzisz dzisiaj na dobę"- usłyszałem. I rzeczywiście nie mogłem odmówić ? Okazało się, że w związku z kwarantanną kilka osób z mojego miejsca pracy wypadło. "No nic"- pomyślałem w pierwszej chwili po skończeniu rozmowy, na wpół jeszcze niedobudzony. Zwlec się z wyra planowałem nie wcześniej jak w okolicach południa i gdyby ktoś powiedział mi, że rano będę na nogach to pewnie roześmiałbym się temu komuś w twarz i skwitował to słowami "ni chu.. chu". Rzeczywistość jednak okazała się inna. Przed godziną 7:00 kiedy pakowałem się do plecaka, coś mnie tknęło, żeby wrzucić do niego lornetkę. Tak też zrobiłem. I pojechałem do pracy. Przed 14:00 za oknem dostrzegłem Łysego. Niebo czyściutkie, bez żadnej chmurki. I wtedy poczułem ból 4 liter. Gdyby nie fakt, że siedzę w pracy i gdyby nie fakt, że sytuację mamy jaką mamy, to pewnie siedziałbym na miejscówce i spoglądał na Księżyc. I wtedy ból dupy jeszcze mocniej dał o sobie znać. Ale chwila, przecież mam ze sobą 8x30- przypomniałem sobie. A w bagażniku statyw. I tak się dobrze składa, że mam akurat chwilę luzu w tyrce. No ale na zewnątrz wyjść poobserwować nie mogę (tytułowy sokół). I wtedy zdałem sobie sprawę, że na sokoła nie mam co liczyć, ale wróbla już mam Tak więc postanowiłem poobserwować z pokoju przez otwarte okno (tytuowy wróbel). Puryści powiedzą:

No, ale wychodzi na to, że można. Opcje były 2. Albo pokurwić w duchu, że trzeba siedzieć w pracy, albo spróbować sobie umilić ten czas spoglądając na Księżyc. Wybrałem opcję drugą. Rozłożyłem statyw, zarzuciłem lornetkę, otworzyłem okno i zacząłem.

Szybki strzał w Łysego i jest. Jest też lekkie falowanie obrazu, ale tylko momentami. Trzeba więc spróbować.
Pierwsze co rzuciło się w oczy to kratery Aristoteles i Eudoxus. Następnie moją uwagę zwróciły kratery Aristillus i Autolycus, które początkowo "zlewały" się, jednak po drobnej korekcie ostrości rozdzielenie obydwu kraterów nie stanowiło problemu. Idąc kawałek na zachód od drugiego z nich, dostrzec można było Archimedesa wynurzonego stosunkowo niedawno zza linii terminatora. Na wschód zaś od Autolycusa widać oczywiście pokaźny basen Mare Serenitatis (Morze Jasności). Na południu tego obszaru dostrzec można obszar krateru Menelaus. Sam krater niespecjalnie się wyróżniał o ile w ogóle, ale jaśniejszy obszar dookoła już tak. Na zachód od tego miejsca widoczny Manilius. Od północy i wschodu otoczony kompleksem jezior, od strony zachodniej Mare Vaporum (Morze Oparów). Na południe od Maniliusa widać parkę 2 kraterów- Agrippa i Godin. Na wschód od nich Mare Tranquillitatis (Morze Spokoju). Tuż obok jasne miejsce wyraźnie odcinające się od reszty, czyli kolejna parka kraterów, Censorinus i Censorinus A. Oczywiście tych dwóch kraterów nie sposób dostrzec w powiększeniu 8x, gdyż ich rozmiary to ~ 4 km i 7 km. Jednak obszar dokoła nich jak najbardziej. Następnie niewielki krater Delambre i dosyć duży Fracastorius. Pomiędzy nimi dobrze znane trio, czyli Catharina, Cyrillus oraz Theophilus. Wszystkie 3 rozmiarem podobne do poprzednika. I tutaj już zostajemy w wadze ciężkiej, z drobnymi wyjątkami. Przenosimy się na południową półkulę Księżyca i zostajemy na niej do końca, kręcąc się niedaleko terminatora. Zaczynamy od niedużego Herschela, by od razu przejść do olbrzymiego Ptolemaeusa (153 km) w towarzystwie Albategniusa, Alphonsusa oraz Arzachela. Następnie Deslandres (227 km), największy widziany tej sesji w całości krater. Niżej, znacznie bliżej południowej krawędzi, w całości niemalże skąpany w cieniu Clavius (231 km). Jedynie jego wschodnia ściana była już oświetlona przez Słońce. Jeszcze bliżej krawędzi widoczny był Moretus jako podłużna, ciemna plamka. Przy Deslandresie widoczne były również kratery Purbach , Walther oraz Regiomontanus pomiędzy nimi jak również Werner i Aliacensis.




Obserwacje Ksieżyca zwieńczył później widok Wenus w sąsiedztwie Plejad. Zacny widoczek. Szkoda, że jutro zapowiada się lipna pogoda, gdyż chętnie bym zerknął na ten mały haremik w jeszcze bliższym złączeniu
Obserwacje lornetkowe przez otwarte oknie wcale nie są takie złe. Przez teleskop bym się raczej nie połasił, chyba że w niedużym "lornetkowym" powiększeniu.

Masz lornetkę albo małą tubkę? Masz bezchmurne niebo, ale nie możesz wyjść na dwór przez zaistniałą sytuację? Masz w domu okno, które się otwiera? To świetnie się składa.

#zostań w domu

I daj znać jak poszły domowe obserwy

Widok z perspektywy smartfonowego aparatu na zoomie 1,5x przez dwururkę 8x30

Po paśniku zwieńczonym napojem niskoprocentowym, przyszedł czas na zachód Słońca i obserwacje głównej "gwiazdy" wieczoru (nie mylić z Gwiazdą Wieczorną ), czyli Księżyca. Dawno nie miałem okazji rozsiąść się wygodnie w fotelu i rozkoszować widokiem naszego naturalnego satelity. Co prawda różnica jest zasadnicza między rozkładanym krzesełkiem turystycznym, a wygodnym fotelem, ale wiadomo jak jest. Z braku laku i kit dobry Pierwsze spojrzenie na Łysego ukazało cienki sierpik, bez większej ilości szczegółów. Natomiast po chwili, z każdą praktycznie sekundą zaczęły "wyskakiwać" kolejne księżycowe twory i kratery. Bardzo dobrze widoczne były kratery Petavius i Langrenus. Oprócz tego widać było oczywiście Mare Crisium (Morze Przesileń) wraz z Cleomedesem. Szczególną uwagę przykuł (zaznaczony żółtą elipsą) obszar Lacus Spei (Jezioro Nadziei), krateru Schumacher i okolicy na zachód od niego oraz na północ część Lacus Temporis (Jezioro Czasu), które wyraźnie odcinały się umaszczeniem od pozostałej części Księżyca. O ile w powiększeniu 8x widać jedynie odcinającą się plamę, to już w powerze 20x można pokusić się o rozróżnienie tych obszarów. Jednak nie uprzedzając faktów. Dzisiaj dysponuję jedynie lornetką z 8-krotnym powiększeniem (nawiasem mówiąc po raz kolejny jestem zaskoczony tym co oferuje tak mikry power). W północnej części Księżyca widoczny był również Endymion wyłaniający się zza terminatora. I tutaj ciekawostka w postaci zdjęcia z sondy Cassini, gdzie widoczny jest Mimas, a na nim 2 linie terminatora. Górny terminator to sprawka Słońca, za ten z prawej strony odpowiada światło odbite od Saturna. 

Tutaj wszystko co było obserwowane przez te 2 wieczory. Wszystko o czym pamiętam, bo zapewne coś pominąłem. Skleroza nie boli

Zwieńczeniem był widok Księżyca w przeddzień koniunkcji z Wenus. W okolicach 19:30 dobrze widoczne było światło popielate. Jeszcze chwilę pogapiłem się na naszą okresową latarnię, jednak czas obserwacyjny tej sesji dobiegał końca. Kwadrans przed 20:00 zacząłem zwijać sprzęt.

Sprawdzając pogodę na sobotni dzionek (28.03), okazało się, że temperaturowo i chmurowo sytuacja ma być podobna do dnia poprzedniego. Jedynie wiaterek zapowiadał się dmuchać silniej, niż dnia poprzedniego. Po powrocie z roweru koło 16:00 podjąłem decyzję o powtórce z rozrywki. Jednak tego dnia miałem limit czasowy do 20:00 i ani chwili dłużej. Czasu za dużo nie ma, tak więc szybka wizyta w piwnicy po grilla i pospiesznie do domu spakować resztę niezbędnych rzeczy. W kwestii sprzętu, tym razem wybór padł na lornetkę 20x70. I tak koło 16:15 byłem już na polach koło Zgorzelca z rozstawionym szpejem. Na obserwacje Księżyca jeszczcze za wcześnie, za jasno. Czekając aż grill się rozpali, wziąłem się za szukanie Wenus gołym okiem. I tak chwilę przed 17:00 bez większych problemów udało się dostrzec drugą od Słonca planetę Układu Słonecznego. Zadanie znacznie ułatwił znajdujący się nieopodal Łysy. Spojrzenie w 20-krotnym powiększeniu doskonale pokazało fazę Wenus. W międzyczasie szamanko. Chwilę później Słońce chowające się za horyzont.

I przyszedł czas na Księżyc. Starszy o całą dobę od naszego ostatniego spotkania. Pierwsze na co zwróciłem uwagę, to obszar widoczny dnia poprzedniego, tym razem bogatszy o widok krateru Zeno na wschód od Jeziora Nadziei. Dodatkowo Mercurius na północ, jak i pokaźnych rozmiarów Messala na południe od Jeziora Nadziei. Nieco wyżej i w kierunku zachodnim tuż przy linii terminatora widoczne Herkules z Atlasem. Pomiędzy kraterami Cleomedes i Messala bez problemu dostrzec można krater Geminus. Na zachód od Morza Przesileń widoczny Macrobius, nieco poniżej mniejszy Proclus i tuż pod nim obszar Palus Somni (Bagno Snu) wraz z Sinus Concordiae (Zatoka Harmonii). Na zachód od Bagna Snu widoczne Lyell wraz z Proclusem A oraz G. Na północ od Mare Fecunditatis (Morze Żyzności) widoczny krater Taruntius z malutkim Cameronem (10 km) do wyłapania w powiększeniu 20x. Nieco poniżej krater Secchi. Na południe od Morza Przesileń widoczne Sinus Successus (Zatoka Sukcesu), Mare Undarum (Morze Fal) i Mare Spumans (Morze Pieniące). W środku zaś Morza Przesileń do wyłowienia są kratery Picard, Peirce, Greaves (13 km), Yerkes E (10 km) wraz z przylegającymi od strony północnej wzgórzami oraz Swift (10 km). Kolejnym ciekawie wyglądającym Księżycowym miejscem okazała się okolica wielkiego krateru Janssen, który pławił się w towarzystwie 3 mniejszych kraterów, czyli Metiusa, Brennera i Fabriciusa które były oświetlone w podobny sposób przez co prezentowały się całkiem zacnie. Ten ostatni znajduje się w środku krateru Janssen. Był jeszcze 1 specyficznie oświetlony krater, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć, o które miejsce się rozchodzi. Kwadrans przed 19:00, oprócz oświetlonej przez Słońce części Księżyca, w lornetce dostrzec można było już zarys całej tarczy. Światło popielate z każdą chwilą stawało się coraz wyraźniejsze. Kilka minut po 19:00 wyraźnie widać było zarys całego Księżyca wraz z zarysem Mare Nubium (Morze Chmur), Mare Humorum (Morze Wilgoci), Oceanus Procellarum (Ocean Burz), Mare Imbrium (Morze Deszczów) oraz Mare Frigoris (Morze Zimna) i okolice na zachód od Morza Zimna. Pośród Mórz i Oceanu dostrzec można było kratery Copernicus i Kepler wraz z przylegającymi do nich okolicami, które tworzyły coś na kształt 2 jaśniejszych wysp. Świetnie widoczny okazał się krater Grimaldi, wyraźnie odcinając się od reszty. Ale największym chyba zaskoczeniem okazał się Aristarchus. Krater o bardzo dużej jasności, wyróżniał się znacznie od otoczenia. Wysokie albedo spowodowane jest faktem, iż krater ten jest stosunkowo młodym tworem (tylko 450 milionów lat ), stąd też wiat słoneczny nie miał wystarczająco dużo czasu by w wyniku wietrzenia przyciemnić materiał tworzący krater.

P.S.
Gdyby ktoś połączył fakt browarka i późniejszej pracy/ jazdy samochodem, to już wyjaśniam. Piłeś? Nie jedź! I tutaj się zgadzam. Jednak czas jaki upłynął między jednym, a drugim, to 3 godzinki, a to aż nadto dla mojego organizmu, żeby pozbyć się 1 browarka. Sprawdzone w praktyce  

P.S. 2
Jak przypomnę sobie to, o czym zapomniałem, to zapewne dopiszę  

10:45 - początek zakrycia

11:48 - Jowisz powinien się już wychylać zza tarczy Księżyca

Godziny wg. SkySafari dla Warszawy.

W momencie zakrycia Księżyc będzie oświetlony w 4,1% - sierp od strony prawej, Jowisz będzie się chował za tarczą od lewej. Księżyc będzie ok. 23 stopnie na wschód od Słońca, dość nisko nad horyzontem więc poziom trudności jest dość wysoki.

Jest jeszcze dodatkowa atrakcja dla fanów obserwacji dziennych - 4 stopnie na południowy wschód od Księżyca będzie Wenus.

Oświetlenie tarczy Księżyca: 60%

Wiek Księżyca: 21,2 dni

Teleskop: Dobson 8

Zainspirowany zainspirowaniem kolegi @Karol_C i jego walką z Plato również postanowiłem nieco uważniej niż zwykle przyjrzeć się łysemu jegomościowi, którego z reguły większość z nas raczej przeklina niż podziwia. W trakcie obserwacji Księżyc dopiero podnosił się na sensowną wysokość. Ponadto seeing też nie był najlepszy, choć pod koniec obserwacji zrobił się już całkiem przyzwoity. Najwięcej próbowałem z powiększeniami 240 i 300x. Małych kraterów wewnątrz Plato jednak nie odnotowano.

Na szczęście nie poświęciłem całych obserwacji na wlepianie wzroku w gładką, choć mocno pływającą powierzchnię Plato. Dłuższą chwilę pobuszowałem za to w okolicach krateru Herschel, które okazały się niezwykle interesujące. Poniżej zdjęcie rejonu wykonane z pokładu Apollo 12:

Sam Herschel ma ok. 40km średnicy, dzięki czemu stanowi stosunkowo łatwy cel obserwacji, choć i tu duże powiększenia są jak najbardziej wskazane. Tuż obok jest "ciekawa formacja" której nazwy nie udało mi się odnaleźć a która przy wczorajszym oświetleniu wyglądała bardzo.. hm.. ciekawie. Prawdziwa "truskawka na torcie" czekała jednak nieco dalej a była to rodzinka kraterów Muller. Największy z kraterów ma ok. 23km średnicy. Przy powiększeniu 300x doskonale widać było nie tylko trzy największe z nich (Muller, Muller O i Muller A) ale i 5 kolejnych, ustawionych w eleganckim rządku (Muller F, największy z tych mniejszych, wg Sky Safari ma 6km). Cały ten rejon spodobał mi się bardzo, dzisiaj też powinien być ciekawie oświetlony. Poniżej mizernej jakości fotka z telefonu (powiększenie 300x) pokazująca wczorajszy układ cieni w okolicy. Na szczęście wizualnie wyglądało to dużo lepiej.