Janko

Jesienne zrównanie dnia z nocą u Olgi Tokarczuk (Empuzjon, rozdział 4): Zrządzeniem okoliczności, gdy ciało pani Opitzowej zjeżdżało na linach do wykopanego grobu, nastąpił moment jesiennego zrównania nocy z dniem, ekliptyka ułożyła się w tak szczególny sposób, że zrównoważyła rozedrganie Ziemi. Nikt tego oczywiście nie zauważył, ludzie mają ważniejsze sprawy na głowie. Ale my to wiemy. W górskiej dolinie rozpostartej nad tonią podziemnego jeziora nastał spokój i choć nigdy tu nie wiało, teraz nie dało się odczuć nawet najmniejszego powiewu, jakby świat wstrzymał oddech. Późne owady przysiadły na badylu, skamieniał szpak zapatrzony w jakiś zaprzeszły ruch wśród kępek pietruszki w ogrodzie. Rozciągnięta między krzakami jeżyn pajęczyna przestaje drgać i napina się, próbując usłyszeć dochodzące z kosmosu fale, woda rozgaszcza się w plesze mchu, jakby miała tam zostać na zawsze, jakby miała zapomnieć o swoim drugim imieniu - że płynie. Dla dżdżownicy to napięcie świata jest wskazówką, by poszukać sobie schronienia na zimę, już planuje parcie w głąb ziemi, pewnie mając nadzieję, że odnajdzie tam głęboko ukryte ruiny raju. Krowy, które przeżuwają żółknące już trawy, także zastygają w bezruchu, zatrzymują się na chwilę ich wewnętrzne fabryki życia. Wiewiórka patrzy w cud orzecha i rozumie, że jest on czystym, skondensowanym czasem, że jest także i jej przyszłością ubraną w taką dziwną formę. I wszystko w tym krótkim momencie definiuje się na nowo, od nowa wyznacza swoje granice i cele, na chwilę rozmyte kształty znów zwierają się w sobie. Jest to bardzo krótki moment równowagi między światłem a ciemnością, prawie niezauważalny, jedna chwila, w której wypełnia się cały wzór, spełnia się obietnica wielkiego porządku, lecz tylko na mgnienie oka. W tej odrobinie czasu wszystko wraca do stanu perfekcji, istniejącego zanim oddzielono niebo od ziemi. Ale zaraz ta doskonała równowaga rozpływa się jak kształt na wodzie, obraz mętnieje i zmierzch zaczyna dążyć do nocy, a noc zdobywa przewagę - teraz będzie wetować sobie półroczny czas poniżenia i co wieczór zdobywać nowe przyczółki.

Trzydzieści lat temu w okolicach podwarszawskiego Piaseczna spadł meteoryt uznany za niezwykle piękny. Natrafiłem w necie na taki ciekawy artykuł wraz z filmem na jego temat: https://g.pl/news/7,187452,32186127,31-lat-temu-w-polsce-spadl-wyjatkowy-meteoryt-wazyl-ponad-15.html

Jeśli już tak chwalimy się nie sprawozdając, dodam od siebie, że także liznąłem w ubiegłym tygodniu nieba. Jadąc na wieś, ok. 100 km na wschód od Warszawy, zabrałem lornetkę 12x56 licząc bardziej na ptaki niż na pogodne niebo. Tymczasem trafił się jeden wieczór z genialną wręcz przejrzystością powietrza i czystością nieba. Chowając się po ciemnych kątach podwórza przed wszechobecnym blaskiem ulicznych latarni i sasiedzkich lamp LEDowych cieszyłem się a to Gromadą Podwójną (tzw. Chichoty) i gromadami Kasjopei, a to Galaktyktyką Andromedy, kulkami Herkulesa czy też gromadami, obłokami gwiezdnymi i mgławicami Tarczy i Strzelca. Więc niebo jeszcze istnieje a wisual is not dead 🙃.

@Paweł Baran Pawle, wykonałeś ogromną, wręcz tytaniczną pracę, z której korzystały całe pokolenia astroamatorów. Chwała Ci za to! A że znaleźli się krytykanci (których świetnie podsumował @felcia97 ), cóż, tak jest urządzony świat. Każde osiągnięcie, zasługa czy praca budzi zawiść miernot i nierobów. Nie ustrzegli się tego najmądrzejsi ani najbardziej zasłużeni, że wspomnę tylko Alberta Einsteina, Marię Skłodowską Curie, lub z żyjących - Lecha Wałęsę czy Adama Michnika. Tak więc jesteś w dobrym towarzystwie. Zaś krytykantom zadedykuj fraszkę Tadeusza Boya-Żeleńskiego: Krytyk i eunuch z jednej są parafii, obaj wiedzą jak, żaden nie potrafi. 😉

Jak to nie ma wpływu? To dlaczego mnie w krzyżu łupie?

Oj tam, oj tam! Były zakłócenia w dostawie prądu to i wyświetlacz NASA szwankował.

Fakt. Cała zawartość kol. j. w. poobnie "merytoryczna" 😉.

Przeczytaj wątek kol. @Panasmaras "Pokochaj małe powiększenia" w dziale Czym obsetwujemy, Lornetki, a będziesz wiedział 🙃

Nigdy nie miałem teleskopu ani za nim nie tęskniłem. Za to lornetek przepuściłem przez ręce jakieś dwadzieścia. A co widziałem na niebie, to moje (i trochę kolegów z forum, bo opisów nie żałowałem) 🙂.

W Tatrach, pod Koprowym Wierchem, zginęła Krystyna Palmowska. Jedna z Wielkich, partnerka Wandy Rutkiewicz i Anny Czerwińskiej. Modlitwy Ludzi Gór wysłuchiwane są nader często ("od śmierci w dolinach zachowaj nas Panie").

Takiej drugiej nocy nie będziesz już miał takiej łaski bogów nie będziesz już mial takiego nieba pełnego gwiazd nie będziesz już miał Gwiazdy i planety stańcie na chwilę na jedną chwilę której powiem trwaj ... Jarosław Iwaszkiewicz Noc sierpniowa

Patrz Astriculus: "Dlaczego inni widzą a ja nie" 🙂

Był taki świr na Ursynowie, co sen spędzając z powiek jak człowiek się piwa nie napił, tylko na Księżyc się gapił, choć wałkiem obrywał po głowie.

I tu dochodzimy do filozofii. Czymże jest prawda? Jak ją zdefiniować? Coraz częściej jest ona teraz tym, co się komu podoba. Niestety.

Pesymista mówił - nie może być już gorzej. Optymista stwierdza - jednak może.

Wprawdzie nie rozumiem, ale i tak dziękuję 🙂

A dziękuję, dziękuję.😇 Natomiast Kolega, sądząc po naukowości, liczbie i długości postów - nadzwyczaj pracowity, i to nie tylko poznawczo 😜😘

Istnieje jeszcze coś takiego, jak stara dobra Brzytwa Ockhama. Jeśli mleko mi skwaśnieje, to nie powinienem zakładać, że to krasnoludki mają chory pęcherz 🧑‍🎄

Eppur si muove 🙃 Może nie całkiem zimą, ale trochę śniegu było, choć mniej niż zwykle w Wielkanoc:

W moim rodzinnym domu kursowało celne określenie czegoś takiego: przelewanie z pustego w prożne 😛.

Gdyby głupota ludzka miała skrzydła, to by latała jak gołębica. Nie ma takiej bzdury, w którą by ludzie nie uwierzyli. "Czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko." 😈

Wygląda mi to na zdjęcie przez zamknięte okno, z odbiciem obrazu Księżyca na szybie 🙃