Panasmaras

Cudowny artykuł. Szczególnie podoba mi się ten fragment: W sensie, w fazie maksymalnego zaćmienia. Tiaaa... Skomentuję to tak:

Wedle życzenia 🙂

O kurczę, jak dobrze, że to napisałeś! Co prawda u mnie z obserwacjami gorzej niż źle, ale jak już zdarzy mi się być pod ciemnym niebem absolutnie nie odnoszę wrażenia, że widzę mniej niż kiedyś (w przeciwieństwie do widzenia dziennego, gdzie coraz bardziej gubię ostrość). Ale znajomość własnego oka, czyli np. to, ile odjechać wzrokiem w bok, żeby zerkanie było bardziej efektywne - to jedno. Druga rzecz, równie ważna (a może i ważniejsza) to wrażliwość na te słabe pojaśnienia. I fajnie jest widzieć (i wiedzieć), że to wciąż działa.

Sztos!

To z nudów.

Pod naprawdę dobrym niebem (w moim przypadku były to Bieszczady w absolutnie rewelacyjną noc) na pewno do złapania i wyodrębnienia są B 44 i B 63, czyli dwa skrajne barnardy w tym ciągu. Polecam spróbować w lornetce średniej wielkości (np. 15x70), jak i w 10x50.

Termin "Dark River" odnosi się do Wielkiej Szczeliny.

Piękne zdjęcia! Nie sposób nie docenić utrzymania proporcji jasności między Płomieniem, IC 434 i M 42. Mało popularne i zupełnie nieefekciarskie podejście, ale do mnie przemawia. Ach i ta NGC 2438 w morzu gwiazd na drugim zdjęciu - cudowna!

Zdecydowanie wracaj, bo zdjęcie ma spory potencjał 🙂

Ciężko nie docenić takiego sprzętu jak 16x70, chyba największego spośród lornet podchodzących pod sprzęt mobilny. Najlepsze remedium na brak czasu, zmęczenie czy spadek pasji własnej. Czasem właśnie takie krótkie wyskoki potrafią długoterminowo uratować kawał pasji.

Tak, Polaris stanął poza kadrem.

Też piękny.

@polaris Zdjęcia co prawda nie mam, ale służę szybkim szkicem cyfrowym: V X

Bardzo przyjemnie wyrysowany detal, fajnie się to ogląda w pełnej rozdzielczości 🙂

Łukaszu, wolne miejsce jest tylko w czwórce, gdzie mogę Cię dopisać. Ewentualnie można później spróbować jakichś przetasowań, jak będziemy bliżej zlotu (wtedy zwykle część zapisanych osób się wykrusza).