Skocz do zawartości

rybi

Użytkownik
  • Zawartość

    486
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    10

Ostatnia wygrana rybi w Rankingu w dniu 4 Luty 2017

rybi posiadał najczęściej polubioną zawartość!

Reputacja

825 Excellent

O rybi

  • Tytuł
    Wega

Profile Information

  • Płeć
    Male
  • Zamieszkały
    Szczecin
  • Interests
    Gwiazdy zmienne, Fotometria DSLR/CCD ... i cała Astronomia.

Converted

  • Miejsce zamieszkania
    Szczecin

Ostatnie wizyty

2166 wyświetleń profilu
  1. I jeszcze odnośnik do jednej z improwizacji muzycznych Sylwii Różyckiej i Krzysztofa Baranowskiego ilustrującej zaćmienie Księżyca na Wałach Chrobrego w Szczecinie. Jak dla mnie "niebo na ziemi"
  2. Zaćmienie Księżyca w Szczecinie na Wałach Chrobrego zorganizowane przez PTMA Szczecin. Wieczorem 16 lipca 2019r. oglądaliśmy w Szczecinie na Wałach Chrobrego zaćmienie Księżyca na bardzo klimatycznej i spontanicznej imprezie. Obserwatorzy zaczęli się zbierać się przed godziną 21. Klimat imprezie zapewniła improwizowana muzyka fortepianowa na żywo w wykonaniu Krzysztofa Baranowskiego z Teatru Polskiego w Szczecinie. Artyście chwilami towarzyszyła wokalistka (?), której głos brzmiał jak drugi instrument muzyczny współgrający z fortepianem. W oczekiwaniu na ciemność oglądaliśmy okolicę przez teleskopu, słuchaliśmy improwizacji muzycznych i wyglądaliśmy planet (Jowisz, Saturn). Około godz. 21:17 wschód Księżyca Początek zaćmienia częściowego: 22:02, az. 144°, wys. 7° Zaćmienie się rozwija img_6195 Obserwacje zaćmienia Księżyca i planet Jowisz / Saturn. Do każdego teleskopu stały dedykowane kolejki astromiłośników. Około godz. 23:09 - przelot ISS: Parę widoków zaćmionego Księżyca nad kolorowo mrugającymi Dźwigozaurami: Spotkanie zakończyło się około północy. Chociaż byli chętni do dalszych obserwacji. Ale cóż - następnego dnia trzeba było wstać do pracy. Informacje medialne po imprezie na Wałach Chrobrego: https://radioszczecin.pl/1,391792,tlumy-na-walach-chrobrego-i-niezapomniany-widok- -) relacja filmowa Radia Szczecin: https://radioszczecin.pl/serwis_informacyjny/pliki/2019/2019-07-17_156331496810.mp4 -) materiał dźwiekowy Radia Szczecin: https://radioszczecin.pl/serwis_informacyjny/pliki/2019/2019-07-17_156334000310.mp3
  3. Piękna krzywa blasku! Może teraz spróbujesz złapać krzywą blasku zmiennej pulsującej w trzech częstotliwościach ? Ostatnią parę takich gwiazd odkryto, np. J065759.86+053444.9 powinna być widoczna na "naszym" niebie. Jest to cefeida o jasności ok. 14,5V i pulsuje jednocześnie w modzie podstawowym (P=1,33218 dnia; amplituda=0,118mag), 1 harmonicznej (P= 0,97812 dnia; amplituda= 0,157mag), 2 harmoniczna (P=0,78553 dnia; amplituda=0,015 mag). Więcej o tej zmiennej można znaleźć w arXiv: 1812.01575, zobacz też info o tym w ostatniej Proximie nr 33 str.11 tabelka1.
  4. Spotkałem się ostatnio z bardzo interesującym pojęciem nowej klasy gwiazd zmiennych "heartbeat stars" (HB stars) odkrytych przez satelitę Kepler. Może ktoś z Szanownych Forumowiczów znajdzie bardziej eleganckie tłumaczenie tego pojęcia ? Gwiazdy zmienne, których krzywa blasku przypomina bicie ludzkiego serce ? Gwiazdy zmienne typu HB (HeartBeat) ? Gwiazdy pulsujące podobnie do serca ? ... ? Wizja artystyczna "heartbeat star" wzięta z [5]. W języku polskim znalazłem wzmiankę o tych gwiazdach np. na portalu Urania (szczegóły [3]), gdzie użyto określenia gwiazdy zmienne pulsujące w rytmie serca, czyli których jasność zmienia się jakoś tak: Przykładowe EKG ludzkiego serca wzięte stąd. Ta nazwa sugeruje, że są to pojedyncze gwiazdy. Tymczasem zjawisko dotyczy zjawisk w specyficznych gwiazdowych ciasnych układach podwójnych o okresach orbitalnych < 1 roku i mocno rozciągniętych eliptycznych orbitach (mimośród orbity e > 0,3), w których obserwuje się zmiany jasności przypominające kształtem elektro-kardiogram. Krzywe blasku tych układów podwójnych są zdominowane przez efekty działania sił pływowych oraz wzajemnego odbicia światła od gwiazd, gdy mijają one peryastron. Wtedy obserwuje się ten charakterystyczny "puls serca". Jednak gwiazdy zmienne typu HB pulsują przez cały okres orbitalny w wyniku TEO (ang.Tidally Excited Oscillations - drgań wzbudzanych siłami pływowymi). Są to minimalne zmiany jasności o amplitudzie poniżej 1/1000 magnitudo. Częstotliwości drgań TEO odpowiadają dokładnie całkowitym wielokrotnościom częstotliwości okresu orbitalnego. Po raz pierwszy TEO zostało odkryte w 2009r. w układzie podwójnym HD 174884 i następnie potwierdzone w 2012r. dla KOI-54 (=HD 187091) i kilku innych ciasnych układów podwójnych. Zgodnie z teorią (patrz [1]) największe zmiany jasność gwiazd wywołane przez TEO są oczekiwane dla gorących gwiazd o temperaturach efektywnych > 6500K, gdyż takie gwiazdy nie posiadają zewnętrznej strefy konwekcyjnej - co pozwala na rozchodzenie się drgań typu "g" znacznie bliżej powierzchni gwiazdy i generuje większe zaburzenia temperatury powierzchniowej. Wzorcową gwiazdą tego typu jest KOI-54. A obecnie jest znanych ponad 170 gwiazd zmiennych tego typu. Większość odkrytych gwiazd typu HB jest gwiazdami o względnie małych masach (typy widmowe A-F). Ale zjawsko HB rozciąga się również na bardziej masywne gwiazdy typów widmowych OB. Najbardziej masywnym znanym układem pulsującym w rytmie serca jest iota Orionis (ι Ori), który składa się ze składnika głównego O9 III i wtórnego B1 III-IV. Więcej informacji o iota Orionis można znaleźć np. pod następującym odnośnikiem AP. U góry: krzywa blasku gwiazdy pulsującej w rytmie serca KIC 8719324. Amplituda jest wyrażona we względnej skali [ppt], czyli w względne zmiany jasności ∆L/L ~ 1/1000. Puls podobny do "ludzkiego" EKG jest wzbudzany przez podczas przejścia przez peryastron (faza orbitalna = 0) i trwa około 2 dni. Ekstra efektem jest muskające zaćmienie dla tego konkretnego układu podwójnego (ang. grazing eclipse). Na dole: Transformacja Fouriera całej krzywej blasku KIC 8719324. Ciąg równo-odległych maksimów odpowiada wielokrotnościom orbitalnej częstotliwości. Natomiast maksimum o największej amplitudzie f~2,5 1/dzień jest generowane przez pulsacje wzbudzane siłami pływowymi dokładnie odpowiadające 26-krotności częstotliwości orbitalnej. I jeszcze kilka przykładowych "pulsów serca" obserwowanych w innych układach podwójnych wraz z krzywymi prędkości radialnej: Cztery gwiazdy zmienne typu HB - obserwowane krzywe blasku (kolor czerwony w [ppm] milionowych częściach strumienia / flux) i krzywe prędkości radialnych. Czarne punkty są obserwowanymi prędkościami radialnymi. Wykresy wzięte z [4]. Zachęcam do zgłębiania tematu "Heartbeat stars"! ( Zapewne odezwę się jeszcze po bardziej szczegółowej lekturze - kolejny ciekawy temat np. do Proximy / Uranii?) Literatura: [1] Jim Fuller (2017) "Heartbeat Stars, Tidally Excited Oscillations, and Resonance Locking" - https://arxiv.org/pdf/1706.05054.pdf [2] K. Hambleton i inni (2013) "Physics of Eclipsing Binaries: Heartbeat Stars and Tidally Induced Pulsations" - https://www.eas-journal.org/articles/eas/abs/2013/06/eas1364039/eas1364039.html lub wersja do prywatnego użytku - http://clok.uclan.ac.uk/14587/1/14587_ContentServer.pdf [3] Krótki materiał w j. polskim --> (2014) - https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/gwiazdy-pulsujace-rytmie-serca-potwierdzone-nowych-badaniach-2574.html Materiały popularno-naukowe w j.angielskim --> [4] https://astrobites.org/2014/08/27/whats-in-a-heartbeat/ [5] https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=6659 [6] https://www.iflscience.com/space/astronomers-know-what-makes-heartbeat-stars-flutter/ [7] https://cosmosmagazine.com/space/whirling-dance-of-vibrating-heartbeat-stars [8] http://keplerlightcurves.blogspot.com/2012/09/three-giant-heartbeats.html [9] http://time.com/4670863/nasa-spitzer-telescope-star-heartbeat/
  5. Zaćmienie w potrójnym układzie b Per rozpoczęło się przedwczoraj, ale nieco później. Wczoraj w nocy (... a jednak pogoda dopisała!!!) rejestrowałem przez 8 godz. spadek jasności do ok.5,7V, ale tych danych jeszcze nie opracowałem. Poniżej podałem porównanie dotychczasowych obserwacji z bazy AAVSO vs prognoza D.F.Collinsa. Dzisiaj jasność powinna wahać w zakresie 4,6 - 4,8 mag (JD...1444,5 to godz. 1:00 dzisiaj w nocy)
  6. Zaćmienie b Per chyba się rozpoczęło ... PO-GO-DY !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  7. Zaćmienie b Persei zbliża się wielkimi krokami - najprawdopodobniej rozpocznie się 20 listopada i będzie wyglądało jakoś tak: Na razie obserwujemy zmienność elipsoidalną : A poza tym ...
  8. Około 20-21 listopada 2018r. rozpocznie się kolejne potrójne zaćmienie b Persei - szczegóły w alercie AAVSO nr 655: https://www.aavso.org/aavso-alert-notice-655 i wątku dyskusyjnych AAVSO: https://www.aavso.org/november-2018-b-per-campaign Historię obserwacji dotychczasowych zaćmień widać na rysunku poniżej: Zaćmienia wtórne (tranzyt AB na tle C) Zaćmienia główne (tranzyt C na tle AB) Samo zaćmienie potrwa około 2-3 dni. Jednak potrzebne są obserwacje fotometryczne tydzień przed i tydzień po zaćmieniu za pomocą aparatów cyfrowych lub zestawów z kamerami CCD / CMOS. Wymagane jest wykonanie najprostszej standaryzowanej fotometrii różnicowej b Persei ze zdjęć uzyskanych aparatem cyfrowym z wyseparowanymi pikselami w kolorze zielonym (TG) lub z monochromatycznej kamery CCD / CMOS ze standardowym filtrem astronomicznym Johnson-V. Aby wykonać fotometrię różnicową b Per na każdym zdjęciu skorygowanym o efekty instrumentalne należy: • zmierzyć jasność instrumentalną trzech gwiazd (gwiazda porównania HIP 20156, zmienna b Per, testowa np. HIP 20370), • obliczyć różnice jasności gwiazdy testowej i zmiennej względem gwiazdy porównania, • dodać jasność katalogową gwiazdy porównania (V = 5,456 mag) do obliczonych różnic. Wyniki obserwacji (jasność b Per i gwiazdy testowej) należy zaraportować w bazie AAVSO i polskiej bazie obserwacji gwiazd zmiennych. Więcej informacji o układzie b Persei AB-C można znaleźć w mini-monografiach opublikowanych w Proximie nr 31: http://www.proxima.org.pl/index.php/download-biuletyn-proxima-menu jak również w najnowszej Uranii 5/2018: http://www.urania.edu.pl/urania/urania-nr-5-2018.html Ogólnie o fotometrii lustrzankowej (DSLR) i w szczególności o fotometrii b Persei można poczytać i praktycznie poćwiczyć na podstawie materiałów dostępnych na portalu Proxima pod odnośnikiem: http://www.proxima.org.pl/index.php/item/84-materialy-do-fotometrii-lustrzankowej-dslr-w-jezyku-polskim Jak zwykle zachęcam do obserwacji DSLR (barwa T-G) i CCD (barwa Johnson-V) kolejnego zaćmienia tym razem wtórnego (tranzyt AB na tle C) ...
  9. W ostatniej Proximie nr 31 ukazał się praktyczny poradnik obserwacyjny b Persei w wykorzystaniem zwykłych aparatów cyfrowych, który można pobrać wraz z Proximą nr 31 pod poniższym odnośnikiem. http://www.proxima.org.pl/index.php/download-biuletyn-proxima-menu Zachęcam do lektury, a około 20 listopada 2018r. do fotometrii DSLR zaćmienia b Persei. W ostateczności fotometria CCD z filtrem Johnson-V też może być ...
  10. Zakończyłem sezon obserwacyjny na gwiazdę nową N2018 Persei, opracowałem wszystkie obserwacje i opublikowałem w bazie AAVSO. Nowa V392 Per wyszła z zasięgu mojego sprzętu "lustrzankowego" i poza tym nie robi się fotometrii, gdy obiekt jest ok. 10 stopni nad horyzontem. Teraz gwiazda dołuje nisko na pn horyzontem. Dlatego trudno ją obserwować technikami "elektrycznymi". Można ew. próbować wyznaczać jasność wizualnie przez teleskop (jasność vis ok. 12 mag). Poniżej załączyłem krzywa blasku N2018 Per / V392 Per tylko z polskich obserwacji zawartych w bazie AAVSO.
  11. Prawdopodobnie skończy się możliwość zakupu przez nas-europejczyków w sporej liczbie amerykańskich sklepów internetowych ? https://www.dobreprogramy.pl/Oto-konsekwencje-RODO-firmy-spoza-UE-blokuja-europejskich-internautow,News,87950.html
  12. Czy to możliwe, że dzisiaj (6 maja !!!) było widać obłoki srebrzyste nad Szczecinem mniej więcej w godz. 22:15 - 23 ???

    Widziałem srebrzyste chmurki na granicy poświaty słonecznej maksymalnie na wysokości 15-20 stopni nad horyzontem na tle gwiazdozbioru Perseusza i stopniowo obniżały się o kilka stopni w obie strony ku Woźnicy i ku Kasjopei.

    Nieco mnie te "chmurki" zdenerwowały, bo w tym czasie fociłem Novą 2018 Persei, która znajdowała się zaledwie na wysokości 25-30 stopni nad horyzontem. Od mniej więcej godz. 22:30 stopniowo słabły i ok. 23 znikły.

    Niestety nie zrobiłem zdjęć tego zjawiska, bo aparat miałem zajęty obserwacjami N 2018 Per.

  13. Trzymam kciuki, na poczet odkrycia przez Ciebie kolejnej supernowej ✊ ✊ ✊
  14. Kilka ciekawych "new-sów" z obserwacji N 2018 Per ... 1. Daniel Dejean zamieścił na forum ARAS rysunek ze średnimi dziennymi wartościami jasnościami wizualnymi z bazy AAVSO (niebieskie kółka) i ekstrapolację tychże wartości . 2. Ciekawą identyfikację widma V392 Per okolicy H-alfa (spektrograf LHires III + C8, rozdzielczość R=19375) opublikował na forum ARAS Michel Verlinden - same absorpcje H2O, czyżby padało jak robił to widmo? 3. Pojawiła się zaktualizowana mapka okolic N 2018 Per ze znacznie słabszymi gwiazdami porównania aż do 14,4 mag. Będzie można ją obserwować aż do powrotu do jasności minimalnej sprzed wybuchu (... a może to potrwać nawet kilkaset lat - o ile model hibernacyjny nowych jest słuszny). 4. Do tej pory zrobiłem trzy sesje obserwacyjne N 2018 Per - fotometria lustrzankowa we wszystkich 3 barwach (TG, TB, TR). Tym razem była to fotometria z gatunku ekstremalnych (masa powietrzna 2-2,5), gdzie nie należy spodziewać wysokich dokładności. Niestety obiekt jest nisko (20-30 stopni) nad horyzontem. Puryści fotometryczni odpuściliby takie obserwacje! Miałem nadzieję, że skoro tak szybko spada jasność nowej 0,4-0,5 mag uda się złapać ten spadek jasności w 1-2-godzinnej sesji obserwacyjnej (0,5/24 = 0,02 mag/godz). Na razie opracowałem obserwacje z 3 maja br i dokładność tych wyznaczeń nie jest wystarczająca . Na rysunku poniżej są średnie wartości z 5 zdjęć, przy czym każde było naświetlane przez 30 sekund.
  15. W ostatnich dniach jasność nowej karłowatej V392 Persei wzrosła aż około 10 mag (od 16 do ok. 6mag). Zwykle dla tego typu kataklizmicznych układów podwójnych jasność wzrasta o kilka magnitudo. Przyczyną pojaśnienia są niestabilności w dysku akrecyjnym wokół białego karła. Ale wzrost jasności aż o 10 mag może wskazywać, że na powierzchni białego karła nastąpił wybuch termojądrowy. Czyżby V392 Per wybuchła jako klasyczna nowa? Nova Persei 2018 - już takie oznaczenia pojawiły się w VSX. Potwierdzałoby to hipotezę [2] M.Shary ze współpracownikami z 1986r. Ostatnio "nasi astronomowie" z UW zaobserwowali takie unikalne zjawisko dla Nova Centauri 2013 (V1213 Cen). Wyniki tych analiz opublikowali w Nature vol.537, str.649–651 (29 września 2016) (wersja darmowa ArXiv [3]): >>> Hipoteza hibernacyjna przewiduje, że wybuchy nowych są silnie zdeterminowane przez tempo transferu masy w układzie podwójnym, które utrzymuje się na wysokim poziomie przez stulecia od wybuchu nowej. Następnie tempo transferu masy powinno się znacznie zmniejszyć przez kolejne tysiące lat do miliona lat - zapoczątkowując fazę hibernacji.Po tym czasie nowa znowu się budzi i akrecja wraca do poziomu sprzed wybuchu - prowadząc do kolejego wybuchu nowej. Model hibernacyjny przewiduje okresową ewolucję układów kataklizmicznych przez fazy dużego i małego tempa transferu masy. Ta teoria zyskała pewne wsparcie po odkryciu starożytnych otoczek wokół nowych karłowatych Z Camelopardalis i AT Cancri, ale nie było bezpośrednich dowodów na znaczną zmianę tempa transferu masy przed, w czasie i po wybuchu nowej. W niniejszej publikacji [3] przedstawiono wyniki długookresowych obserwacji klasycznej nowej V1213 Cen (Nova Centauri 2009) w fazach przed i po wybuchu nowej<<< Prędkość ekspansji otoczki V392 Per jak u nowych ... Warunki do obserwacji nie są najlepsze. Teraz z wieczora V392 Per jest widoczna zaledwie ok. 30 stopni nad pn-zach horyzontem i powoli się zniża, by około godz. 3 "dołować" na wysokości kilkunastu stopni na kierunku pn. Mimo tych trudności warto obserwować ten układ kataklizmiczny (fotometria wizualna, DLSR/CCD, spektroskopia). Może to być drugi taki przypadek od czasu niewidocznej u nas Nova Centauri 2013 Mapka AAVSO: Znalezione materiały w Internecie na temat V392 Persei: [1] Telegram IAU nr 11558 "Optical Spectroscopy of TCP J04432130+4721280 (V392 Per) Confirms a Nova Eruption" - http://www.astronomerstelegram.org/?read=11588 [2] Michael Shara et al. 1986, "Do novae hibernate during most of the millenia between eruptions? Links between dwarf and classical novae, and implications for the space densities and evolution of cataclysmic binaries"- http://adsabs.harvard.edu/abs/1986ApJ...311..163S [3] Przemek Mróz et.al., 2016, Nature vol.537, str.649–651, "The awakening of a classical nova from hibernation" - https://arxiv.org/pdf/1608.04753.pdf [4] Alert AAVSO nr 633 - https://www.aavso.org/aavso-alert-notice-633 [5] Wątek AAVSO o V392 Per - https://www.aavso.org/tcp-j044321304721280-v392-nova-eruption-62-mag-0 [6] Wątek ARAS poświęcony spektroskopii V392 Per - http://www.spectro-aras.com/forum/viewtopic.php?f=5&t=2015 [7] Nowa w Perseuszu - http://www.popastro.com/main_spa1/blog/2018/04/30/nova-in-perseus/
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy pliki cookies w Twoim systemie by zwęszyć funkcjonalność strony. Możesz przeczytać i zmienić ustawienia ciasteczek , lub możesz kontynuować, jeśli uznajesz stan obecny za satysfakcjonujący.

© Robert Twarogal, forumastronomiczne.pl (2010-2019)