piotrfie

W nocy wszystkie koty są szare. W oku są dwa rodzaje elementów reagujacych na światło. Pierwszy rodzaj, mniej czuły odpowiada za widzenie kolorowe. Drugi, bardziej czuły za widzenie czarno-białe. Przy słabym oświetleniu reagują tylko te drugie elementy. Kamery mają większą czułość niż oko, i zbierają światło przez kilka czy kilkanaście minut - znacznie dłużej niż ułamek sekundy przez który tworzy się w oku wrażenie wzrokowe.

Uważaj, abyś się nie zawiódł. Skoro pytałeś, czy zobaczysz coś takiego jak na zdjęciu, to odpowiedź twierdząca mogłaby wynikać wyłącznie z tego że link nie działa 😉 W teleskopie (nawet całkiem sporym) nie zobaczysz kolorów mgławic, a jedynie szarawe mgiełki. Kolorowo dla oka objawi się co najwyżej Księżyc (tyle, że on jest mało kolorowy) 😉 Jeśli chcesz coś takiego jak na zdjęciu, to pozostają zdjęcia. Czy da się robić zdjęcia sprzętem za 1600? Słabo. Ale trzy stówki więcej o już złapiesz najtańszą sensowną zabawkę do EAA (czyli obserwacji wspieranych elektronicznie), SeeStara S30. GoTo jest. Zdjęcia są (jak się je obrobi to całkiem ładne na początek). Tylko niestety nie ma tego uczucia patrzenia własnym okiem na skarby kosmosu. Masz obraz na ekranie tabletu czy telefonu i możesz to wydrukować. Nie wszystkim to pasuje.

https://goo.gl/maps/w8e7yPCtTdAA3pRHA

Cóż @polaris, chyba jednak zgodzić się z tym stwierdzeniem nie mogę. Oczywiście to moja osobista i zupełnie prywatna opinia, co zwalnia mnie z wszelkich dodatkowych wyjaśnień, przypisów i glos 😉. Trudno mi zaszufladkować Siril-a jako nieintuicyjnego - co, jak mniemam, miałoby być przeciwieństwem Pix-a. Moim zdaniem poziom intuicyjności w obu jest podobny. Nie wyróżniał bym żadnego z nich w tej kwestii. Oba są jednakowo intuicyjne, czy jak kto woli nieintuicyjne. Każdy w nieco inny sposób 😉 Co do ceny - licencja wieczysta Pix-a to jakieś 2/3 rocznego kosztu Photoshopa (i to ze zniżkami wszelkimi). Pix darmowy nie jest, ale też na tle graficznej komercyjnej "konkurencji", robi wrażenie prawie "przyjaźnie wycenionego" 😉.

W tym budżecie jeśli chodzi o obserwacje naoczne pewnie pozostaje Dobson 8”. Co do jego mobilności to oczywiście zależy od tego, jak definiujesz mobilność. Jeśli chodzi o przywiezienie na tylnej kanapie w samochodzie to mieści się i nie powinno być z tym problemu, jeśli chcesz go nosić na plecach, to jest wyraźnie za duży i za ciężki. Jeśli myślisz natomiast o EAA, to warto się przyjrzeć któremuś z SeeStar-ów. To takie dwie skrajności zależnie od tego do czego chcesz używać teleskopu.

Znacznie lepszym podejściem niż stackowanie w samym SeeStarze jest zebranie pojedynczych klatek i zestakowanie ich np. w Siril-u czy Pix-ie. Wtedy można powybierać tylko lepsze klatki czy to automatem czy ręcznie.

Z tego co pamiętam to S50 standardowo przychodził w zestawie ze statywem TC20, chyba, że się ostatnio coś zmieniło.

1. Nie poza jednym, który bezwzględnie warto mieć, a mianowicie klinem paralaktycznym, czyli np. głowicą TH10 lub czymś podobnym. Pozwoli na korzystanie z trybu paralaktycznego i uniknięciu w ten sposób rotacji pola przy dluższym zbieraniu materiału. 2. Wystarcza na kilka godzin. Czas zależy mi.in. od temperatury otoczenia. Powerbank może i warto mieć, ale wbudowana bateria na sesję powinna starczyć. 3. Oczywiście. Standardowa aplikacja to nie jest narzędzie do obróbki. Jeśli pobierasz dane w postaci np. kilkudziesięciu lub kilkuset klatek po 30s, to potem warto to że stackować i obrobić w czymś bardziej zaawansowanym. Z programów, których używam do obróbki polecam Siril (dostępny jako Wolne Oprogramowanie), lub Pix Insight (komercyjny). Oba bardzo dobre. Stąd warto spróbować właśnie Siril-a, bo bezpłatny i dobry. 4. Zawsze warto przeczytać instrukcję obsługi 😉. Sporo użytecznych materiałów jeśli chodzi o obróbkę można też znaleźć zarówno na tym forum jak i na Astropolis (https://astropolis.pl/)

A wyglądałoby jeszcze lepiej, gdyby to troszkę obrobić np. w Siril-u. Warto spróbować, zobaczysz co na prawdę da się z tego wyciągnąć. M42 jest tak jasna, że zawsze dobrze wychodzi. Przy części pozostałych prosi się o kalibrację kolorów (gwiazdy często zbyt czerwone) i choćby lekkie odszumienie. Co do stackowania, najlepiej zbierać osobne klatki i stackować w Siril-u i nie polegać na stackingu z SeeStara. Przy dłuższym czasie zbierania, a masz tu też czasy łączne po 2-3 godziny warto spróbować trybu ekwatorialnego. Przy azymutalnym widać już wpływ rotacji pola (kolorowa kaszka przy lewym dolnym i prawym górnym narożniku).

Nie wiem jak teraz, ale gdy sporo lat temu kupowałem Taurusa 330, lustra były od zewnętrznego producenta (moje bodajże od GSO). Tyle, że co to ma za znaczenie? Ważne są parametry dokładności wykonania lustra, potwierdzone odp. wykresami z aparatury pomiarowej dla tegoż konkretnego egzemplarza.

Do tekstów kolegi E. to się nie umywa 😉 - on miał swój własny niepodrabialny styl 😉 Na bota też nie wygląda - pisownia jest dowodem człowieczeństwa 😉 Sądzę, że zwyczajnie wątek powinien wylądować w dziale "Nimbrownia", bo z astronomią ogólną ma "zbyt ogólny" związek.

Tak teoretycznie, bo żadnego z tych urządzeń niestety nie miałem, to SeeStar S30 Pro ma większe pole widzenia oraz większy rozmiar piksela (2.9 vs 2.0) przy tej samej rozdzielczości matrycy. Matryca imx 585 ma większą czułość słabych warunkach świetlnych, niż imx 678 właśnie ze względu na wielkość piksela. Ma też znacznie głębszą studnię potencjału, czyli trudniej przepalić gwiazdki, choć, być może, to akurat nie jest aż tak istotne, ponieważ na obu urządzeniach nie da się robić fotek szczególnie długoczasowych. Patrząc jednak na rozwój aplikacji ZWO, jest wysoce prawdopodobne, że wkrótce będą tam możliwe znacznie dłuższe czasy naświetlania niż 30 sekund. Jako że oba urządzenia nie za bardzo nadają się do planet, natomiast porównując matryce, do fotografii DS lepiej będzie spisywać się imx 585, a także to, że w recenzjach aplikacja ZWO wypada lepiej niż Dwarf jeśli chodzi o możliwości, to SeeStar S30 Pro wydaje się ciekawszy. Jest co prawda o 300 g cięższy i o parę stówek droższy, a w dodatku w tej chwili jeszcze niedostępny, bo cały czas jest wyłącznie w przedsprzedaży, ale moim zdaniem wydaje się ogólnie nieco ciekawszy.

Tak. Ale w porównaniu z krotkoogniskowym Newtonem to dość chimeryczna tuba. Kolimacja - paskudna. Trzeba wykańczać na gwieździe. Mam nadzieję, że trzyma kolimację, bo poprawianie w warunkach polowych słabo widzę.

Cóż, pogody ostatnio za grosz. W drugiej połowie stycznia były ze 2 dobre noce, więc zacząłem testować dłuższą ogniskową. Ciężko to ogarnąć, ale coś tam powoli wychodzi. Jako, że zimno, to z balkonu w Poznaniu, czyli niebo coś koło Bortle 8. Przy takim niebie na ciemniejsze galaktyki trudno się porywać (próbowałem IC342, ale chyba z tego nic nie będzie). Natomiast Cygaro w sumie wyszło jak na eksperyment całkiem znośnie (mam nadzieję). Materiału niecałe 7 godzin. M82, 23.01.2026 410x60s, GSO RC 200 (1600mm, f/8), Optolong L-Pro, ASI 533 MC P, AM5

Sądzę, że jeśli myślisz o obserwacjach wizualnych to Dobsony są bezkonkurencyjne. Duże lustro w przyzwoitej cenie i prosty montaż azymutalny. Nie szukałabym natomiast jednego zestawu do wszystkiego, czyli wizuala i astrofoto. A mam wrażenie, że cały czas masz to "z tyłu głowy". Zawsze wtedy będzie to "zgniły" kompromis. Do zdjęć DS używa się innego sprzętu. To do zdjęć ma sens montaż paralaktyczny (w wizualu, jeśli o mnie chodzi preferuję azymutalny). W foto też nie używasz jednej tuby do wszystkiego. Krótkie ogniskowe do obiektów rozciągłych, jak mgławice emisyjne czy M31. Długie ogniskowe do mgławic planetarnych i galaktyk. Tyle, że długie ogniskowe wymagają stabilnych, dużych (więc i droższych) montaży i nie są łatwe w użytkowaniu. Czy Newton do astrofoto? Newton jest stosunkowo tani (choć nie zawsze), ale ma charakterystyczną wadę - komę, więc do zdjęć dobrze mieć korektor komy, ale podnosi to cenę. Poza tym utrudnia konfigurację, bo trzeba bardzo pilnować odległości korektor-matryca. "Niedrogi", ale trudny na początek. Stąd do fotografii na początek łatwy do opanowania jest refraktor w układzie Petzwala. Nie wymaga korektora spłaszczającego pole widzenia, więc nie bawisz się w odległości matryca-korektor. Pierwszą fotkę robiłem właśnie czymś takim, czyli radzieckim teleobiektywem Tair 3s (achromat w układzie Petzwala, 300mm ogniskowej), na montażu SWSA. Dla tego montażu 300mm to długa ogniskowa. Ale M31, czy Łańcuch Markariana da się czymś takim pstryknąć. Jednym słowem, gdybym myślał o zdjęciach innych niż tylko fotki Saturna i Jowisza to w ogóle nie rozważyłbym platformy + Dobsona. W Astroshopie najtańsza platforma to nieco ponad 2200zł. Za niewiele więcej masz mały zestawik, którym można focić DS-y, czyli SeeStara. Oczywiście to super budżetowe rozwiązanie, ale potem to już ceny idą ostro w górę.