Księżyce w Układzie Słonecznym ( do wielkości gwiazdowej 17 mag )

[[email protected]]

Księżyce - naturalne satelity okrążające swoje macierzyste planety. W układzie słoneczny odkryto prawie dwieście tych różnorodnych ciał niebieskich. Niektóre z nich są niewielkich rozmiarów ( ich średnice mają ledwie kilka kilometrów ) z kolei te największe przewyższają rozmiarami Merkurego. Są to obiekty równie ciekawe co planety w pobliżu ,których krążą. Dlatego planowane są misje żeby lepiej poznać te tajemnicze i złożone światy. Dzięki kosmicznym pionierom - sondzie Voyager I i Voyager II oraz niezwykłym zdjęciom Cassiniego mogliśmy przyjrzeć się tej różnorodność z bliska. Poznaliśmy odpowiedzi na niektóre pytania, ale jednocześnie pojawiło się tysiące innych.

Dla miłośnika astronomii ,który patrzy przez swój amatorski sprzęt będą to "tylko" świecące punkty, a dokładniej odbijające światło punkty o różnej jasności. Mimo to nawet ziemski obserwator przy użyciu niedużego sprzętu może poczynić ciekawe obserwacje. Za dobry przykład może posłużyć XVII odkrywca Japeta - Giovanni Cassini. Kiedy odkrył jeden z księżyców Saturna, ten znajdował się po zachodniej stronie planety. Próby obserwacji Japeta po wschodniej stronie były bezowocne aż do roku 1705. Wtedy to Cassini dzięki ulepszonemu teleskopowi zaobserwował satelitę ale o 1,5 magnitudo ciemniejszego. Wysnuł wniosek że Japet jest odwrócony do Saturna cały czas jedną stroną więc jedna półkula musi być jaśniejsza od drugiej. Dziś wiemy że Japet z jednej strony pokrywa lód z drugiej zaś znajduje się na nim brunatny pył ( prawdopodobnie kosmiczny nalot ).

Poniżej przedstawiam zestawienie księżyców z "naszego podwórka" Ograniczyłem wielkość gwiazdową do 17 magnitudo gdyż największe (popularne) teleskopy amatorskie ( Newton 16') mają zasięg teoretyczny do 16,5 magnitudo.  Podane wielkości gwiazdowe są przedstawione na podstawie informacji z Wikipedii w ,której głównym źródłem danych jest  http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. Zakładam że dane te tyczą się opozycji tych obiektów. Dodatkowo do pobrania dodaję plik w PDF , który ułatwi wam zebranie jak największej ilości tych niezwykłych i pięknych obiektów do listy zaobserwowanych. 

Księżyce w Układzie Słonecznym.pdf

PS. Piszczcie o swoich księżycowych podbojach.

PLANETA	KSIĘŻYC	Wielkość gwiazdowa ( mag )
ZIEMIA	KSIĘŻYC	-12,70
MARS	FOBOS	11,40
	DEIMOS	12,45
JOWISZ	IO	5,02
	EUROPA	5,02
	GANIMEDES	4,60
	KALISTO	5,70
	AMALTEA	14,10
	HIMALIA	14,20
	ELARA	16,60
	PAZYFAE	16,90
	TEBE	16,00
SATURN	MIMAS	12,50
	ENCELADUS	11,50
	TETYDA	10,00
	DIONE	10,00
	REA	9,00
	TYTAN	8,28
	JAPET	10,20 (11,90)*
	HYPERION	14,10
	FEBE	16,00
	JANUS	14,00
	EMPIMETEUSZ	15,00
	PROMETEUSZ	15,50
	PANDORA	16,00
URAN	ARIEL	13,70
	UMBRIEL	14,00
	TYTANIA	13,90
	OBERON	14,10
	MIRANDA	15,30
NEPTU	TRYTON	13,47
PLUTON**	CHARON	16,80

Edytowane 10 Stycznia 2022 przez [email protected]

[szymonszozda]

Przydałaby się separacja, ciężko będzie wycisnąć szurającą po Saturbie Pandorę

[Mareg]

To właśnie separacja jest często wyzwaniem, nie jasność. Dobrymi przykladami są Fobos i Dejmos.

[[email protected]]

@szymonszozda, @Mareg słuszna uwaga. Zdaję sobie sprawę z tego ograniczenia. Te dane są przydatne żeby nie powiedzieć niezbędne. Jakieś pomysły? Jak zebrać te dane ?

[Charon_X]

Poza 4 ksieżycami Jowisza i 5 Saturna to raczej hardcor i to dla teleskopów 16 i wyżej. W mniejszych pozostaje astrofotgrafia, ale problemem jest blask planety przy dłuższych czasach. Fotograficznie udało mi sie złapać tylko Dejmosa, Trytona i Oberona lub Tytanię.

[[email protected]]

@Charon_X czyli trzeba pomyśleć o sprzęcie jaki @Mareg  użył do obserwacji Syriusza B. Chciałem uruchomić wizualną część forum i trochę rozruszać. Dzisiaj (11.01.2021) ma być pogodnie. Szkoda tylko że nasz Księżyc będzie tak "blisko" księżyców Urana. Ale jakiś naturalny satelita będzie obserwowany ?

[[email protected]]

36 minut temu, Charon_X napisał:

Oberona lub Tytanię.

Ja ostatnio (zerkaniem) złapałem je w 12 calach. Nie były celem ale pokazały się w okularze.

[mcmaker]

W 12 calach nie raz udało mi się zaobserwować dwa księżyce Urana obok jego tarczy, niesamowity widok ?

[Mareg]

5 godzin temu, Charon_X napisał:

Poza 4 ksieżycami Jowisza i 5 Saturna to raczej hardcor i to dla teleskopów 16 i wyżej. W mniejszych pozostaje astrofotgrafia (...)

No nie jest chyba aż tak źle, z tym że sprzęt musi mieć dobrą optykę, żeby dało się obserwować z dużymi powiększeniami, które zwiększa zasięg.
Druga rzecz to trzeba często obserwować, żeby wstrzelić się w bardzo dobry seeing.
No i sprzęt musi być "planetarnie dopieszczony", czyli porządna kolimacja plus kontrola światła pasożytniczego przez wyczernienia/bafle.

Notatki z obserwacji 3 księżyców Urana, 20/21-09-20
T300 na platformie, XW 3.5, x430, źrenica 0.7 mm, pole 10'

• Wyraźna tarczka Urana, trochę falująca od seeingu, kolor blado-niebiesko-szarawo-morski
• Widoczne trzy księżyce, przebłyski na wprost, zerkaniem dużo stabilniej

1. Ariel, 14.1 mag (wg SkySafari)
2. Titania, 13.9 mag
3. Oberon, 14.1 mag

Umbriel niewidoczny, może jakieś przebłyski, ale na pewno nie można tego liczyć.

 

Notatki z obserwacji 7 księżyców Saturna, 8-09-21
Sprzęt dokładnie jak wyżej

1. Titan 9.0 mag (wg SkySafari), bardzo jasny
2. Lapatus 11.6 mag. bardzo jasny
3. Rhea 10.2 gorzej widoczna, bo blisko planety, która dawała odblaski, ale widoczna praktycznie cały czas
4. Dione 11.0 mag, widoczność podobnie jak Rhea
5. Hyperion 15.0 mag, pewnie widoczny, w chwilach lepszego seeingu na wprost
6. Tethys 10.8 mag, bardzo blisko planety, ale widoczny w chwilach najlepszego seeingu
7. Enceladus 12.4 mag, najbliżej planety, widoczny tylko chwilkami przy najlepszym seeingu

Myślę, że jest szansa jeszcze zobaczyć 8. księżyc Saturna, Mimas, 13.3 mag, ale blisko planety.
Właśnie 8 księżyców Saturna jednocześnie to jest moje marzenie planetarne na 2022 rok.
Teraz przy okazji mycia luster lepiej wyczerniłem klatkę dolną, brzeg lustra wtórnego, klocki trzymające lustro główne i z rozpędu rurki kratownicy.
Może to coś pomoże.
A jak nie, to przynajmniej telep teraz fajniej wygląda...

 

Obie powyższe obserwacje były prowadzone spod domu pod niebem około 20.0 mag/arcsec^2.
Pod lepszym niebem słabizny powinny lepiej wyskakiwać.
W moim przypadku wiązałoby się to jednak z wyjazdem parędziesiąt kilometrów i wtedy teleskop nie mógłby się aż tak długo adaptować, a to jest bardzo ważne w takich obserwacjach.
Przy domu telep wystawiam ładnych parę godzin przed obserwacjami i mogę o wiele częściej testować na co seeing pozwala.
 

Edytowane 11 Stycznia 2022 przez Mareg